Lid sinds

1 maand

Rol

  • Gewone gebruiker
  • Pluslid

#335 De Deur

 

De Deur

Ze leefde op een plek waar altijd stilte heerste, waar de kleinste, zachtste geluiden oorverdovend klonken. Het was een plek waar alles steriel was, als een lege, net schoongemaakte kamer in een psychiatrisch ziekenhuis. Er waren geen kleuren. De muren hadden alleen wittinten, de gordijnen en deuren, de tafels en stoelen en zelfs het bed, alles was wit onder een hard fel licht. De bewoners droegen witte kleren, spraken zelden, alleen in noodzaak en op fluistertoon.
Ze zocht verbinding, vond die niet. Ze voelde dat ze anders was dan de bewoners. Ze verlangde naar meer dan deze witte wereld. Er moest toch iets anders zijn, dacht ze.
Een glimp schoot door haar hoofd. Een woord, groen. Het ontschoot haar weer, ze kon het niet vasthouden. Ze keek rond en begon te lopen.
Kamer voor kamer liep ze het gebouw door, stond vol spanning voor elke deur die ze tegenkwam, hopend op iets anders. Maar achter elke deur vond ze eenzelfde teleurstelling.

De zoektocht had haar moe gemaakt. Ze ging op een bed liggen en sloot haar ogen. Ze zuchtte diep, maar voelde geen rust. Zelfs achter haar oogleden was het wit. Langzaam zakte ze weg in een onrustige slaap.

Een half uur later sprong ze geschrokken op. Ze keek naar voren. Zag het ze goed? Een prikkelend gevoel van opwinding maakte zich van haar meester. Recht voor zich zag ze een bruine houten deur. Eentje zoals ze hier nog nooit gezien had. Ze voelde zenuwen, herkende het gevoel niet. Wat gebeurde er met haar?
Zenuwachtig, maar ook nieuwsgierig liep ze voetje voor voetje naar de deur. Ze stak haar hand uit en liet deze over de smalle planken glijden. Ze hadden een prachtige, diep roodbruine kleur. Het oppervlak van het hout voelde glad en aangenaam aan. Ze zag de nerven van het hout als tekeningen over de deur lopen.
De deurklink zat links.  Ze pakte het koele metaal beet en duwde hem omlaag. De deur ging zachtjes piepend open. Ze zette haar voet over de drempel.
Ze keek om zich heen en glimlachte. Overal zag ze kasten vol met boeken in alle kleuren. Het rook naar papier. Ze herkende de ruimte. Een bibliotheek, ze was weer thuis. Hier wilde ze blijven.

 

Lid sinds

4 jaar 5 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Heerlijk spannend geschreven en dan de apotheose, een bibliotheek. Waar kan je collega schrijvers nog meer mee plezieren.

Lid sinds

1 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Hoi hc, een mooi eerste verhaal. De bibliotheek lijkt haast een oase in de witte wereld. Van mij had je het woord "wit/witte" iets minder vaak mogen gebruiken. Verder graag gelezen.
Tip: voeg enkele witregels toe (shift+enter) om de alinea's duidelijker over te laten komen. Nu is de tekst een groot blok.

Links in het midden van de deur zag ze een deurklink.  ---> zo lijkt het alsof dit een wonder is. Misschien zou je de deurklink kunnen noemen in de zinnen die erna komen.
De klink voelde bekend. Ze pakte het koele metaal beet en duwde de hem omlaag.

Ze zette haar voet over de drempel op de grond. ---> "op de grond" kun je weglaten. Het is logisch dat die voet daar neergezet wordt.

Lid sinds

9 maanden 3 weken

Rol

  • Gewone gebruiker

ja, inderdaad spannend geschreven, wat veel wit, dat ook. Toch is het voor mij niet helemaal duidelijk. Alles is wit en na een half uurtje slaap is er opeens die deur, die haar niet bekend voorkomt, maar de klink voelt wel weer bekend. De bibliotheek is thuis, neem ik aan, of moet ik dat thuis figuurlijk opvatten en geldt het alleen de bibliotheek.

Lid sinds

4 maanden 1 week

Rol

  • Gewone gebruiker

Als ik meeloop in het verhaal, doet het mij een beetje denken aan de lockdown. Met schone handen beperkt door het leven.
Mijn mooie houten deur zou overigens leiden naar een bruin café met een goede bluesband.

Enfin. Ik vind dit een mooie uitwerking van de opdracht. 

Lid sinds

4 jaar 1 maand

Rol

  • Gewone gebruiker

Hoi HC, welkom op dit forum. Je eerste verhaal intrigeert, ik laat me meevoeren en beland tot mijn vreugde in een geurige, kleurige bibliotheek. Zo had ik een bieb nog nooit gezien! Ik heb genoten!