#590 – Ik ga het echt niet missen

‘Hoezo de laatste?’
‘SOL stopt eindelijk met die wekelijkse opdrachten.’
‘Eindelijk? Ik dacht dat jij daar altijd zo naar uitkeek?’
‘Echt niet. Iedere keer weer een helse opgave.’
‘Serieus, Fief, dat meen je niet. Je telde de dagen af naar de volgende opdracht.’
‘Dat meen ik wel. Ik ben er helemaal klaar mee.’
Mijn man legt zijn krant opzij en grijnst: ‘Ja, je vond het iedere week weer een straf.’
‘Precies. Dat gezeur van die forumleden. Dan was dit weer niet goed, dan dat niet. Ze hadden altijd wel iets te mekkeren.’
‘En jij niet? Lieverd, je bent het grootste interpunctiemonster dat ik ken.’
‘Valt wel mee, hoor. Ik vind het gewoon belangrijk dat teksten kloppen. Leestekens zijn ondergeschoven kindjes. Als ik niet voor ze opkom, wie dan wel?’
Mijn man schiet in de lach. ‘Ja, daarin ben je onverbeterlijk. Ik wed dat jij je niet kunt bedwingen om toch een paar regels te schrijven.’
Demonstratief klap ik mijn laptop dicht. ‘Wedden van wel?’
‘Tuurlijk, schat.’
Manlief staat op en pakt het boodschappenlijstje van het aanrecht. ‘Ik zal de boodschappen doen. Heb je anders nog iets nodig? Antidepressiva? Een overdosis chocola?’
‘Grappig, hoor.’

De achterdeur valt dicht en ik staar naar mijn laptop. De laatste keer, spookt het door mijn hoofd. De laatste keer.
Als een onbedwingbare behoefte aan een sigaret of een glas wijn, trek ik de laptop naar me toe. Alleen kijken, neem ik me voor, gewoon uit nieuwsgierigheid.
Ik open de schrijfsite en scrol naar het forum. Bekende namen verschijnen op het scherm. Oh, wat ga ik dit niet missen. Wat fijn dat ik geen commentaar meer hoeft te geven. Dat was tenslotte altijd mijn stelregel: niet meedoen is niet reageren. Het voelt heerlijk bevrijdend.

‘Fief?’
Langzaam dringt de stem van mijn man mijn bewustzijn binnen.
‘Lag je te slapen?’
Gapend ga ik rechtop zitten. Nog net op tijd kan ik voorkomen dat mijn laptop op de grond schuift. ‘Uh, jeetje, ik moet ingedommeld zijn.’
‘Je had ook niets beters te doen, zie ik.’
‘Ik, uh, ik moest nog wat regelen.’
‘Ja, ja. Het begint met S en eindigt op OL. Hoeveel dit keer?’
‘Ik weet niet wat je bedoelt.’
Met een brede grijns opent manlief mijn laptop. ‘Kom op, schat, hoeveel?’
‘Max 400 woorden,’ antwoord ik met tegenzin.
‘Heb je het al geplaatst?’
‘Nee, natuurlijk niet. Ik zei toch dat ik niet meer mee zou doen.’