#591 Dit was het dan, althans dat zou het moeten zijn...

‘Jullie zien mij hier niet meer terug’. Chelsea voelt het in elke vezel als ze het zegt. Dat was de voorgaande keren ook zo, maar toch…Schuddende hoofden. Hoongelach. De reacties zijn hetzelfde, maar het gevoel is anders. Het heeft te lang geduurd. Veel te lang.

Fuck Chelsea, wij gaan hier de show afsluiten.
Musonius nog even aan het werk, dit wordt aankluiten.
Want dit is serieus, het is zeker niet om aan te fluiten.
Ik kom hier met beatz aanzetten die je erin zullen muiten.

Precies dit dus. De populaire jongens die het allemaal beter weten. Kunnen doen en laten wat ze willen met hun ouders in het schoolbestuur. Docenten die ze card blanche geven. Al dat irritante treitergedrag als ‘aanwezig’ zien, soms zelfs als de roering die de ‘ingeslapen’ klas nodig zou hebben. Met elke preek, elke lofzang naar hen, altijd die blik gefocust op Chelsea. Alsof zij het ultieme symbool voor de leerling die achterin dromerig uit het raam starend, en vooral; niet oplettend. Zij die altijd juist stil was, om over de woorden van de docent na te denken. Die in stilte filosofeerde over de betekenis ervan. Die nooit onderbrak, en pas sprak als haar het woord gegeven werd. En stiekem eigenlijk altijd wel een soort van antwoord paraat had.

Maar wacht, ik doe dit op subtielere wijze.
Begin maar alvast te lachen, wordt maar alvast blij he.
Chelsea is aardig, maar Tim is wel echt de mijne.
Ik ben immers net op tijd begonnen met lijnen.

Die zijn dus misschien nog wel erger. De ‘good girls’ die zo goed de onschuldigheid kunnen spelen. Verlegenheid veinzen hebben ze tot in de perfectie omarmd. Ze hebben zelfs trucs om rood aan te lopen in de klas als ze het woord krijgen. Met veel gestotter persen ze er precies de woorden uit die iedereen wil horen. Ze zijn zo perfect, en dat gunnen ze jou ook. Dus zeg jij Tim wel leuk te vinden, geven ze tips. Haal dat laagje make up er af, naturel is beter. Loop je op hem af, je aan alle regels houdende, en kijkt hij dus niet. Want hij ziet Janey zitten, het prototype van deugdzaamheid. Met een plamuurt hoofd, dat kennelijk wel onder zijn smaak valt. En Chelsea moet het Janey maar gunnen, zo werkt dat als je een ‘good girl’ wilt zijn.

Chelsea valt nog steeds onder onze autoriteit.
Zolang ze nog geen achttien is, willen we dat nog niet kwijt.
Ze heeft soms een grote mond, maar achteraf heus wel eens spijt.
Het is gewoon haar puberbrein, het is de leeftijd.

Leuk dat paps en mams ook kunnen rijmen, maar ook zij hebben steken laten vallen. Ergens zullen hun volwassen wijsheden ergens goed voor zijn, maar op dit moment zijn ze een sta-in-de-weg. Want wat weten ze nou werkelijk? Weinig. De harde cijfers. Rapporten kennen ze van voren naar achteren. De gespijbelde uren. Het stelselmatig overgeslagen blokuur wiskunde. De poppetjes kennen ze niet. Ze weten niet eens van de pesterijen. Laat staan van de misgelopen liefdes en het compleet overheersende gevoel er alleen voor te staan. ‘Je vertelt ook weinig, je bent een gesloten boek’ zeggen ze dan. Maar ze vragen zelf ook niet door. Vinden dat misschien te lastig, vinden het hen taak niet. Zouden zij niet het initiatief moeten nemen, of ligt het toch allemaal aan Chelsea? Het blijft de vraag.

Door de lege gangen waait een ijzige wind. Het foldertje in haar hand wil haar loslaten. Ze verstevigt haar greep. Het is meer dan een verfrommeld drukwerkje met wat achtergrondinformatie. Het is misschien wel haar enige uitweg.

Chelsea studeren? Zet mij maar in de vriezer.
Gisteren deed ze het nog voor een Bacardi Breezer.
Haar werkelijke doel was te lezen op haar t-shirt.
Heeft ze soms last van gebroken maagdelijkheidsvliezen?

Zelfs het verkreukelde papiertje dat ze blijft omklemmen, voelt goed. Dit zou goed moeten zijn. Het is lekker creatief, lekker raar en vooral lekker ver. Niks dat hier nog aan het verleden herinnert. Er is geen andere optie, toch?

Chelsea is lief, maar een wereldreiziger? Nee…
Janey hier gaat lekker naar de US of A.
The real adventure from the city to the bay.
En Tim gaat hopelijk waarschijnlijk vast wel mee.

Morgen nog het laatste gesprek. Het is voor de sier, zegt iedereen. Er hangt niks meer van af. Ze hebben ‘ja’ gezegd. Zij heeft ‘ja’ gezegd. Er zullen vast geen kleine lettertjes zijn.

Misschien moeten we als ouders wel leren loslaten.
Maar ergens zouden we dit toch met haar moeten bepraten.
Want iets dat niet bij je past, kan je ook net zo goed laten.
Je toekomst is niet iets om zo makkelijk weg te blaten.

Als ze de bekende draaideur ziet, weet ze dat ze deze voor de laatste keer zal passeren. Dat diploma sturen ze maar op. Dit is geen halfslachtige poging om de boel te verlaten, dit is definitief. De zonnestralen verwarmen haar ziel. Even lijkt het alsof het schoolgebouw waar alle duivels uit het nu verleden zitten, alweer ver weg zijn. Ze heeft eindelijk haar afscheidstekst paraat.

Lieve school, dit was het dan.
Je kunt het blijven uitrekken, maar dat was ik niet van plan.
Ik heb niet het syndroom van Peter Pan.
Volwassen ik zou het echt wel beter weten, man.

Duivelse bad boys, ik zal jullie toch ook missen.
Of jullie echt op zullen groeien, kunnen we naar gissen.
Jullie verdienen geen volgend slachtoffer, om maar weer te dissen.
Maar stiekem hoop ik dat jullie niet naast de pot zullen pissen.

Girls, ik geloof wel dat jullie het niet slecht menen.
Misschien had ik beter moeten letten op het scheren van benen.
Ik heb geen spijt van de uitbarstingen, die kwamen echt uit de tenen.
Maar ik gun het jullie niet te eindigen als winterpenen.

Paps en mams, weet dat ik van jullie houd.
En wat jullie vinden, laat me absoluut niet koud.
Maar gun mij dit opgroeien, gun mij dit lijfsbehoud.
Want al zou ik het mis hebben, dat maakt het nog niet fout.