#514 - Ontredderd alleen
De deken waar ik gisteren huilend onder in slaap viel voelt nóg zwaarder aan. Het is een chaos. Niet alleen in m’n kamer, maar vooral in m’n hoofd. Rustig wakker worden gaat niet; de stemmen beginnen meteen te discussiëren. Ik heb honger, maar mag niet eten. “Je moet jezelf straffen”, gonst er door m’n hoofd. Ik doe mezelf pijn en voel even rust als de tranen zich met bloed vermengen. Ik probeer te focussen op iets dat me houvast geeft, maar weet niet wat.
Deze wereld is niet mijn wereld. Buiten zie ik mensen die leven en op weg zijn naar ‘iets’. Ik niet. Ik leef niet vanbinnen en weet niet waar ik naartoe moet. Ze passeren me, maar geen mens die me ziet. Ze kennen me niet. Ze willen me niet kennen. Ik wil hen niet kennen. Alles voelt vreemd en oneindig. De herinneringen aan gisteren zijn vaag. Misschien was ik hier wel, maar wat deed ik hier dan? Ik voel regen, neem plaats in een plas om nog meer te voelen. Kinderen fietsen langs en lachen. Ik klamp me vast aan een boom. De schors snijdt in m’n wang. Uren vind ik troost bij de boom. Ik verlaat het bos en loop richting de witte strepen op de weg.
“Hou op!”, schreeuw ik naar de auto’s die maar blijven toeteren. “Ik wil rust! Jullie moeten me met rust laten!”, schreeuw ik door m’n tranen heen terwijl iemand aan mijn arm trekt. Ik kan de uitgang van het doolhof niet meer vinden. Waar moet ik naartoe? Ik moest luisteren naar mijn dwanggedachten, anders maken ze me gek. Ik sluit mijn ogen, maar zie nog meer mist. Ik weet niet wie ik ben, wie ik was of wie ik had kunnen zijn.
Hoi Vivian, welkom om het…
Lid sinds
5 jaar 5 maandenRol
Hoi Vivian, welkom om het forum. Een goede invulling van de opdracht. Ook bij jouw verhaal vraag ik me af wat de achtergrond is. De verwardheid is in ieder geval voelbaar.
Misschien kun je nog een eigen titel verzinnen. Je hebt nu de titel van de opdracht gebruikt.
“Je moet jezelf straffen” gonst er door m’n hoofd. ---> als de persoon het echt hoort, moet het inderdaad tussen aanhalingstekens. Achter straffen hoort dan nog een komma.
Als het alleen een gedachte, hoeven de aanhalingstekens niet. Gonst klinkt meer als een gedachte.
Ik doe mezelf pijn, en voel even rust als de tranen zich met bloed vermengen. ---> de komma na pijn mag weg.
Ondanks dat ik ze passeer, is er geen mens die me ziet. ---> deze zin leest niet lekker. Ik heb eerder het idee dat de mensen de ik-persoon passeren. De zin zou dan moeten zijn:
Ze passeren me, maar geen mens die me ziet.
De schors snijd in m’n wang. ---> snijdt
Bedankt! Ik dacht dat het…
Lid sinds
1 maand 3 wekenRol
Bedankt! Ik dacht dat het dezelfde titel moest zijn, maar heb 'm nu aangepast. Ook bedankt voor de correcties. Ik heb het aangepast, al zal de reactie die ik nu schrijf vast ook weer fouten hebben :) Zo blijf ik in ieder geval leren. Misschien zou ik ook wat vaker moeten schrijven. Het onderwerp sprak me aan. Zo kon ik m'n ei eens kwijt.
Hoi Vivian, wat een debuut…
Lid sinds
2 jaar 11 maandenRol
Hoi Vivian, wat een debuut op dit forum. Ik vond het best heftig en kon me goed inleven in de hoofdpersoon.
GG,
Taco
Hoi Vivian Bedankt voor…
Lid sinds
4 jaar 5 maandenRol
Hoi Vivian
Bedankt voor je verhaal. Ik vind het een mooie monoloog die heel aannemlijk geschreven is en waarin je kan meeleven met de hoofdpersoon.