Lid sinds

5 jaar 7 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

#279 Aftellen naar middernacht

 

We zitten met zijn allen rond de tafel – lichten uit, kaarsen aan –, nippen van de dessertkoffie en prikken met onze vorkjes in de warme appelbollen. De gesprekken doven uit en stilte daalt neer. Straks zal pa op zijn horloge kijken, met een plechtig gebaar zijn servet opvouwen en rustig de tafel rondkijken. Iedereen weet dan hoe laat het is. Dat het moment is aangebroken waarop we allemaal onze voornemens voor het komende jaar uitspreken. Zodat je weet waarop je te pas en te onpas gecontroleerd zal worden. Genadeloos. Een heel jaar lang. ‘Op elkaar betrokken zijn’ noemt pa dat.

Sporten, stoppen met teveel drinken, ontspullen of onthaasten, voor elk voornemen geldt een controlemechanisme dat zich gemakkelijk kan meten met elk willekeurig dictatoriaal regime. Het ophangen van camera’s is weliswaar een stap te ver, maar verder kunnen de getuigen van de ronde tafel zich vrijwel alles veroorloven, van onaangekondigde huisbezoekjes via weegmomenten tijdens een verjaarsvisite tot het inzien van de weekplanning. Het kenmerk van een goed voornemen is in deze omstandigheden niet een beoogd positief effect, maar vooral de mate waarin je je privacy kan beschermen zonder de indruk te wekken dat je iets te verbergen hebt.

Daar legt pa zijn servet al naast zijn bord en kijkt van Augusta naar Jan, van Bart naar mij en tenslotte naar onze moeder. Die vlijt haar handen in haar schoot. Gek dat onze ouders van goede voornemens gevrijwaard zijn. Wie heeft dat eigenlijk beslist?

Augusta komt natuurlijk met haar overtollige kilo’s. Bart wil, nu hij afgelopen jaar succesvol is gestopt met roken, komend jaar van de e-sigaret af zien te komen en Jan is van plan een nieuwe taal te leren. Zweeds of Portugees, welke weet hij nog niet. Hij heeft nog een klein half uur om zijn keuze te maken. En dan ben ik dus aan de beurt.

“Ik,” zeg ik en leg net als pa mijn servet opgevouwen naast mijn bord, “ga me volgend jaar van niemand iets aantrekken en me nergens voor verontschuldigen.”

Glimlachend kijk ik de tafel rond.

“Dat zijn twee voornemens,” zegt Bart die altijd als eerste spreekt.

“Jammer dan,” zeg ik. Bijna had ik ‘sorry’ gezegd.

“Egoïst,” sist Augusta die goed in de gaten heeft dat ik haar met mijn voornemen voor een jaar lang heb afgeschud.

“Knap bedacht,” zegt Jan en in zijn stem klinkt afgunst door.

Maar moeder fluistert terwijl ze vaders blik ontwijkt: “Dat had ik ook wel willen wensen.”

Ontroerd kijk ik haar aan en denk: “Ach mam, wat spijt me dat.”

 

Lid sinds

3 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Wauw, wat een vader zeg.

En niemand, die tegen hem in durft te gaan, behalve onze heldin, de hp.

De ouders zijn gevrijwaard van 'goede' voornemens en de moeder de wens van hp ook had willen wensen. Opstandige dochter en nu opstandige echtgenote, heel goed van die dames, weg met die tiran!

Heel origineel en graag gelezen, ik wens je een gezond met veel schrijfplezier: 2020.

Lid sinds

8 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Hoi Annetteke, goed gevonden en originele inzending. Ik had direct een hekel aan pa en ma, maar met het laatste zinnetje van moeder, draai ik direct bij. Zij blijkt uiteindelijk toch ook te zwoegen onder het juk van vader. Graag gelezen!

Lid sinds

6 jaar 9 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Hi Annetteke, ik neem aan dat je je fantasie hebt losgelaten.

 Je zal maar om zo'n tafel zitten. Ik wens je een goed 2020.