#590 Nog eentje dan
Nog eentje dan. De kleurloze vloeistof brandt achter in mijn keel. Je zou zeggen dat dat genoeg moed zou moeten zijn. Indrinken voor een borrel is te triest. Die woorden echoën door mijn hoofd. Ze werden ooit door mij uitgesproken tegen mijn beste vriend. Nu is er niemand om ze tegen mij te zeggen.
Hoe ik daarna op de kerstborrel ben beland, geen idee. Als ik naar buiten kijk zie ik mijn fiets staan. Een gek blauw geval met één gele, en één zwarte band. Sarah hangt opeens om mijn hals en duwt me een biertje in de handen.
'Dat lijkt me geen goed idee Saar.'
'Ah, toe, je bent er net.'
Ik knik,
'goed, nog eentje dan.'
Geroezemoes vult de lage ruimte, als grijze ruis op de radio. Grijze ruis die ik soms zelf opzoek door eeuwig aan de bakelieten knoppen van de antieke radio in mijn boekenkast te draaien. Op zoek naar niets. Tussen twee zenders. Voor niemand bereikbaar. Afgesloten van alle ellende. Ik kijk om me heen, proef van het lauwe bier. Dennentakken en plastic ballen moeten de kille ruimte zogenaamd warm maken. Het is raar om zoveel collega's in gewone kleren te zien. Niemand is in uniform. Een verborgen speaker braakt standaard kerstliedjes uit. Chris Rea zingt over een autorit op kerstavond. Als ik naar huis rijd vanavond is er niemand.
Henk, mijn baas duwt mijn glas onder de gehuurde tap waarna hij twee keer misgrijpt naar de hendel. Een paar tellen later kruipt er toch een dikke laag schuim over de rand. Ik knik alleen maar. Nog eentje dan.
'Je moet alles een beetje loslaten Wessel.' Ik hef mijn glas als antwoord. Als ik een slok wil nemen zie ik in de laag schuim een glazen oog dobberen. Henk draalt zenuwachtig heen en weer, één hand voor zijn gezicht. Zonder te kijken schuif ik het glas over de bar naar hem terug. Mijn maag draait zich om, maar het lukt om mijn karige diner binnen te houden.
Saar trekt me zachtjes mee, twee glazen champagne in haar hand. Ze giechelt overdreven.
'Saar, ik wil niet meer.' Het glas is koel en de drank prikkelt mijn neus.
'Zeker weten? Meer voor mij.'
'Nee, ik wil geen agent meer zijn. Ik wil schrijven.'
Ze reageert niet maar begint aan mijn riem te prutsen. In een waas duw ik haar weg.
Bij de uitgang staat Henk. Hij kijkt moeilijk uit zijn ogen.
'Biertje voor onderweg Wessel?'
'Nog eentje dan.'
Famous last words.
Hierbij dan de laatste opdracht. Vreemd genoeg niet echt over nagedacht tijdens het schrijven. De hoofdpersoon Wessel komt terug, uit zowel mijn eigen manuscript als een aantal opdrachten (#525, 550, 551).
Rest me niets meer dan jullie allen te bedanken. Ik heb zoveel geleerd en lol gehad. Net nog een heel aantal bijdragen doorgespit en daarmee al zoveel plezier gehad! Alleen al het durven plaatsen, durven schrijven, ook genres en opdrachten die me niet lagen was een gigantische stap voorwaarts. Dank dus voor alles en hopelijk tot binnenkort. Fijne feestdagen allemaal en blijf asjeblieft schrijven!

Zo te lezen, vermoed ik dat…
Lid sinds
5 maanden 3 wekenRol
Zo te lezen, vermoed ik dat alle inzendingen melancholies, droevig en misschien wel een beetje donker zijn. En dus voor de laatste keer: Graag gelezen.
Hopelijk tot ooit. Fijne feestdagen.
Dag Sonnema, Mooie…
Lid sinds
13 jaar 7 maandenRol
Dag Sonnema,
Mooie afsluiter! Als dit gelinkt is aan een manuscript waar je mee bezig bent, hoop ik dat je daaraan verder werkt. Wessel komt goed uit de verf en je plaatst mooie beschrijvingen waarmee de sfeer goed wordt getroffen.
Mooi om te lezen dat dit forum je over de drempel van het durven schrijven en plaatsen heeft getrokken. Wat mij betreft: Vol zelfvertrouwen doorgaan, zodat lezers kunnen blijven genieten van teksten zoals:
Geroezemoes vult de lage ruimte, als grijze ruis op de radio. Grijze ruis die ik soms zelf opzoek door de bakelieten knoppen van de antieke radio in mijn boekenkast zo te draaien op zoek naar niets. Tussen twee zenders. Voor niemand bereikbaar. Mezelf afsluiten van alle ellende.
ZGG!
Wellicht tot ergens op een andere schrijversplek in de toekomst!
Vreemd genoeg niet echt over nagedacht tijdens het schrijven.
