Lid sinds

3 jaar 9 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Het beertje #364

29 augustus 2021 - 15:08

Ik zie pappa de zoldertrap oplopen. Zijn zwarte haar steekt af bij de in wit papier verpakte rollen behangpapier. Op de overloop houdt hij stil en ligt de rollen zij aan zij op het groene zeil. Eerder heeft de timmerman op zolder twee kamertjes naast elkaar gebouwd. Door het raampje kan ik niet meer zien dan de toppen van de bomen met daarboven de lichte lucht. In de vensterbank plaats ik voorzichtig mijn schat – het beertje van Hans. Maman mopperde dat een peuter toch niets heeft aan een porseleinen dierenfiguur, maar ik ben dol op het beertje met de donkerbruine glanzende vacht en de zwarte kraaloogjes dat ik in mijn hand kon verbergen voor de buitenwereld. Ik wacht net zolang tot het beertje de warmte van mijn hand heeft overgenomen voordat ik het plaats naast de stapel blanco schriften.

Na nog een kwartiertje komt pappa weer naar boven met behangrollen. Hij peutert met een mesje twee stukje stukjes los en plak die op de muur. ‘Nou zeg het maar, welke wil je op je kamer? Je mag nu kiezen, dan krijgt je zusje de andere.’ Ik kijk naar het beige behang met jute draden en laat mijn vingers erover dwalen. Het vult ruw aan. Het andere stukje zijn lange oranje en bruine banen die in een geometrisch patroon naar boven kronkelen. Met mijn vingers volgt ik het oranje spoor van linksonder naar rechtsboven. Dan legt ik mijn andere hand op de jute en sluit mijn ogen. Terwijl ik twijfel en denk aan het beertje schiet Pappa’s stem de hoogte in. ‘Vooruit Madelon, kes iets. Dan kan ik vanmiddag beginnen met behangen.’ Ik knik en wijs op de oranje/bruine banen. ‘Kom dan gaan we eerst even eten. We moeten nog veel doen voordat je zusje komt. Een gevulde maag is een gezonde maag.’ Ik daal achter de brede rug van pappa de zoldertrap af. Pas tijdens de tweede boterham, met gestampte muisjes, schiet me te binnen dat Beertje alleen op zolder is achtergebleven.

Lid sinds

6 jaar 6 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
7 September 2021 - 9:27

Hallo MarianneO. Ik zie nog steeds een 0 achter je naam staan. Daar zou ik verdrietig van worden. En dat verdien jij en je verhaal zeker niet. 

Door het raampje kan ik niet meer zien dan de toppen van de bomen met daarboven de lichte lucht = Mooi want nu weet ik, zonder verdere uitleg, dat de hoofdpersoon nog een klein kind is. 

De tekst achter het _ vind ik te uitleggerig en verwarrend. Dat kan strakker. Ik begrijp daaruit dat het om een heel  klein beertje gaat. 

‘Vooruit Madelon, kes iets. Een i vergeten?

Op de overloop houdt hij stil en ligt de rollen zij aan zij op het groene zeil. Ligt = legt

dat ik in mijn hand kon verbergen = kan verbergen omdat je alles in de tegenwoordige tijd schrijft.

Met mijn vingers volgt ik het oranje spoor van linksonder naar rechtsboven. Dan legt ik mijn andere hand op de jute en sluit mijn ogen. De t mag weg.

Er staan mooie beschrijvingen in de tekst, maar er gebeurt niet echt veel. Heb je het over de jaren zestig vorige eeuw, gezien het behangmotief? Je bouwt soms wel wat spanning op, maar die glijdt dan weer weg.  Wie Hans is blijft onduidelijk. Toch heb ik het met plezier gelezen. Is het een fragment uit een groter verhaal?

Gi

Lid sinds

7 jaar 8 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
7 September 2021 - 9:58

Marianne, het blijft een weekopdracht en als je tekst dan veel later wordt geplaatst loop je het risico dat er geen reactie op komt. Gelukkig heeft Carneli dat gemerkt want jouw bijdrage verdient een complimentje. Er staan hier en daar wat schrijffoutjes: plak+t / legt ik-t / kes+ i