Lid sinds

11 jaar 6 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Aanraak avontuur

 

 

Onstopbaar golft de corona besmetting over de aarde. Dat weten we en het nieuws, beelden en geluiden gekoppeld aan angst en onzekerheid, rollen je huis in. Stoten je lijf in. We voelen ons niet goed en voelen ons nog slechter. We blijven ver uit elkaar, en wat in ’s hemelsnaam doet dat met ons?

Ik wist niet wat er gebeurde toen ik afstand moest nemen van mijn geliefde toen hij zich niet goed voelde. Griep en hoesten, een uitgestreken wit gezicht en zijn lichaams temp leek te verhogen. Ik wilde dichtbij zijn. Juist omdát hij zich ziek voelde wilde ik blijven om hem te omringen met mijn zorg en aandacht.
De griep verschijnselen leken angstaanjagend veel op die van het heersende virus…  mijn brein raakte doordrenkt van onzekerheid bij dat besef. De impact ervan gaf me koude rillingen. Het raakte. Elke beweging naar elkaar toe kreeg een ‘pas-op’ gedachte. Mijn koesterende aanrakingen veranderden binnen no time in afwerende.
“Nee”, dacht ik, “Als hij het heeft dan heb ik het allang ook! Waar maak ik me druk om?”  Maar de heersende collectieve angst had in mij een gevoelige snaar geraakt want ik belandde in een mate van shock. De vertrouwde liefdesband met mijn partner was verstoord door een onveilig gevoel van reëel besmettingsgevaar. Een gevaar dat als een donderwolk het verlangen om bij elkaar te zijn wegstemde . Het was niet safe. Deze janboel weigerde ik aanvankelijk te accepteren. Maar het ging niet… Durfde hem op geen enkele manier meer aan te raken, laat staan te kussen en met een total loss gevoel vertrok hij uiteindelijk.

Nu, een paar weken later, stormt het corona avontuur nog steeds over de aarde. Fysiek aanraken blijft een verbod en ik heb me daarbij neergelegd. In plaats daarvan ben ik de mensen meer in de ogen gaan kijken en de rust en de kracht die daarmee aangeraakt wordt is overtreffend. Ik voel ze dieper en meer dichtbij dan ooit.
 

 

Lid sinds

13 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Een openhartig verhaal dat meer richting column of beschouwing gaat dan over een serie handelingen rond een plot.

Inhoudelijk vertel je meer dan je laat zien wat er tussen jou en je partner gebeurt. Je had ook kunnen inzoomen op een aanraking maar je hebt er meer een intern monoloog van gemaakt maar in de verleden tijd.

Je emoties en gedachten kunnen opschrijven is weldadig en dat ze gelezen worden ook. Schrijf je echt een verhaal, bijvoorbeeld voor een bundel, dan zou je je meer of op een plot of voor laten zien - en niet samenvattend vertellen. Want als we het beeld voor ons zien, verstild zoals je in een aantal zinnen hebt gedaan, dan spreekt het meer tot ons gevoel dan het afstandelijk benoemen van een gevoel. Dat wordt een afstandsschepper genoemd omdat jij dan zegt hoe het te lezen en we als lezer niet direct zelf voor ons zien maar door jouw interpretatie.

Dit gezegd hebbende vind ik het onderwerp dat je gekozen hebt moedig, de angst voor aanraking van je man zal voor veel mensen herkenbaar zijn en niet iets waar veel mensen over openhartig durven te zijn.