Lid sinds

1 jaar 5 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

#347 Een beste vriend

 

‘Mag Jasper bij jou zitten?’ De zon prikt in mijn ogen. Een roodharig meisje van een jaar of 10 worstelt met de poten van een grote teddybeer. ‘Hup zitten jij! Hè Jasper, toen nou! Hij mag hier wel even zitten, toch?’

Elke dag in de pauze, bij goddelijk weer zoals dit, dommel ik even weg op het bankje in het park. ‘Als Jasper zich een beetje rustig houdt, dan heb ik geen bezwaar, hoor’, zeg ik. ‘Hoor je dat?, zegt het meisje tegen de beer, terwijl ze haar wijsvingertje voor zijn hoofd heen en weer zwaait. ‘Ik ga even spelen, ik ben zo weer terug’. Ik sluit mijn ogen weer, gelukkig ermee dat mijn bankgenoot slechts een teddybeer is.

‘Zag je dat!’ Daar is ze weer. ‘Ik sprong wel 100 meter hoog, zag je dat, Jasper?’. Ik zeg met een glimlach dat de beer verrukt in zijn poten klapte toen ze zo hoog sprong. ‘Echt? Goed he? Jullie kunnen wel vrienden worden. Wil jij dat ook?’ Ze richt het woord tot mij. ‘Uh…okee, ja natuurlijk’… Jasper lijkt mij een rustige en betrouwbare vriend.

‘Ha Jasper, ik heet Bram.’ Ik stel me voor en pak hem bij de poot. ‘Dat mag niet, zegt het meisje. Het is corona, weet-je-wel.’ Ach natuurlijk. Ik geef Jasper een elleboogje. ‘Wat heb jij met je oor?’,  vraag ik aan mijn nieuwe vriend. ‘Hij zat altijd af te luisteren’, antwoordt het meisje. ‘Mijn moeder zei iets over kleine potjes en grote oren. Ze heeft toen één van Jaspers oren dichtgenaaid.’
‘Vond je dat niet erg?’ Het meisje haalt haar schoudertjes op en zegt: ‘Toen deden we dat maar niet meer. Gelukkig heeft hij nog wel een oor over, anders hoort hij niks meer.’

Wat een raar verhaal. Het meisje huppelt weer verderop en zoekt naar stokjes om in het water te gooien. ‘Oooh, ik gooide hem bijna naar de overkant!’, roept ze naar Jasper. Ze rent naar ons toe. ‘Wel 100 meter ver!’ De beer knipoogt met zijn ene oog. Het andere ontbreekt. ‘Het is maar goed dat hij nog één oog heeft’, zeg ik.
‘Ja, mamma zei iets over horen en zien en zo en naaide toen een oog van Jasper dicht. Gelukkig niet beide, dus mogen we nog wel wel beetje zien.’

Het wordt steeds gekker. Ik voel me ongemakkelijk. ‘Kom eens?.’ Ik wenk het meisje. ‘Ik vind het een hele lieve rustige beer hoor, maar ik zie dat zijn mond is dichtgenaaid’. Hmhm, knikt het meisje. ‘Dat komt omdat er ook nog iets was met dat zwijgen, niet praten….’, zei Mama. Ze pakt mijn nieuwe vriend onder de oksels, en huppelt met hem terug de boze wereld in. De zon vertrekt achter de wolken.

 

 

Lid sinds

3 jaar 5 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Hoi Rita, welkom op het op het forum. Een intrigerend eerste verhaal. Wat de moeder nu precies in gedachten  had om dat oor, dat oog en zijn mond dicht te naaien, komt niet echt uit de verf. Er was iets met horen, zien en zwijgen. Was het iets wat het kind deed en de beer daar een voorbeeld voor moest zijn? Van mij had je dat nog iets nadrukkelijker mogen weergeven. Nu blijft het bij iets vaags. Verder met plezier gelezen.

Je noemt wel vaak de naam Jasper. In een aantal gevallen kun je volstaan met hij of hem of de beer. We weten inmiddels wel dat hij Jasper heet en het steeds herhalen van de naam kan storend lezen.

Ik mis tot slot een eigen originele titel. Je hebt nu de titel van de opdracht gebruikt. Het is ook handig als je het nummer van de opdracht voor de titel vernoemt. Dat is voor de coach fijn om te weten weten welke verhalen ze moet beoordelen, maar ook voor de forumleden.

Lid sinds

3 jaar 5 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Hoi Rita, dat blijft het iedere keer.

Met de knop bewerken kun je de tekst en de titel nog aanpassen.

Lid sinds

5 jaar 8 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Hoi Rita, ik heb je eerste verhaal met veel plezier gelezen! Mooi hoe je het spreekwoord 'horen, zien en zwijgen' erin verwerkt, waarbij ik vermoed dat je hiermee een wrede educatieve actie wil suggereren van de kant van de moeder. En dus iets over de moeder schetst.


Enne ... je nek uitsteken is hier niet zo eng, hoor.  ;-) De forumleden komen hier allemaal om zelf iets te plaatsen en te horen hoe anderen daarop reageren, waarbij het ook nog eens meegenomen is dat je (althans zo ervaar ik dat zelf) leert van het lezen van en reageren op andere invullingen van dezelfde opdrcht.  

Lid sinds

3 jaar 9 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Dag Rita

Ik vind dat je een gemakkelijke schrijfstijl hebt,  dat wil zeggen vlot geschreven en vlot leesbaar, maar er mangelt nog iets aan het verhaal en dat komt, denk ik omdat je de mankementen in de beer zowat terloops vermeldt, waardoor ze wat los lijken te hangen van het verhaal.

Misschien zou je dat opgelost kunnen hebben met een ander begin op het moment dat het kind met de beer naar de bank komt, had je al kunnen merken dat er vanalles aan het ding scheelde, en dat had je dan anders kunnen verwerken. Dat zou sterker zijn.

Tot volgende keer, blijven schrijven vooral.

Johanna