Lid sinds

2 jaar 6 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

#345 Alles goed

 

Ik ben Matthijs en ik woon in een instelling. Ik mag vandaag mee boodschappen doen.

Mina duwt mijn rolstoel voort in een stevig tempo. Voor mij voelt het bijna alsof we door de winkel racen. Vanuit de gangpaden komen geregeld andere bolides de hoek om snellen. Het is een wervelstorm van winkelwagens en ik zit er middenin. Op de instelling bestuur ik altijd zelf mijn rolstoel maar zodra we het terrein verlaten worden dat soort vrijheden me ontnomen onder de noemer van veiligheid. Op routineuze wijze vult Mina het mandje dat op mijn blad geparkeerd staat met boodschappen. Ik word niet of nauwelijks betrokken bij het proces. Dan, heel even, stopt ze de rolstoel en loopt haastig het lijstje na. ‘Nou, Matthijs, missen we nog iets?’ zegt ze. Intussen parkeert ze de rolstoel in de rij voor de kassa.

Ik denk even na en breng mijn zwaar spastische armen in beweging, in de richting van mijn spraakcomputer. Dan, als ik Mina aankijk in de hoop dat ze doorheeft dat het boodschappenmandje op mijn spraakcomputer staat, worden we onderbroken. Een wagentje komt bruusk tot stilstand naast ons. Dan hoor ik een bekende stem me groeten.  

‘Ha Matthijs! Alles goed, ouwe reus?’ Het is Daniel, een oud-begeleider en een joviale gast. Hij heeft nu denk ik al ruim een jaar een andere baan, en sinds hij vertrok heb ik hem niet meer gezien. Deze keer zie ik hem ook niet, hij staat iets schuin achter me en door mijn spasme kan ik mijn nek niet zo ver draaien. Ik lach met een brede grijns.

Mina probeert ondanks haar haast mee te doen in de jovialiteit en spoort me aan contact te maken met Daniel: ‘Hey Matthijs, zeg je niks terug vandaag?’ Ik heb nu mijn beide armen boven mijn tafelblad geheven en kijk met wijd open ogen naar het boodschappenmandje, dat me monddood maakt.

Daniel richt zich maar tot Mina: ‘Hoe is het nu met ‘em?’

‘Nou, naar ons idee gaat het eigenlijk steeds minder goed. Het lukt hem steeds minder om adequaat antwoord te geven op hele eenvoudige vragen. Soms geeft hij helemaal geen antwoord.’ Intussen zijn we aan de beurt. Met een trage beweging tilt Mina het mandje van mijn blad en begint de boodschappen op de band te leggen.

‘Ja, dat was toen ook al hè. Het gaat echt met ups en downs.’

Intussen ben ik ontkneveld en beschik ik weer over mijn spraakcomputer. Zo gauw als ik kan grijp ik mijn kans en laat het ding ‘appels’ uitspreken.

Mina en Daniel kijken me even aan, en dan veelbetekenend elkaar. ‘Appels? Je bent en blijft ook een grappenmaker hè, ouwe reus,’ zegt Daniel. We missen nog appels.

‘Precies hoe het steeds gaat,’ zegt Mina vol medelijden, ‘hij gebruikt dat ding wel, maar ik denk echt dat het te hoog gegrepen is. Echt jammer.’ Ik begin te werken aan mijn volgende zin, intussen zegt Mina Daniel gedag.

Mina rekent af en we gaan op weg terug naar de instelling. Als we bijna terug zijn zeg ik via mijn spraakcomputer: ‘Hallo Daniel. Met mij gaat het goed. Hoe gaat het met jou?’

 

Lid sinds

1 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Goede vondst, goed uitgewerkt. Al lijkt het mij wel een beetje vreemd dat twee mensen binnen zijn gehoorafstand over hem praten.
Met plezier gelezen.

Lid sinds

6 jaar

Rol

  • Gewone gebruiker

Hallo Vincent, mooi hoe je de situatie illustreert, beeldend en met humor. De frustratie van Matthijs is voelbaar en die kan ik me goed indenken. Graag gelezen!

Lid sinds

5 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Hi Vince, knap hoe jij je inleeft in de wereld van Matthijs en dan die steek onder water naar de beide zonder twijfel verdienstelijke verzorgers, die hier wat steken laten vallen.

Lid sinds

3 jaar 4 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Hoi Vincent, knap verhaal met veel inlevingsgevoel. Mooi verwoord, graag gelezen.
@Musonius, ik vrees dat het maar al te vaak gebeurt in de zorg: praten over iemand op gehoorsafstand. 

Lid sinds

5 jaar 6 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Hoi Vincent, wat een ijzersterk verhaal! Je hebt een originele insteek gekozen, ik word er eigenlijk stil van. Maar ook wel een beetje kwaad om zo'n gebrek aan inlevingsvermogen/inzicht aan de kant van de begeleidster. Met bewondering gelezen! 

