Vaarwel, auf wiedersehen (De laatste keer)

 

 

 

Waarom hij mij juist vroeg om het rondslingerende glas op te ruimen, wist ik niet. Ik was aangenomen om het bedrijf te renoveren en nu werd ik opeens als veredelde poetshulp ingezet?

Een Koreaanse delegatie kwam het bedrijf bezichtigen, werd er gezegd. Het klonk veel decadenter dan het was, maar aan zijn gezicht te zien hing er heel wat vanaf. 

‘Ik doe het wel even,’ zei ik. 

Een haastige glimlach was zijn response.

‘Mag ik een paar medium werkhandschoenen?’ vroeg ik bij het loket. 

Terwijl ik wachtte, bekeek ik de rij bij de koffieautomaat. Ze waren nog geen vijf minuten bezig en ze dromden nu al samen rondom de “levensader” van het bedrijf. Ik kon het niet helpen te lachen, want normaal gesproken was ik net zo erg.

‘Ik dacht dat ik je wat had gevraagd?’ galmde het door de hal.

Het schuim stond nog net niet op zijn lippen, terwijl hij naar me toe stormde.

Wat was zijn naam ook alweer?

‘Ja, weet ik maar–’ was het enige wat ik uit kon brengen, voordat hij als een dolle hond met rabiës op nog geen vijf centimeter van mijn gezicht tot stilstand kwam.

‘Ik had je toch gevraagd om het glas op te ruimen? Wat sta je hier dan bij die koffieautomaat?’ 

Ik zocht naar woorden, terwijl ik met mijn ogen de afstand mat tussen mijn persoontje en de automaat. Het was op zijn minst vier meter, ongeveer evenveel als naar het loket. Schijnbaar was ik in mijn overpeinzing weg gemeanderd van mijn oorspronkelijke positie.

Ondertussen kwam Eric - mijn eigenlijke baas - al roerend in zijn koffie naast me staan en zei: ‘Ja, daar moet ik hem eigenlijk wel gelijk in geven. Had dan even koffie gehaald nadat je klaar was met opruimen.’

Ik staarde naar zijn koffie. Had hypocrisie hier een nieuwe afdeling opgericht?

‘Ik stond te wachten op handschoenen,’ stamelde ik. 

‘Onzin! Ik zag je toch bij die automaat?’ 

De spetters vlogen me om de oren. Door de dominante blik van de een en het domme lachje van de ander, rees mijn adrenaline meteen tot een maximum. Ik voelde zelfs hoe mijn knieën begonnen te trillen van de spanning, maar toch hield ik mijn lippen stijf op elkaar. Als ik nu iets zou zeggen, zouden er slachtoffers vallen. 

‘Hier zijn je handschoenen, ik had alleen nog extra large,’ zei de loketbediende vanuit zijn raam.

‘Zie je wel,’ zei ik nijdig, terwijl ik wegliep.

‘En een beetje tempo, graag!’ riep hij me nog na. Ik was zijn naam vergeten, maar Joseph Goebbels misstond hem niet.

Net zoals glas, sneden woorden wel vaker in mijn ziel. Door mijn drieëntwintig jaar werd ik sowieso amper serieus genomen en bovendien was ik niet zo’n “man-man” die zijn intelligentie mat met zijn testosterongehalte. Ik zou hem later wel aanspreken als ik weer rustig was. 

Ik besloot het rondslingerende glas eerst aan te pakken.

Op mijn terugweg zag ik dat “Goebbels" routinematig controles stond uit te voeren.

Ik versnelde mijn gang, dit was mijn kans.

‘Zeg, wat was dat net? Je weet goed dat ik niet bij die automaat stond,’ zei ik plompverloren.

Hij schrok en zette zich schrap.

‘Ik weet wat ik zag, en ik weet wanneer ik gelijk heb!’ bulderde hij.

Daar had je die wilde ogen weer, de blaaskaak. Maar genoeg was genoeg. 

‘Je gelijk mag je hebben. Maar als je mij nog één keer zo aanspreekt, dan laat ik alles uit mijn handen vallen. Je bent mijn baas niet eens - wat een woord eigenlijk - dus ik hoefde dat klusje zelfs niet te doen! Waarom doe je eigenlijk zo tegen je personeel? Weet je dan niet dat niemand je hier serieus neemt omdat je zo tegen ze doet?’

Die vraag had hij duidelijk niet verwacht. Weemoedig staarde hij naar zijn voeten.

'Als heftruckchauffeur was ik met iedereen bevriend, zij hij treurig, ‘maar vanaf dat ze me vroegen op kantoor, keek niemand me meer aan.’

‘Ja, dat is naar, maar door schreeuwen en autoritair gedrag verlies je nu eenmaal alle respect.’

Ik zou maar niet zeggen dat ze hem een overloper vonden.

De volgende dag stonden er opeens twee leden van kantoor voor mijn neus. Met het gesprek nog in mijn achterhoofd, zag ik de bui al hangen.

‘We willen je graag een contract aanbieden!’ zeiden ze in koor.

Mijn gezicht sprak boekdelen. Maandenlang had ik zonder iets te zeggen gezwoegd. Veertig uur werken en tegelijkertijd mijn bachelor behaald. Het was de middelvinger die ik al tijden had willen geven.

‘Morgen kom ik voor de laatste keer,’ zei ik en liet ze achter in een zweem van ontsteltenis. 

De toekomst lonkte en de beer was geveld. Soms was “de laatste keer” dus je ticket naar de vrijheid. 

Volgende week stond mijn eerste patiënt gepland. Dan zou ik in plaats van fabrieken, harten mogen renoveren...