Lid sinds

3 jaar 5 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

475 - De juiste woorden (herschrijf)

 

‘Mam, ik kan dit niet…’
‘Natuurlijk kun je het schat, miljoenen mensen hebben het vóór je gedaan.’
‘Maar, wat als het op de vader lijkt?’
‘En, wat dan nog? Een kind heeft liefde nodig, meer niet. Dat heb je in overvloed.’
Mam staat op, bindt haar schort voor en gaat verder met het schillen van de aardappels. Pap zit in de woonkamer te puzzelen.
Ik ben misselijk en ik weet niet of het komt door de geur van sperziebonen, het angstaanjagende klompje cellen in mijn baarmoeder of het bijtende gevoel dat deze knusheid niet mijn toekomst zal zijn.
‘En dan nog iets.’ Mijn moeder komt de keuken weer uitlopen, het aardappelschilmesje naar voren gestoken. Met haar andere hand gebaart ze richting pap.
‘Dát is een vader. Een man die er is voor zijn gezin, die zijn verantwoordelijkheden neemt. De man waar jij het over hebt is een verwekker, een niemand.’
‘Maar wat als het wil weten wie…?’ Een brok in mijn keel houdt de woorden tegen.
Mijn moeder slikt hoorbaar.
‘Als hij oud genoeg is, zul je hem vertellen wat hij moet weten. En tegen die tijd is hij zo verstandig dat hij zich daar niet druk om zal maken.’

‘Maar mam, ik…’
Op dat moment komt pap de keuken binnen.
‘Jij, mijn lieve schat, zult zijn moeder én vader zijn. En wij zijn er ook nog.’
Hij komt naast me zitten, geeft me zijn stoffen zakdoek en pakt mijn hand vast.
‘Een kind is als een onbeschreven blad. Jij gaat dat blad beschrijven, wij helpen bij het vinden van de juiste woorden als je het even niet meer weet. En dan maakt het heus niet meer uit hoe dat blad is ontstaan.’
Hoe kan ik ze vertellen dat ik dat blad morgen door de shredder wil halen?

 

 

----------------------------------------------------------------------

Oude versie

‘Mam, ik weet niet of ik het wel kan…’
‘Natuurlijk kun je het schat, miljoenen mensen hebben het vóór je gedaan.’
‘Maar, wat als hij op zijn vader lijkt?’
‘En, wat dan nog? Een kind heeft liefde nodig, meer niet. Dat heb je in overvloed.’
Mam staat op, bindt haar schort voor en gaat verder met het schillen van de aardappels. Pap zit in de woonkamer te puzzelen.
Ik ben misselijk en ik weet niet of het komt door de hormonen, dit ontzettend huiselijke tafereel of het jaloerse gevoel dat zich in me roert dat deze knusheid niet mijn toekomst zal zijn.
‘En dan nog iets.’ Mijn moeder komt de keuken weer uitlopen, het aardappelschilmesje naar voren gestoken. Met haar andere hand gebaart ze richting pap.
‘Dát is een vader. Een man die er is voor zijn gezin, die werkt en zijn verantwoordelijkheden neemt. De man waar jij het over hebt is een verwekker, een niemand.’
‘Maar wat als hij later naar hem vraagt?’ Een brok in mijn keel wil de woorden tegenhouden.
Mijn moeder slikt hoorbaar.
‘Als hij oud genoeg is, zul je hem vertellen wat hij moet weten. En tegen die tijd is hij zo verstandig dat hij zich daar niet druk om zal maken.’
‘Heeft een kind geen vaderfiguur nodig?’
Op dat moment komt pap de keuken binnen.
‘Jij, mijn lieve schat, zult zijn moeder én vader zijn. En ik ben er ook nog.’
Hij komt naast me zitten, geeft me zijn stoffen zakdoek en pakt mijn hand vast.
‘Een kind is als een onbeschreven blad. Jij gaat dat blad beschrijven, wij helpen bij het vinden van de juiste woorden als je het even niet meer weet. En dan maakt het heus niet meer uit hoe dat blad is ontstaan.’

 

 

 

 

Lid sinds

7 jaar 5 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Schrijfdeb, bijna de lesten (laatsten) maar zeker bij de besten. Eerst beklemmend, dan bevrijdend. Er waren tijden dat ouders hun zwanger geraakte dochter verplichtte zo snel mogelijk met de v(d)ader te trouwen. Erg goede interpretatie van het onbeschreven blad. G.G.

Lid sinds

11 jaar 4 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
  • Pluslid

Leuk, ook jij de tabula rasa. 

Goed verteld. Het grappige is dat ik eerst het gevoel kreeg van een setting in een verleden waarbij inderdaad - zoals Gi al aangeeft - een gedwongen huwelijk aanstaande lijkt, maar toch niet.

