#406 Poepvlek

Vijf meisjes stonden in een groepje te praten voor de school. Toen ik langsliep vielen ze stil.

‘Hé!’ zei er een, maar ik liep door.

‘Hé, nieuwe!'

Deze keer draaide ik me wel om.

‘Bedoel je mij?’

Het meisje vertrok haar gezicht. 

‘Gadver, wat zit er op je gezicht? Kitanái!zei ze: vies.

De anderen maakten kotsgeluiden.

Ik draaide me om. Weglopen. Niet de confrontatie aangaan. Als je niet reageert, wordt het vanzelf vervelend en gaan ze wat anders doen. Goed advies, normaal gesproken, maar de meisjes van klas 7 waren een wolvenroedel en als nieuwkomer was ik het omegadier. Ze zouden zich pas veilig voelen in hun bestaande hiërarchie als ik op mijn rug ging liggen en mijn keel liet zien zodat ik zeker weten geen bedreiging was.

In Kyoto was de vlek nooit een issue geweest. Mijn cirkeltje was klein. Papa, Dinah, oma, school. De kinderen op school waren er ook aan gewend. Natuurlijk werden er grapjes gemaakt en waren er kinderen die me niet wilden aanraken als we tikkertje speelden. Maar het speelde geen grote rol in mijn leven. Ik speelde sowieso liever verstoppertje dan tikkertje. Ik was klein, dus ik kon niet makkelijk wegrennen van kinderen met langere benen, verstoppen wel. In zeker zin heb ik me altijd verstopt.

In Tokyo had ik geen veilige kring om me heen als filter tussen mij en de wereld, hier was iedereen een vreemdeling. Of liever gezegd: ik was de vreemdeling. Ik was nieuw, kende de stad niet, geen vertrouwd netwerk om me heen. Voor Dinah maakte dat niet uit. Die maakt overal vrienden. Everybody loves Dinah. Ik stond altijd in haar schaduw. Docenten hadden hoge verwachtingen van me omdat ik haar zusje was. Het duurde niet lang voordat ik ze teleurstelde, in gedrag of academische prestaties. Ik was nooit goed genoeg en moest me keer op keer bewijzen. Kleine-zusjes-syndroom noemen ze dat.

Ik wist dus wel dat ik een vlek op mijn gezicht had, maar niet hoe bepalend dat was. Zoals twee mensen die over een derde spreken het kunnen hebben over ‘die lange’ of ‘die dunne’ of ‘die met dat hondje’ of ‘die met die bril’, zo spraken ze over mij als ‘die met die grote zwarte vlek op haar gezicht’. En dat had ik me nooit echt gerealiseerd. Ik dacht dat ik ‘Sakura, het meisje dat viool speelde’ was, of ‘dat kleine meisje, Sakura’, of zelfs: ‘Sakura, het zusje van Dinah’. En hoewel ik dat dus allemaal was, was dat niet hoe mensen over me dachten of met elkaar over me spraken. In Tokyo realiseerde ik me voor het eerst wie ik voor de anderen was: Sakura, het meisje met de vlek.

‘Kitanai,’ zei het meisje nogmaals, en spuugde op de grond. Ik negeerde het en liep naar binnen. Ik koos een plek in het midden van de klas.

Even later kwamen ze binnen, de vijf meisjes. Ze gingen achterin zitten. Mevrouw Ito, onze mentor, heette ons welkom en legde de schoolregels uit. Daarna riep ze een voor een onze namen voor haar controlelijst. Toen ze bij mij aankwam, zei ik ‘present’ en stak mijn hand op zoals het hoorde. Gefluister achter me. Mevrouw Ito hoorde het niet en ging verder met haar controle. Maar ik hoorde het wel.

‘Sakura Kuso-Hokuro,’ sisten ze. Sakura met de poepvlek.

