Lid sinds

6 jaar 1 maand

Rol

  • Gewone gebruiker

#497- 2001

14 maart 2024 - 20:31

 

Mijn herinneringen zijn chaotisch. Het ging zo snel en het was zo verschrikkelijk en dramatisch dat er geen enkele manier was om je er op voor te bereiden.
Ondanks wat er is gebeurd overheerste bij mij achteraf nog steeds een gevoel van ontkenning. Mijn geest kon nog niet bevatten wat er gebeurd was.

Die dag zitten de kinderen op de vloer te spelen te maken en ruzie te maken over wie de mooiste tekening heeft. De ochtend is nog vers en ik nip van mijn hete koffie, bereid me voor op de nieuwe dag. Kwart voor negen. Over minder dan een half uur zal de hel losbarsten.
Zuchtend sta ik op en loop naar de keuken om boterhammen met chocoladepasta te smeren voor de kinderen. Het enige dat ze zonder protesteren opeten.
Dani gilt opeens. Haar stem slaat over. ‘Je hebt mijn tekening vies gemaakt. ‘
Ik sluit  mijn ogen, pak het bord met daarop de boterhammen en loop naar de kamer.
Wat ik door het raam zie is niet te bevatten. Mijn bloed bevriest in mijn aderen en mijn adem stokt. Ik zie de nadering van een vliegtuig dat op het punt staat zich in de toren te boren. Het bord valt uit mijn krachteloze hand stuk op de vloer. Het is 9.03.

In een wolk van stof storten muren en plafonds ineen, gebulder van vliegtuigmotoren overstemmen mijn gedachten. De kinderen huilen en gillen hysterisch. Kerosine lekt uit de tanks en binnen een mum van tijd ontstaat er een gigantische vuurbal. Bloed raast door mijn aderen als ik de kinderen onder mijn armen pak en mijn huis achter laat. Mijn mooie huis met zoveel dierbare herinneringen. Ik ren weg om nooit meer terug te keren.

Er hangt een dikke, giftige rook in het gangenstelsel. Wat eerder zo vertrouwd is lijkt nu een onneembare hindernis. Gegil en angstkreten bereiken mijn oren maar ik sluit mij ervan af. Vluchten, weg van hier. Onder het rennen schiet het door me heen dat ik deze avond koekjes zou bakken. Ik schud de banale gedachten van me af. Stenen, stof en puin komen omlaag en het gebouw trilt op zijn grondvesten. In de paniek schiet het door me heen dat ik ben vergeten mijn mobiele telefoon mee te nemen. Verlichting knippert en gaat uit. In het aardedonker haast ik me de betonnen trappen af. Het naderende vliegtuig, de cockpit die steeds dichterbij komt staat op mijn netvlies gegrift. De kinderen worden zwaar en uitgeput laat ik ze los. Ze staan verstijfd tegen me aan, te verbijsterd om hun mond open te doen.

We moeten verder,’ mompel ik.’ Blijf bij me als we de trap af gaan. We zijn bijna beneden. ‘
Het gebulder van de vliegtuigmotoren dreunt nog na in mijn hoofd, of is het mijn hartslag. Het moet een ongeluk zijn geweest, dat kan niet anders. Minuten verstrijken terwijl we langzaam maar zeker afdalen. Verbeeld ik het me nu of hoor ik het geluid van sirene’ s.
Mijn benen en armen trillen van de inspanning en een grijze stofwolk beneemt me de adem. Onze schoenen schrapen over de vloer en ik knipper het vuil uit mijn ogen. Ik hoor geschreeuw, stemmen dichtbij. Opeens staan we in de zon en ontfermd iemand zich over ons.
We zijn enkele van de weinige overlevenden van de aanslag op de Twin Towers.

 

 

 

 

 

 

Lid sinds

10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
15 maart 2024 - 9:19

Dag JohnDoe, dank voor je verhaal. Goed gekozen moment voor de opdracht en de spanning en radeloosheid klinkt goed door in je tekst. Tegelijkertijd neem je daarin ook een risico. We kennen allemaal de beelden en de vele herhalingen en docu's hiervan, dus langs die beelden leg ik je tekst. En dan vallen een paar dingen op, die te maken hebben met of je de dingen voor je ziet als je dit schrijft:

