#354 Verlopen

Lid sinds

1 jaar 1 maand

Rol

  • Gewone gebruiker

#354 Verlopen

Hoe is het mogelijk dat ik zelfs plezier beleef aan die verschrikkelijke piepjes bij het uitchecken? Ik vind het best een beetje spannend om weer naar het werk te gaan. Leuk spannend, dat wel. Ik weet niet eens meer precies wanneer ik voor het laatst op kantoor geweest ben; het moet al meer dan een jaar zijn. En nu loop ik dan weer op Centraal. Ook een dik jaar geleden voor het laatst. Ik geniet van alles wat ik weer zie. Het station is prachtig. Modern en boeiend tegelijk. Dat enorme buizenframe. Een knap staaltje techniek. Het is zelfs druk. Bijna net zo druk als vroeger. Zou iedereen echt al denken dat we corona overwonnen hebben? Ik vind dat we nog voorzichtig moeten zijn. Nu we weer meer mogen doen, moeten we juist oppassen. Gelukkig draagt hier nog wel iedereen een mondkapje. Oh kijk. De piano staat er ook nog. Er zit niemand achter. Zal ik? Nee, laat maar. Daar komt net een groep jongeren aan. Wie zullen er vandaag ook naar kantoor komen? En hoe zal het opnieuw begroeten gaan? Een hand geven zal er nog niet van komen, als dat überhaupt nog terugkomt. Maar dat is niet zo erg, en zeker dat twee of drie keer in de lucht kussen, dat mag helemaal wegblijven. Trouwens, het zoeken naar een vrije werkplek, dat was altijd wel een dingetje. Natuurlijk wil je het liefst bij een leuke collega zitten. Dat was de sport in die kantoortuin, strategisch gaan zitten. Met Zoom speelt dat helemaal niet. Eigenlijk wel gek dat je met Zoom maar zelden durft te vragen naar iemands persoonlijke situatie. Terwijl dat aan elkaars bureau heel gewoon was. Als het dan wat vertrouwelijker werd, liep je gewoon samen even naar de koffiemachine. Met Zoom kan dat ook wel, maar er is wel een drempel. Zullen we even apart? Dat werkt dan weer niet zo goed. Sterker, het is er nooit van gekomen. Daar zijn de toegangspoortjes al. Alles is nog hetzelfde, zo te zien. Mijn badge heb ik bij me, wel tien keer gecontroleerd voordat ik vanochtend vertrok, denk ik.
‘Biep.’
Code 875. Nog eens proberen.
‘Biep.’
Zelfde.
Ah, daar komt al iemand van Security aanlopen.
‘875. Die ken ik inmiddels uit mijn hoofd,’ grapte de man met de V op zijn uniform. ‘Dat betekent dat uw toegangspas is verlopen. Een jaar niet gebruikt, snapt u?’

 

Lid sinds

1 jaar 3 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Hallo m. Orginele insteek, het leest op zich lekker, maar je zou af en toe een nieuwe alinea kunnen gebruiken, dan komt de tekst niet als een blok op de lezer af. Het dagboek element kan ik hier niet in lezen, het zijn de leuk van de hak op de tak dwarrelende gedachten van de hp die in de stationshal loopt. 
Overigens herkenbaar, mijn ov kaart van het werk moet ik opnieuw activeren, ga ik vast vergeten... 

(let eens op woorden zoals "dan" "weer" "al" "wel" en andere woorden die zelf geen betekenis hebben en het verhaal ophouden.)

Lid sinds

1 jaar 1 maand

Rol

  • Gewone gebruiker

Dank je wel voor je suggesties MCH. Ik ga dat direct uitproberen, want als het verhaal daardoor flitsender wordt, zou prima zijn. Ik denk dat die tussenwoordjes in je gedachten wel voorkomen, maar misschien in mindere mate.

Lid sinds

10 maanden 1 week

Rol

  • Gewone gebruiker

Mooi rond verhaal. Verder sluit ik mij aan bij de woorden van MCH.
Ik zie er eerlijk gezegd ook geen dagboekfragment in.

Lid sinds

3 jaar 3 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

De eerst dag weer naar het werk na corona, heel herkenbaar m. atelier. Stap voor stap laat je de lezer ervaren hoe dat is, niet alleen de omgeving, maar ook de gevoelens van je hp, mooi gevonden. 
MCH zei het al; gebruik alinea's en let op woorden die niet nodig zijn, zoals 'het best een beetje spannend' wordt dan 'Ik weet niet eens meer precies' en 'Zou iedereen echt al denken dat.' Bijvoorbeeld bij de laatste zin, als je schrijft; 'Zou iedereen denken dat,' dan zeg je hetzelfde. Kijk zo eens kritisch naar je zinnen. 
En om het een dagboek te maken, schrijf je alles in de verleden tijd.