Lid sinds

5 jaar 1 maand

Rol

  • Gewone gebruiker

Hoi Sakura, goed verhaal, mooi beschreven. Pestgedrag is altijd walgelijk. Ik mis nog wel het gevoel van de hp bij het pestgedrag. Het leest afstandelijk. Je beschrijft hoe er op haar gereageerd wordt (kotsgeluiden, spugen op de grond, schelden), dat ze buitengesloten wordt en dat ze zich voor het eerst realiseert dat ze anders is, maar ik mis het gevoel erbij. Wat deed het met haar?
Maar verder zoals altijd een mooi geschreven verhaal. Graag gelezen.

16 juni 2022 - 12:25

Lid sinds

3 jaar 7 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Buitengewoon goed geschreven verhaal dat behoorlijk binnenkomt en - naar ik vrees - zeer herkenbaar is.

In tegenstelling tot Fief mis ik het beschrijven van het gevoel niet. Integendeel; de nuchtere, neutrale verteltrant van een hoofdpersoon die slechts de feiten weergeeft, maken dat het verhaal extra hard binnenkomt. Laat het gevoel maar over aan het inlevingsvermogen van de lezer. Elk vleugje pathetiek zou de betovering van dit verhaal verstoren.

Was getekend,

een onuitstaanbare dichter

16 juni 2022 - 16:39

Lid sinds

2 jaar 11 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Inderdaad, Elrie. Genadeloos. Volwassenen ook trouwens.

Dankjewel, Fief. Jammer dat je dat gevoel mist. Ik houd er niet van dat te beschrijven omdat het dan, precies dat, beschrijven wordt. Ik kan dat niet goed denk ik.

Musonius, dichter, dank voor je complimenteuze reactie. Blij dat het voor jou wel werkt!

Tony, ook al dank. De neutraliteit is maar schijn. Dat weet jij.

16 juni 2022 - 22:50

Lid sinds

15 jaar 11 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Hallo Sakura,

Ik ben als kind van een Belgische vader en een Rotterdamse moeder grotendeels in Rotterdam naar school gegaan. In die tijd moest ik om het half jaar naar het politiebureau om een nieuw identiteitskaartje te halen. Dat moest ik altijd in een koordje op mijn borst dragen. Ik was het meisje 'de vuile Belgische'. Ik trouwde met een Belgische man en verhuisde naar Brussel. Daar was ik 'die gierige  ollandse'. 

Bij het boodschappen doen in de winkel in onze straat (er bestonden nog geen supermarkten), vroeg ik om 6 eieren en kreeg als antwoord 'comprends pas' begrijp niet, terwijl ze best wel Vlaams konden spreken onder elkaar.

Jouw mooi verhaal is dus heel herkenbaar voor mij. Er zijn dus helaas vervelende kinderen en mensen. 

Nog een fijne zondagavond.

19 juni 2022 - 16:03

Lid sinds

6 jaar 1 maand

Rol

  • Gewone gebruiker

 

Mooi geschreven Sakura, met details die het tot een compleet en indringend verhaal maken. De aanzet tot meer, zou ik zeggen. Vooral deze zinnen ‘Ik dacht dat ik ‘Sakura, het meisje dat viool speelde’ was, of ‘dat kleine meisje, Sakura’, of zelfs: ‘Sakura, het zusje van Dinah’. En hoewel ik dat dus allemaal was, was dat niet hoe mensen over me dachten of met elkaar over me spraken. In Tokyo realiseerde ik me voor het eerst wie ik voor de anderen was: Sakura, het meisje met de vlek’ vind ik treffend. Die bewustwording, en jezelf zien door de ogen van de ander. Je hp registreert wat er gebeurt. Inderdaad, zo hard zijn mensen – helaas niet alleen kinderen. De emotie walging kun je op verschillende manieren versterken, en dat hoeft niet door de emotie bij je hp te beschrijven, maar door meer beeldende details in je verhaal te verwerken; bv de gezichtsuitdrukking van het spugende meisje (niet alleen een vertrokken gezicht) of het meeloopgedrag van de andere meisjes (hoe ziet dat eruit?) 

 

20 juni 2022 - 19:23