  • Introductie: die verraadt al veel. Ik zou ervoor kiezen te beginnen bij het tafereeltje van de ochtend.
  • "Over minder dan een half uur zal de hel losbarsten." Kleine aanwijzingen voor wat er gaat gebeuren, zijn perfect. Neem die van Sandra/Zijvanhetkasteel in haar laatste introzin in deze opdracht. Maar deze is wel erg groot.
  • "Wat ik door het raam zie is niet te bevatten. Mijn bloed bevriest in mijn aderen en mijn adem stokt." De drie chichés zijn niet nodig om de schrik te beschrijven. Ik zou er persoonlijk voor kiezen die schrik helemaal niet te beschrijven.
  • Ik zie de nadering van een vliegtuig dat op het punt staat zich in de toren te boren > woordkeuze kan het moment sterker maken. We kennen allemaal de beelden. Het lawaai moet oorverdovend zijn geweest en maar een fractie van een seconde geduurd hebben. Nadering is meer een vliegtuig die taxiet over een landingsbaan.
  • Instortende plafonds en muren, gigantische vuurbal > Jij staat in je appartement met je kinderen, dus wat stort er in, waar is die vuurbal? Blijf bij je perspectief. Jouw wereld is nu deze 80m2, niet die van de andere 10.000 mensen.
  • De laatste zin zou je weg kunnen laten.

Ik heb het wat uitvoeriger op een rijtje gezet omdat dit allemaal aspecten zijn die je kunt wijzigen voor een beschrijving die keihard binnenkomt. Je moment leent zich daar perfect voor. Succes.

Gi

Lid sinds

7 jaar 8 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
15 maart 2024 - 12:25

Sorry, maar ik vind dit een nogal onrealistische benadering en beschrijving van wat er op die dag gebeurd is.

Lid sinds

5 jaar 5 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
16 maart 2024 - 11:27

Dag John Doe

Dank voor je tekst. Ik vind dat je wel vlot schrijft. De openingsparagraaf zelf vind ik niet zo sterk, het kabbelt wat en is vrij saai geschreven, in vergelijking met de rest van je tekst.

Je poogt zeker het show in je verhaal te steken, dat vind ik wel goed gedaan. Het is verhalend, dat is zeker ook in orde, maar ik mis vooral de herinnering, dus je schreef in feite een verhaal over de gebeurtenis en niet zozeer over de mijmering achteraf, want dan hadden de taferelen van de ruziënde kinderen en de boterhammen met choco wellicht beter gepast?

Johanna

 

 

Lid sinds

9 jaar 8 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
16 maart 2024 - 15:23

Hoi John Doe,

In ieder geval gewaagd om dit als thema te kiezen, en je verhaal heeft wel de benodigde spanning. Tegelijkertijd maak je het jezelf niet heel makkelijk door iets te kiezen wat tijdens talloze documentaires en rapportages al verteld is. Daardoor ken je als lezer de details en verwacht je misschien ook wel een beetje dat die allemaal precies in dit verhaal terugkomen. Zo kan ik me bijvoorbeeld niet voorstellen dat je als je in zo'n gebouw zit echt de cockpit van het vliegtuig goed kan aanschouwen. Als dat al zo is, is het sowieso veel te laat om nog weg te vluchten. En zo zitten er nog wel een paar van die details in die Raymond ook al noemt, die je alleen kan waarnemen als je veilig achter de televisie zit (en niet als je in het gebouw zelf staat).

Lid sinds

6 jaar 1 maand

Rol

  • Gewone gebruiker
16 maart 2024 - 16:51

Allemaal bedankt voor jullie reacties. Het was niet mijn bedoeling uitdrukkelijk te refereren aan wat er gebeurt is in 2001. Het verhaal is inherent de opdracht, je raakt je huis kwijt aan een ontploffing, een bombardement of wat dan ook. Daarvoor leende zich deze gebeurtenis. Dus de feiten zoals ik ze heb beschreven naast een documentaire gaan leggen of iets dergelijks is eigenlijk niet de bedoeling. Het is een verhaal, niets meer of minder. Dat het inhaakt op een wereldschokkende gebeurtenis moet je voor lief nemen. Het is niet de bedoeling geweest feiten geweld aan te doen op wat voor manier dan ook. 

 

Lid sinds

5 jaar 1 maand

Rol

  • Gewone gebruiker
18 maart 2024 - 19:44

Hoi John Doe, je probeert een heftige gebeurtenis te beschrijven. Daarmee leg je de lat erg hoog gelegd, want wat daar gebeurde is volgens mij niet zomaar te beschrijven als je er niet bij bent geweest. Je neemt me daarom niet echt mee in de horror die daar plaatsvond.

In je reactie zeg je: "Het was niet mijn bedoeling uitdrukkelijk te refereren aan wat er gebeurt is in 2001." Echter, je verhaal eindigt met: "We zijn enkele van de weinige overlevenden van de aanslag op de Twin Towers."