Lid sinds

1 jaar 6 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Knap verhaal. Soms ietwat herhalend (dat die winkelmand op zijn spraakcomputer staat). Erg sterk einde, je voelt de radeloosheid van Matthijs' situatie.

Voor mij mag de eerste zin weg.

Genoten en gevoeld.

Lid sinds

2 jaar 6 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

@ Musonius, dank voor je compliment. Als je in een rolstoel zit, spreken de mensen meestal tot je via de persoon die erachter loopt. Niet bekend met dat fenomeen?

In de zorg gebeurt het ook geregeld, dat zoals Gi aangeeft, zelfs verdienstelijke begeleiders/verzorgenden zich onder de werkdruk schuldig maken aan 'over' mensen praten ipv 'met'. Of aan dat we voor anderen bepalen wat goed voor ze is etc etc. 

@ fief, @karinska @ ton en @ gi, dank voor jullie complimenten. Heel blij dat het gelukt is om de belevingswereld van Matthijs weer te geven.

@ Tony, ja, dank voor je scherpte. Matthijs zijn focus zit vooral op dat mandje dat hem zijn kans te spreken ontneemt, maar ik zie nu ook dat ik het een aantal keer herhaal. Stoort het? Want dan moet ik er wat aan veranderen. Ik zal nog even naar de eerste zin kijken.

 

Lid sinds

1 jaar 4 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Vincent, 

Bijzonder verhaal, erg mooi. Toen ik begon met lezen, vroeg ik mij af of de vertelstem wel consequent was met het hoofdpersonage. Het werd me - zeker aan het einde - duidelijk dat dit wel zo was. De interactie tussen de begeleiders en de isolatie die het hoofdpersonage hierbij moet ervaren, vind ik erg mooi naar voren komen in de tekst.

Twee suggesties:
Wellicht de spastische armen van het personage niet direct letterlijk benoemen, maar kenbaar te maken aan de lezer door middel van een gebeurtenis of handeling. (Overigens past jouw keuze om het zo direct te benoemen, ook weer goed in de rest van het verhaal. Wellicht eens iets om mee te experimenteren, kijken wat het beste werkt?)
Tweede puntje. Ik zou het een toevoeging vinden om nog enkele indrukken uit de supermarkt mee te krijgen, vanuit de ogen van het hoofdpersonage. Observaties die de isolatie van dit personage al een beetje weerspiegelen. Dit zou helpen de scène nog overtuigender te maken, voordat er naar de dialoog tussen de twee begeleiders wordt overgegaan. 

Heel mooi verhaal, bedankt hiervoor! 
 

Lid sinds

2 jaar 6 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

@ Katja, dank voor je reactie. Wat vind je er heftig aan?

@ Lotte, dank voor je uitgebreide feedback! Iets meer 'show, don't tell' bedoel je voor wat betreft de spasticiteit? Ik was er al niet zeker van, om het zo plompverloren direct erin te zetten maar ik wilde dat het iig duidelijk was. Kom er weer niet mee weg. :) Ik zal Tony's suggestie om de eerste zin te verwijderen toepassen zodat ik wat extra woorden kan gebruiken. Die kan ik dan inzetten om een indruk van de winkel te geven. 

Lid sinds

2 jaar 2 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Hallo Vincent, prachtig verhaal - schrijnend contrast tussen de haast van de hulp en het tempo waaraan de geholpene gebonden is. Laat die eerste zin erin, dat eeuwige "show don't tell" wordt af en toe bijna een dogma. Dito die "zwaar spastisch" armen: de spasticteit is essentieel, zwaar is misschien een tikje zwaar (misschien "zware" of "onwillige"') Ook bij dat isolement zet ik een vraagteken: de recalcitrantie van de "ontnomen vrijheden" zegt meer over Matthijs, de ware crux zit hem niet in het islolement maar in het onvermogen van de hulp zich in te leven in tempoverschil. Daardoor gaan Mina en Daniel voorbij  aan het feit dat Matthijs noodgedwongen letter voor letter moet communiceren, en diagnosticeren ze de tijd die zij niet hebben als achteruitgang bij Matthijs. Het "monddood makende mandje" en de "ontkneveling" zijn prachtige vondsten, misschien moet je hoogstens in de laatste zin niet de ik-figuur "via de spraakcomputer" laten praten, maar duidelijk maken dat de computer praat - een strakkere aansluiting met het antwoord dat Matthijs in de voorgaande alinea al was begonnen te formuleren, en nu eindelijk af is. Net als de vergeten appels, die hij had uitgesproken toen Mina haar vraag alweer vergeten was.

Heb ik al gezegd dat ik het een heel mooi verhaal vond?