Vooral niet doen! Write drunk, edit sober.
Mooie sfeerschets. Ik zie…
Lid sinds
13 jaar 2 maandenRol
Mooie sfeerschets. Ik zie het wel voor me, inclusief het manmoedig terugschuiven van het glas met het oog erin. (Daar kan mijn maag ook moeilijk mee omgaan.)
Graag gelezen.
Dag Nicoline, Angus en…
Lid sinds
1 jaar 5 maandenRol
Dag Nicoline, Angus en Hadeke,
Dank voor het lezen en de feedback. Voorlopig voor de laatste keer (hier in ieder geval).
@Nicoline, ja weemoedigheid is op zijn plaats en zal vaker terugkomen.
@Angus, dankje. Ik blijf aan het manuscript sleutelen, mocht het ooit af zijn hoor je het wel. Dank voor je aanmoedigingen en opbouwende kritiek elke keer weer.
@Hadeke, Dankje, ik zal er nog eentje op je gezondheid drinken.
Hopelijk tot ziens allemaal!
Hallo Sonnema, De…
Lid sinds
11 maanden 2 wekenRol
Hallo Sonnema,
De naargeestigheid druipt er vanaf.
De grijze ruis tussen twee zenders om jezelf af te sluiten. Mooi gevonden en herkenbaar gevoel.
De gruwel van het oog in het glas.
Chris Rea: voor mij altijd naargeestig.
En dan zo goed voelbaar: het steeds verder afglijden en tegen wil en dan nog eentje.
Heel graag gelezen.
Hoi Ancenita, Hartelijk…
Lid sinds
1 jaar 5 maandenRol
Hoi Ancenita,
Hartelijk dank. Fijn dat je het kon waarderen!
Ha Sonnema, Het: Nu is…
Lid sinds
14 jaar 11 maandenRol
Ha Sonnema,
Het: Nu is er niemand om ze tegen mij te zeggen, zet meteen de toon. Mooi die verwarring van hoe hij bij de kerstborrel was beland. Zo'n Sarah die om zijn hals komt hangen. Ik zou kijken of je de zin over de grijze ruis zo kan schrijven dat er niet twee keer zoek in voorkomt.
Grijze ruis die ik soms bewust naar me toe haal? Zoiets? Het einde van de zin loopt nét niet helemaal lekker. Wat je er mee uit wil drukken is mooi. Die verborgen speaker die liedjes uitbraakt is mooi gevonden, vooral bij de hoeveelheden alcohol die de hoofdpersoon tot zich heeft genomen. Ook dat beeld van die dikke laag schuim die over de rand kruipt is prachtig.
Het glazen oog kwam nogal onverwacht. Misschien had je daar al iets eerder naar kunnen verwijzen. Het feit dat dat oog in het glas beland is nog steeds verassend ook wanneer het glazen oog al een keer eerder aan bod komt (door hem bijvoorbeeld moeite te laten hebben met het zien van diepte, iets dat vaak het geval is wanneer je een glazen oog hebt, het tappen gaat onhandig, zoiets.)
Hoi Emmy, dank voor het…
Lid sinds
1 jaar 5 maandenRol
Hoi Emmy,
dank voor het lezen en de feedback. Heb één en ander bijgeschaafd. Wat betreft het oog was het een extra uitdaging die Odile in de opdracht had gezet, vandaar dat het zo'n beetje uit het niets kwam, leek me wel leuk.
Dank voor al je mooie verhalen en ook de goede feedback in de afgelopen tijd. Hopelijk kom ik je op een andere plaats nog eens tegen
Ha Sonnema, Ah dat van het…
Lid sinds
14 jaar 11 maandenRol
Ha Sonnema,
Ah dat van het oog, die extra uitdaging, was ik dan weer uit het oog verloren :-)
Eensgelijks Sonnema, we komen elkaar vast nog weer op een andere plaats tegen!
Wat zal ik jouw verhalen en…
Lid sinds
19 jaar 4 maandenRol
Wat zal ik jouw verhalen en commentaar missen Sonnema. In dit verhaal blijkt weer hoe je personages al handelend het verhaal dragen. De onderkoelde emotie, een vleugje stoer en net op de rand tussen grappig en serieus.
Wessel zegt dat hij niet drinken wil maar doet het toch. De werking daarvan is dat er frictie ontstaat tussen twee lagen van handelen.
Dank voor je laatste…
Lid sinds
1 jaar 5 maandenRol
Dank voor je laatste feedback Odile, Je opdrachten waren altijd een plezier om te volbrengen en je feedback altijd positief en opbouwend. Hopelijk kun je je energie in nieuwe projecten steken en kom ik je nog eens ergens tegen! Nogmaals dank voor alles en het ga je goed
Hoi Sonnema, met plezier je…
Lid sinds
8 jaar 11 maandenRol
Hoi Sonnema, met plezier je kerstborrelverhaal gelezen. Mooi stukje sfeerbeschrijving! De grijze ruis en het glazen oog doen het goed.