Lid sinds

1 maand 1 week

Rol

  • Gewone gebruiker

Opdracht #322 - Stoelpoot

 

Ik zit op een stoel. Een houten stoel, van donkerbruin eikenhout met een zacht kussen omwikkeld in een stevige stof vastgeniet op het zitvlak. Ik denk terug aan lang vervlogen tijden. Gedachten die me zowel vrolijk als triest maken. Tijden waarin nog alles kon en mocht. Iemand knuffelen. Iemand een hand geven. Dansen in een dancing tot je erbij neer valt. Maar het mag niet meer.

Maar ook gewoon een biertje drinken met maten. Op vakanties naar verre landen. Genieten op het strand in de zon terwijl je blik op oneindig staat en staart naar de zachtjes tegen het strand slaande golven die een laagje schuim achterlaten. Maar je raadt het al, zoals dat vroeger ging, mag dat ook niet meer.

Bij elke gedachte word ik blij, tot ik me ervan bewust ben dat de wereld anders is. Bij elke gedachte dat het niet meer mag, wordt er een poot onder mijn stoel weggezaagd. Mijn stoel wankelt. Mijn wereld wankelt. Ik wankel. Het lijkt alsof ik steeds verder wegzak tot de bodem van mijn bestaan. Ik voel hoe de vreugde om mij heen wegglijdt en samen met de stoelpoot verdwijnt in een grote leemte.

Terwijl er steeds meer gedachten in mijn hoofd opborrelen die niet meer mogen, voel ik hoe mijn hele bestaan, zoals ik het gewend was en het ooit kende, niet meer is. De laatste poot wordt me ontnomen en met een zware klap zit ik volledig aan de grond.

Even blijf ik zitten en staar beduusd naar de vloer. Dan sta ik op en sta met beiden benen op de grond. Mijn vijf minuten kniezen zijn voorbij. Ik voel de energie door mijn aderen stromen. Ik loop naar de voordeur, stap de winterlucht in en sluit de deur achter me, mijn gedachten achterlatend; want dat mag altijd.

 

Lid sinds

4 jaar 2 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Wat een fantastische invulling van de opdracht, Illuminated. Krachtig, de steeds diepere teleurstelling en dan de positieve ontlading. Straks zal er wel gezeurd worden over zinnen die met 'maar' beginnen, maar daar wil ik me nu even niet mee bezig houden.

Lid sinds

1 jaar 7 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Hoi Illuminated, prachtig verwoord, met respect gelezen.

Ik zou niet eens meer iets durven zeggen over een voegwoord aan het begin van een zin. Ik ben jaloers op jouw invulling van deze opdracht. Ik vind het zelf een lastige. 

1 klein zeurtje: bij dit verhaal hoort een inspirerende titel.

Lid sinds

6 maanden 4 weken

Rol

  • Gewone gebruiker

Wow, wat een  goed verhaal illuminated. En dat terwijl ik van deze opdracht eerder somber wordt. Er is nog hoop! Toch denk ik dat ik deze opdracht aan mij voorbij laat gaan.

Lid sinds

3 jaar 6 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Heel graag gelezen. Ook daar waar de bladeren van de bomen dwarrelen, absorbeert de natuur de diepen gedachten om na een bewaring in de koude omgeving nieuw leven te geven aan de twijgjes en de nieuwe blaadjes in de lente. ;)