Lid sinds

6 jaar 1 maand

Rol

  • Gewone gebruiker

#502 Dan maar de lucht in

16 april 2024 - 13:20

 

Mijn hoofd bonst door de combinatie van champagne en paracetamol. Paracetamol om mijn angst te onderdrukken. Had een keer ergens gelezen dat het hielp. Champagne voor ik de lucht in ga. Mijn luchtdoop, zogezegd. Om me heen kwebbelende mensen die lachen en plezier hebben. Zouden ze nog zo veel plezier hebben als ze met een snelheid van honderden kilometers per uur omlaag storten. Een rilling loopt over mijn rug en voor de zoveelste keer vraag ik me af hoe het ze is gelukt me over te halen mee te gaan met de taxi drone. Tuurlijk in ruil voor een jubelend artikel over deze nieuwe manier van vervoer. Ik slik iets weg en beweeg me met lood in de schoenen met de anderen naar de parkeerplaats waar tien drones klaar staan. Gelukkig zijn er geen bergen.
De drone piloot legt een hand op mijn schouder. ‘Heeft u er zin in? Niet nerveus? ‘
‘Het gaat, ‘antwoord ik behoedzaam. Er staat een laagje zweet op mijn rug.
‘Oke, ‘zegt hij opgeruimd,’ zo meteen gaat u zitten in de drone en gaat u een vlucht maken van tien minuten. ‘
Hij knipoogt. Mijn benen zijn van rubber.’ Heeft… eh… de drone geen problemen? ‘
‘Nee, ’is het antwoord, ‘hij is getest en veilig. ‘
Hij opent de deur en wijst naar het kleine stoeltje.’ Gaat u zitten en geniet van uw vlucht. Niet aan het deurtje hangen want als die afbreekt moet u hem kopen. ‘
Hij lacht hard om zijn eigen grap.
Ik stap naar binnen en kijk door de grote voorruit. Hij sluit de deur en doet een paar stappen achteruit. Een trilling loopt door de drone en opeens voel ik de sensatie dat ik opstijg. In een mum van tijd zit ik op een paar honderd meter en zie de grond onder me langs schieten. Ik weet niet waar ik om me heen moet kijken. Het is sensationeel. Het stoeltje zit best comfortabel. Een triomfantelijke kreet rolt over mijn lippen. Verdorie. Ik vlieg!! Ik scheer over een snelweg en zie beneden mij hoe een rij auto’s bumper tegen bumper opschuift in een eindeloze rij.
Mijn hart bonst van opwinding. Ik kijk opzij en zie een drone naast me vliegen. De vrouw steekt lachend haar duim op. Ontspannen leun ik in de stoel en kijk om me heen. Ik hoop dat ik nog lang mag genieten van deze vlucht. Ik ben teleurgesteld als ik sneller dan gedacht weer op de parkeerplaats sta en het deurtje wordt geopend.
‘En ? ‘
‘Ik wil nog een keer. ‘

 

 

 

 

 

Lid sinds

5 maanden 4 weken

Rol

  • Gewone gebruiker
18 april 2024 - 7:29

grappig de combi van paracetamol en champagne. De opdracht perfect beschreven, hoewel ik nog wel langer van het uitzicht had willen genieten. 

Lid sinds

5 jaar 5 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
21 april 2024 - 10:21

Dag John

Wat een fijn, beeldend verhaal heb je gemaakt, je neemt de lezer mee en je doet dat zo echt dat je meevoelt met het hoofdpersonage.

Probeer volgende keer ook eens wat aandacht te geven aan de bladspiegel van je tekst, met hier en daar witruimte, start met nieuwe paragrafen etc...zodat de lezer ook wat meer rust krijgt op je verhaal te lezen. Het zal je verhaal dat ik erg fijn en sterk vindt, alleen maar ten goede komen.

Johanna

   

Lid sinds

10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
22 april 2024 - 9:59

Ja, fijn verhaal. Wat me aanspreekt is dat je de gedachten verwoordt zoals je HP die heeft, als gedachten dus. Klein dingetje: laagje zweet op de rug, dat lukt je niet. Zweet komt in druppels en die lopen gelijk naar beneden :)