Graag - niet zozeer met plezier, want daar is het onderwerp niet naar, maar wel met liefde - gelezen.

Lid sinds

4 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Hoi SchrijfDeb, ik vind het ook een mooi verhaal. Toch heb ik een maar. De zwangerschap is overduidelijk niet gepland. een ongelukje? Verkrachting lijkt me niet, maar heeft de man haar laten zitten. Dat is natuurlijk al verschrikkelijk, maar ik mis iets meer tegenstand. Ik begrijp de twijfels van de aanstaande moeder en hoe ze opziet tegen de taak die voor haar ligt, maar hoe fijn is het dat ze zich gesteund voelt door haar ouders. Een happy end. Misschien was het voor het verhaal interessanter geweest als er meer tegestand was geweest, iets minder lieflijk. Er zijn legio vrouwen waarvan de ouders minder begrijpend reageren. Desalniettemin is dit een fijn geschreven verhaal om te lezen en heeft deze hp geboft met haar ouders. En wat Gi zegt: een originele invulling van een onbeschreven blad.

Lid sinds

3 jaar 5 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Een lieflijk verhaaltje met spruitjeslucht. Veel spanning of ontwikkeling zit er niet in, maar de vertwijfeling en de gevoelens van de dochter zijn mooi in beeld gebracht, net als de liefde van de ouders voor hun dochter.

Lid sinds

3 jaar 5 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Hoi allen,

dank voor jullie reacties. Ik heb lang geworsteld met het verhaal, wist niet welke kant ik ermee op wilde. Ik wilde iets meer spanning en het lukte me niet. Dankzij jullie reacties heb ik toch nog een en ander aangepast. Ik ben heel benieuwd wat jullie ervan vinden.

Lid sinds

4 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Hoi SchrijfDeb, ik zie dat je wel iets veranderd hebt, maar het verhaal leest voor mij nog grotendeels hetzelfde. De zin met de sperziebonen en het klompje cellen vind ik een mooie aanpassing, maar de twijfel bij de hp was al wel duidelijk. Persoonlijk zou ik de reacties van haar ouders iets scherper hebben gemaakt. Ze zijn nu voor mij wel erg meegaand. Die ouders zijn er wel, maar het merendeel zal toch hun zorgen uiten. Ook daaruit kan liefde spreken. De laatste zin vind ik te grof in verhouding tot het nog lieflijke verhaal. Maar dit gezegd hebbende, vind ik het idee nog steeds origineel.

Lid sinds

7 jaar 5 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Ho maar, met de laatste zin in de herschrijf maak je er een heel ander verhaal van. Zij denkt aan abortus en dat zou wel eens een heel andere reactie van de ouders kunnen teweeg brengen. Hun openstaande houding zal op de proef gesteld worden. Er zal dan geen blad meer zijn om te beschrijven, maar de nog grotere leegte die dan ontstaat, zal later weer gevuld worden.

Lid sinds

3 jaar 5 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Wauw, Deb, wat kan een gewijzigde slotzin een wereld van verschil maken. Briljant!

Ik ben van mening dat er nog wel aan geschaafd moet worden, maar zie nu in dat dat zeker de moeite waard is. Danzij de slotzin krijgt het verhaal echt een conflict en een mooi contrast (de botsende toekomstvisies) en dat is net wat het verhaal nodig had. Heel mooi gevonden.

Smaken verschillen, want ik ben het hier erg oneens met Fief; het 'angstaanjagende klompje cellen' vond ik te plastisch, ik moest meer denken aan een tumor. Het slot vind ik geweldig; het komt aan als een mokerslag en slaat het gezapige tafereeltje aan gruzelementen. Ineens wordt duidelijk dat er geen sprake is van angsten, zorgen en vertwijfeling bij de hoofdpersoon, maar dat haar opmerkingen argumenten zijn voor wat ze van plan is en dat ze haar ouders hierop voorbereidt. De sussende, filosofische woorden van pa, gevolgd door de keiharde voortzetting van de beeldspraak is een prachtvondst. Kijk nog even of de slotzin bondiger kan voor het effect.

Wat ik nog graag zou zien, is een paar woordjes over waar de hp zich bevindt, het lukte mij bij het lezen niet haar te plaatsen. Eerst zag ik haar in mijn fantasie in de keuken bij moeder staan, maar nadat moeder de keuken uitloopt en naar pa wijst, dacht ik dat de hp in de woonkamer bij pa zat, maar als pa de keuken binnenloopt en naast de hp komt zitten, plaats ik haar aan de keukentafel. Iets meer informatie over waar de hp zich bevindt en wat ze doet, zou welkom zijn.