#591 Vroegpensioen

'In films en boeken wordt mensen wijsgemaakt dat als je door het vizier kijkt alles om je heen verstomt.
De waarheid is volgens mij dat alles net tot leven komt. 
Iedere keer. Je ruikt alle geuren. Je kunt op zo'n moment de duurste parfums samenstellen.
Je kunt een symfonie schrijven die bestaat uit het minste zuchtje wind, het gefluit van vogels, het gebrom van de vlieg die op je been landt en het gezoem van de mug.
Je voelt de zon branden en de verkoeling van het geringste wolkje dat de stralen durft te blokkeren.
Iedere oneffenheid, ieder steentje waarop je ligt, krijgt een eigen identiteit.
Tijd wordt tijdloos op dat moment.
Je bént. Je lééft. 
Herken je dat?'

Ja,' zei ik. Al vond ik wel dat hij het wat te dik aanzette.
'Je vindt dat ik overdrijf. Toch?' 
'Is er iets dat ik voor jou verborgen kan houden?'
'Waarschijnlijk niet,' antwoordde hij.
'Omdat je me gemaakt hebt tot wie ik ben. Maar je hebt wel gelijk. Het leven komt pas echt tot leven als...'
Ik keek naar het dal dat onder ons lag. Ik rook de geuren van de alpenbloesems, hoorde het zachte geklingel van de koebellen, voelde kort de schaduw van een adelaar die over het terras vloog.
Zoveel verschilden we niet.
Eigenlijk niets.

'Nog een pilsje?' Hij stond op, pakte de twee lege flesjes van het muurtje en wiegde ze kort uitnodigend voor mijn ogen heen en weer.
'Doe maar. Een vaste hand heb ik niet meer nodig.' 
Hij grijnsde. Begripvol. Vaderlijk.

'Proost.' 
Het was meer dan het klinken van de flesjes. We beklonken een verleden, een band. 
'Ik heb je niet gemaakt, Angus,' doorbrak hij de stilte. 
Ik zweeg. Afwachtend.
'Ik zag wie je was voor je het zelf wist. Ik heb je niet gemaakt. Ik heb je laten zien wie je bent, wat je kunt.'
'Had jij dat dan ook?' vroeg ik. 'Dat alle geluiden verstomden, de geuren verdwenen, gevoelens vervlogen, op het moment dat je je vinger kromde en de trekker overhaalde?'
'Tot het schot klonk,' zei hij. 'In die fractie van een seconde was er niets.'
'Het leven vervaagde,' zei ik.

'Wat zijn je plannen?' 
'Een plek als deze zoeken,' zei ik. Ik spreidde mijn armen. 'Genieten van de geuren, de geluiden, van het leven in al zijn eenvoud.'
'Ook best wel cliché, vind je niet?' De lach die erop volgde klonk rochelend, maar warm.
'Je moet stoppen met roken.' 
'Te laat. Nog een half jaar, hooguit, volgens de arts.' 
'Weet Anna dat?' 
'Ja.'
Het klonk als een paukenslag.
'Als je hier blijft en voor haar zorgt ...blijft zorgen.' Hij spreidde zijn armen. 
Ik stak mijn hand uit.
Zijn greep was nog vast, stevig, eerlijk.
'Ze heeft jouw leeftijd.'

De zon ging langzaam onder, de schaduwen werden langer. Er stonden twee nieuw flesjes.
'En ze is mooi,' zei ik.
'Ze begrijpt mij. Ze begrijpt jou. Ze begrijpt het leven. Ons leven.'
Ik knikte.
'Maar niet voordat ik in de kist lig.'
Onder ons stegen de kauwen op. Misschien opgeschrokken door onze bulderlach, misschien door de felheid waarmee Anna de Jeep Cherokee de laatste steile meters opjoeg. 
Ze stapte uit en keek omhoog.
'Bier, wijn, vlees, brood, alles. Maar wel graag even helpen dragen, mannen!'

Het haardvuur wierp schaduwen op de ruwstenen muur en liet haar ogen oplichten.
Hij zag het. Ik zag het.
'Hebben jullie wel geduld?' Het klonk spottend, maar ook kwetsbaar. Kwetsbaarder dan ik van hem ooit zou hebben verwacht.
'Je hoeft niet bang te zijn,' zei ze.
'Nee,' zei ik. 'Je weet wat ons verbindt.'
'Respect en eer.' Hij hoestte.

'Ik weet het niet, Anna,' zei ik zes maanden later.
'Wat weet je niet?'
'Waar ik meer van hou. Deze plek. De rust hier. Of van jou.'
'Maakt dat zoveel uit? Als we die vragen delen? Voel je de rust?'
'Ja,' zei ik. Genietend van de geur van het haardvuur, het zachte gehuil van de wind en de zachte hand die over mijn schouder wreef. 
Ik was thuis.

OK. De allerlaatste dan. 
Ik dacht dat die van Odile zou komen.
Grüss Gott, vanaf een een terras in de Alpen ;-).