Lid sinds

5 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

#314 Bullshitfobieën en andere verhalen

 

Molly ziet het diertje nog niet, maar weet dat het aanwezig is. Ergens kruipt het nu rond, klaar om haar te pakken. Misschien is het wel zo’n hele grote, met van die harige poten. Een giftige die alleen haar kan steken. Of eentje die graag boeken verslindt, vooral hele kostbare. 

Het diertje zit op een vuistdikke roman. De titel van het boek kan ze niet ontwaren. Molly ziet alleen gigantische poten en grote priemende ogen. Ze kan niet om hulp blijven vragen. Haar therapeute had het gezegd; ze zal nu zelf de stappen moeten zetten.  Als ze het beest doodslaat zal ze ook het boek beschadigen, dus ze zal het op diervriendelijke wijze moeten doen. Ze pakt een wit vel en probeert het onder het beest te schuiven, maar het werkt niet. Het lijkt wel alsof het beest een happende beweging richting haar hand maakt. Ze probeert te roepen, maar ze produceert alleen een zacht hees stemmetje. Ze roept nogmaals, nu krachtiger. Wanneer ze een collega ziet naderen, weet ze dat ze nog wel een tijdje in therapie zal moeten blijven. 

***** 

Molly voelt de aanwezig van het diertje. Heeft het nu echt niks beters te doen dan haar op dit moment te testen? Het beestje met de acht poten heeft kennelijk niet het inlevingsvermogen om er rekening mee te houden dat ze nog een hele stapel boeken moet sorteren en nog een groot aantal reserveringen moet verwerken.  

Het diertje zit op een vuistdikke roman van een heel slecht boek. Zo slecht, dat ze zelfs de naam van de schrijver constant lijkt te vergeten. Misschien zou het niet eens zo erg zijn als het beestje het boek tot op de laatste pagina zou verslinden. Maar ze moet het diertje weghalen, om aan die stomme exposure-oefeningen te kunnen voldoen. Ideetje van de therapeut, een huppelkutje van nog geen vijfentwintig die waarschijnlijk de opleiding nog niet eens heeft afgerond. 

Eigenlijk zou ze het boek dicht moeten klappen, dan is ze er snel van af. Dat het boek besmeurd raakt, is in dit geval niet erg. Ze wil het boek pakken, maar dan komen er toch weer beelden van grote vogelspinnen die je vol kunnen spuiten met gif. Die bullshit in haar hoofd schrikt haar dus nog steeds af. Ze roept vrij duidelijk om hulp, maar toch lijkt het zeker vijf minuten te duren voordat een van haar ‘hulpvaardige’ collega’s komt opdraven. Ze weet dat ze een andere therapeut zal moeten zoeken.

 

Lid sinds

1 jaar 5 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Hoi Virtuoso, als arachnofoob heb ik dit verhaal met kippenvel gelezen. Alleen al dat ze probeert om een vel papier onder het beest te schuiven deed me huiveren. Hard wegrennen zou mij een betere optie lijken.

De inleiding van het eerste verhaal lijkt niet helemaal te kloppen. Eerst ziet ze het beestje niet, het kruipt ergens rond, maar in de tweede alinea zit het op een boek.

maar toch lijkt het zeker vijf minuten te duren voordat  --- het leest naar mijn gevoel sterker als je schrijft: maar het lijkt een eeuwigheid te duren. Wat zijn nou vijf minuten.

en misschien ook wel een andere baan. --- dit zou je van mij weg mogen laten. Als afsluiter voegt heet niets toe, maar dat is mijn persoonlijke opvatting.

Lid sinds

3 jaar 8 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Hoi Virtuoso, je titel is een aandachtstrekker, maar stelt mij teleur; ik keek uit naar een aantal verhalen. Goed, technisch gesproken is 'twee' ook 'een aantal', maar ik verwachtte er meer. Daarnaast ontwaar ik maar één fobie, maar dat terzijde.
Maar de twee verhalen die er wel staan, mogen er zijn. Je geeft mooi weer hoe iemand de aanwezigheid van een spin (spinnetje?) ervaart vanuit de verschillende stadia waarin zij heeft afgerekend met haar fobie.

Met vriendelijke groet,

Ton Bahemd  

Lid sinds

5 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Als antwoord op door Fief

Hoi Fief,

Hoop dat het je niet te veel schrik heeft aangejaagd, dat was niet helemaal de bedoeling.

Idee is om haar eerst de aanwezigheid van het beestje te laten voelen, en daarna zien haar ogen wat haar zintuigen al aanvoelden. Ze is zo bang voor spinnen, dat ze er een soort extra zintuig voor heeft ontwikkeld en instinctief hun aanwezigheid al voelt voordat haar ogen dit doen (doordat ze er zo extreem op let).

Eens ook met je opmerking over de afsluiting, die had inderdaad weinig met het verhaal te maken. Heb hem weggehaald.