Lid sinds

1 jaar 5 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

#304 Magie van de volle maan

Met grote ogen staart Jenny naar het lege bed. Het laken is teruggeslagen.
‘Jonas is naar de engeltjes,' zegt Maaike alsof het de normaalste zaak van de wereld is.
Jenny kijkt naar haar dochtertje dat naast haar komt staan. Ze wil iets tegen haar zeggen, maar het geluid blijft in haar keel steken.

Tien minuten geleden lag hij hier nog. Zo sereen. Zijn gezichtje bleek, zijn ogen gesloten, zijn favoriete knuffel in zijn arm geklemd. Nu is zijn bed leeg en ze begrijpt er niets van.

‘We moeten papa halen,’ is het enige wat ze uit weet te brengen.
‘Papa is weg. Hij brengt Jonas naar de engeltjes.’ Maaike wijst naar het raam.
Met grote ogen kijkt Jenny haar dochtertje aan. Ze schuift de gordijnen opzij. Het heldere maanlicht verlicht de tuin en in de verte ziet ze hem lopen: Frank. Hij heeft Jonas in zijn armen en loopt naar het bos dat aan hun tuin grenst.
Zo vlug als ze kan rent ze naar buiten.

‘Frank, wat doe je?’ enigszins buiten adem gaat ze voor hem staan om hem tot stoppen te dwingen.
‘Ga opzij, ik moet …’
Ze ziet zijn betraande gezicht, de ontsteltenis in zijn ogen.
‘Frank, je kunt hem niet zomaar …‘
‘Ga opzij, het is bijna tijd.’
Ze snapt er niets van, maar de blik in zijn ogen zegt haar dat hij niet te stoppen is.
Dan voelt ze iets trekken aan haar rok en ze ziet dat Maaike haar gevolgd is. Ze pakt de kleine meid op.
‘Papa gaat Jonas naar de engeltjes brengen,' herhaalt Maaike.

‘Frank?’ probeert Jenny nog een keer, maar Frank loopt stug door naar het bos, Jonas stevig in zijn armen geklemd. Met moeite kan ze hem volgen in het donker. Het bladerdek van de bomen weert het maanlicht.

Even later bereiken ze een open plek. Een cirkel van rotsen markeert het middelpunt, fel beschenen door het licht van de volle maan. Frank legt het lichaam van Jonas in het midden van de cirkel. Hij kijkt op zijn horloge; bijna middernacht.
Maaike wurmt zich los uit de armen van haar moeder en loopt naar Jonas. Ze gaat naast hem zitten en pakt zijn hand vast. Zachtjes zingt ze een liedje. Jenny kent het niet. Ze heeft het haar nooit horen zingen, maar het klinkt zo mooi.
Dan ziet ze dat het licht verandert. Op de plaats waar Jonas ligt, lijken de stralen van de maan uiteen te vallen in zilveren glittertjes. Maaike staat op en gaat buiten de cirkel staan.
‘De engeltjes,’ fluistert ze tegen haar moeder. Met haar ene hand pakt ze de hand van Jenny, de andere houdt ze open en één van de glittertjes landt op haar hand.

Frank gaat naast zijn vrouw staan en slaat een arm om haar schouder.
‘Het is tijd.’
Verbijsterd ziet Jenny dat Jonas begint te bewegen. Gedragen door de glitters staat hij op. Ze loopt naar hem toe en hij kijkt haar aan.
‘Lieve mama, ik moet gaan. Wees niet verdrietig, waar ik naar toe ga is het heel mooi. Daar wacht ik op jullie.’
Maaike fluistert iets tegen het glittertje op haar hand en deze voegt zich bij de rest om een zwerm rondom Jonas te vormen.
Het lichaam van Jonas verandert langzaam in een evenbeeld van glitters en wordt opgenomen in de zwerm. Klokslag middernacht transformeren de glitters zich weer tot de stralen van de maan en de plek in de cirkel is leeg.
‘Jonas is nu een engeltje.’

 

Lid sinds

9 jaar 6 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Hoi Fief, een triest en mooi verhaal ineen. Een moeilijk onderwerp dat je liefdevol en met een vleugje magie omschreven hebt. 

Ik had in het begin van je verhaal wel wat moeite met uitvinden wie wie was en wie er sprak. Het duurde even voordat ik doorhad dat Jenny de moeder was. Misschien zou je dit iets meer kunnen verduidelijken?

Ook gebruik je twee keer kort achter elkaar 'ze kijkt' in de eerste alinea. Wellicht dat je er een kan vervangen door 'ze staart?

Lid sinds

1 jaar 5 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Hoi Chantal, je hebt gelijk. Het was niet duidelijk. Ik heb het aangepast. Hopelijk leest het zo beter. Bedankt weer voor je scherpe blik.

Lid sinds

10 maanden 1 week

Rol

  • Gewone gebruiker

Hoi Fief, goed geschreven mooi verhaal. Tot het eind toe geboeid gelezen. Top. Even gegoogled en er blijken inderdaad connecties tussen de maan en engelen op een aantal alternatieve sites. 

 

Lid sinds

2 jaar 5 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Ook jij werd door midzomernacht geïnspireerd tot een boodschap van hoop Fief, wat toevallig inderdaad! Niets is meer verdrietig dan de dood van een kind. Ik vind het mooi hoe je hier het zusje Maaike een rol geeft, met haar gezang en het glittertje in haar hand. Je geeft het verhaal hier iets zachts mee, met de onschuld van een kind dat het heel normaal vindt dat haar broertje een engeltje wordt. Mooi gevonden! 

Een suggestie; je verhaal begint mooi actief, met dat opengeslagen lege bed en de uitleg van Maaike. Maar dan ga je veel informatie geven over de reden achter het opengeslagen bed en de reden waarom Jonas er ligt. Dat is overbodig; de lezer heeft die uitleg en informatie niet nodig om te begrijpen dat hier een doodziek kind lag. Het haalt de lezer uit de sfeer van het verhaal. Kijk eens wat er gebeurt met je verhaal als je die info achterwege laat.