Lid sinds

2 jaar 3 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

#387 - Het meisje en het pistool

 

Ik pak het glas met rode wijn op en breng hem naar mijn mond. Zo charmant mogelijk neem ik een slok. Ik onderdruk de neiging om het zure brouwsel uit te spugen. Uitdagend kijk ik hem aan, terwijl ik de wijn laat rondwalsen door het glas. Ik walg van deze man. Hij glimlacht naar mij terwijl hij met zijn tong over zijn snor gaat. De haren lijken uit zijn neus te groeien en zijn hard en borstelig. Hij legt zijn grote, ruwe hand op mijn knie en komt dichterbij zitten. Ik voel zijn adem in mijn nek en gezicht. “Van al die muzikanten ben jij toch echt de mooiste”, fluistert hij in mijn oor. Ondertussen probeert hij een haarlok van mij achter mijn oor te haken, maar hij trekt er teveel aan. Ik buig in een reflex mijn hoofd naar hem toe, om mijn haar te beschermen. Hij ziet het als een aanmoediging en schuift zijn hand steeds verder naar de binnenkant van mijn dij. “Al vanaf de eerste keer dat ik je zag, wist ik dat je van mij zou zijn”. Ik onderdruk de neiging om te gillen. Hij zet met zijn linkerhand zijn glas neer en doet daarna het zelfde met mijn glas. Dan draait hij zich verder naar mij toe en begint mijn blouse los te knopen. Ik snak naar adem terwijl hij met zijn hand naar mijn borst reikt. Geklop op de deur. Vloekend staat hij op. Nijdig trekt hij de deur op een kier open. Hij snauwt wat in het Duits. Terwijl hij met zijn rug naar mij toe staat, sta ik langzaam op. Ik pak mijn handtas, hang hem om mijn schouder en ga weer zitten. Hauptsturmführer Kastner gooit de deur dicht en laat zich terugzakken op de tweezitsfauteuil, klaar om verder te gaan waar hij mee bezig was. Nietsvermoedend en vol zelfvertrouwen. “Hm?” vraagt hij terwijl hij mij aankijkt. Hij ziet waarschijnlijk de verbeten blik op mijn gezicht. Als antwoord op zijn vraag zoen ik hem. Hij grijpt zijn kans en legt mijn handen op mijn billen. Klik zegt de haan van het pistool dat ik op hem richt. Hij merkt het niet, dus duw ik de loop verder in zijn vette pens. Hij springt naar achteren en valt zo op de grond. Op zijn rug probeert hij naar achteren te kruipen. “Jij zwijn, misselijk makende”, sist hij. Ik laat hem zijn zin niet afmaken en doorboor zijn maag met een rake kogel. Ik val achterover van de naslag van het pistool. Deze man heeft zoveel onschuldige mensen verraden. Het is de eerste die ik vermoord, maar zeker niet de laatste.

 

Lid sinds

3 jaar 7 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Hoi Maartje, welkom op het forum. Nog net op de valreep dit verhaal. Morgen verschijnt de nieuwe opdracht.
Het is een indrukwekkend verhaal, maar je zou het naar mijn idee spannender kunnen schrijven. Het zijn nu veelal korte zinnen die beginnen met ik of hij. 
Verder zou je het leesplezier kunnen verhogen door zinnen op een nieuwe regel te beginnen en je verhaal in alinea's te verdelen. Nu leest het als een blok tekst.

Ik buig in een reflex mijn hoofd naar hem toe ---> een zin als deze zou je ook kunnen beginnen met: In een reflex buig ik mijn hoofd naar hem toe. 
Daarmee breng je variatie in de zinnen. Bijvoorbeeld bij de volgende zinnen:
Ik snak naar adem terwijl hij met zijn hand naar mijn borst reikt. ---> Met zijn hand reikt hij naar mijn borst en ik snak naar adem.
Ik val achterover van de naslag van het pistool.   ---> door de naslag van het pistool val ik achterover.

maar hij trekt er teveel aan.  ---> te veel

“Jij zwijn, misselijk makende”, sist hij.  ---> met een beletstelteken achter makende, geef je aan dat de zin niet wordt afgemaakt.
“Jij zwijn, misselijk makende ... ”, sist hij.

Lid sinds

6 jaar 1 maand

Rol

  • Gewone gebruiker

Hoi Maartje, 

Pas bij het laatste stukje herinnerde ik mij de titel: oja, er was een pistool! Het was vrij lang onduidelijk waar het verhaal heen ging. Dat is op zich niet erg, maar je zou wat hints kunnen geven aan de lezer over wat het meisje voelt (behalve walging) en waarom. Ze heeft blijkbaar veel pijn en verdriet, het is mooi om daar wat dieper op in te gaan, zonder dat je precies vertelt wie ze is of wat haar plan is. Qua structuur zou ik werken met enters, om de tekst en daarmee de lezer wat lucht te geven. Dus: elke zin/quote op een nieuwe regel beginnen. 

Bedankt voor jouw bijdrage!
Yvette