Lid sinds

5 jaar 6 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

# 274 Hemels theetje

 

Je zult me vast niet geloven. Ik geloof het zelf nauwelijks. Dus ik snap het wel als je me voor gek verklaart, rijp voor de psychiater. Maar wat ik nú heb meegemaakt …

Ik heb zo’n theepot met een dubbele wand. Zo’n glimmende, weet je wel, zo een waarin je je spiegelbeeld kunt zien. Een beetje vervormd natuurlijk – je krijgt zo’n langgerekt hoofd en je lichaam loopt taps toe – maar je ziet jezelf en niemand anders. Behalve vanmiddag dus.

Ik zat aan de eettafel, wilde mezelf een glas thee inschenken en ineens hoorde ik: ‘Ik lust ook wel.’ Ik schrok me een ongeluk, zette de pot neer en keek ernaar; in plaats van mezelf ontwaarde ik het gezicht van mijn oma.

Je denkt natuurlijk dat ik me vergiste, dat ik misschien veel op haar lijk. Of dat ik droomde, hoe vaak gebeurt het niet dat je een droom nauwelijks van de realiteit kunt onderscheiden? Maar toen zei ze: ‘Je hoeft geen extra glas te halen, hoor. Ik drink wel uit mijn eigen kopje.’

Ze stak haar hand uit de pot en zette een porseleinen kop en schotel voor mijn neus. Verbouwereerd schonk ik in. We babbelden wat over vroeger en over hoe het nu met haar gaat daar boven  – kon niet beter, volgens haar. En toen bracht ze het kopje naar haar mond en nipte ervan. Ik daarentegen kreeg geen slok door mijn keel.

Toen het leeg was, zei ze: ‘Zo ik ga maar weer.’

Ze verdween, maar liet haar kopje achter.

Lid sinds

8 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Een inderdaad onverklaarbaar verhaal. Het zal je maar gebeuren.

Je begint je verhaal met: je zult me wel niet geloven. Ik zou in plaats van wel vast schrijven of gewoon weglaten. Je zult me niet geloven.

De laatste zin mag je van mij weglaten. Die voegt niets toe.

Lid sinds

8 jaar

Rol

  • Gewone gebruiker

Anetteke, een leuk geschreven verhaal, maar ook herkenbaar. Iets dergelijks schijnt vaker voor te komen dan je denkt.

Als ik een sigaar opsteek verschijnt er in de rookwolk die ik uitblaas mijn overleden vader met zijn favoriete pijp in zijn mond. Om hem van het roken af te helpen heb ik die pijp, lang geleden, stiekem in de kachel gegooid. Ik heb indertijd zelfs meegeholpen hem overal te zoeken. In de rookwolk kijkt mijn pa mij indringend aan en zegt: ‘Dos, ik weet dat jij het hebt gedaan’. Dan verdwijnt hij. Ik heb er uiteraard een trauma aan over behouden en ben ermee naar een psychiater gefietst. Die heeft er me van afgeholpen. Van hem weet ik dat iets dergelijks niet zeldzaam is. Dus eigenlijk voldoet je verhaal niet aan de schrijfopdracht. Maar trek je daar niets van aan. Het is veel te leuk om het te schrappen.

Het einde van je verhaal wordt inderdaad sterker als je de toevoeging ‘En ik zie weer mijn misvormde zelf’ weglaat.

Lid sinds

2 jaar 1 maand

Rol

  • Gewone gebruiker

Een mooi verhaal Annetteke. Voor mij zou het ook zomaar de werkelijkheid kunnen zijn. Maar dat doet geen afbreuk aan je verhaal, de spanning heb je goed weergegeven!

Graag gelezen!

Lid sinds

5 jaar 6 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Beste Dos, hoe verklaar je dan dat kopje dat nog op tafel staat? Fijn dat je van je trauma af bent. Begint je vader er ook niet meer over?

@ Quillaume: ja, die tijden heb ik expres zo laten staan. Omdat ik het gevoel wilde geven dat ik het echt aan het vertellen was.

Lid sinds

8 jaar

Rol

  • Gewone gebruiker

Anetteke, dat kopje dat nog op tafel staat. Dat is een typisch geval van mind-fuck. Daar zijn die geesten sterk in. 

Mijn vader komt nog steeds op bezoek en begint er weer over. Maar ik vertel hem dat ik weet dat hij een keer is vreemd gegaan en dan zwijgt hij. We praten dan verder over koetjes en kokosnoten.

Lid sinds

6 jaar 7 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Hallo Annetteke,

... wat een leuk verhaal.

Klein dingetje. Je zit alleen aan tafel en zegt dan > wil thee voor mezelf inschenken. Tja, logisch.

Je maakt wel wat los. Het overkwam mij  eens, dat ik mijn man plotseling op de bank zag zitten. 'Wat heb ik jou in lange tijd niet gezien.' Hij is al tien jaar geleden overleden en hij zag eruit als lang voor zijn ziekte; dat vond ik wel fijn.

Leuke titel: Hemels theetje

 

 

 

Lid sinds

1 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Leuk verhaal! De manier waarop je het schrijft - tegen de lezer zelf - is heel sprekend. Je hoort het personage bijna praten. Eén dingetje:

 

Ik zit aan de eettafel, wil thee voor mezelf inschenken en ineens hoor ik: ‘Ik lust ook wel.’ Ik schrik me een ongeluk, zet de pot neer en kijk ernaar; in plaats van mezelf ontwaar ik het gezicht van mijn oma.

Je denkt natuurlijk dat ik me vergiste, dat ik misschien veel op haar lijk. Of dat ik droomde, hoe vaak gebeurt het niet dat je een droom nauwelijks van de realiteit kunt onderscheiden? Maar toen zei ze: ‘Je hoeft geen extra glas te halen, hoor. Ik drink wel uit mijn eigen kopje.’

 

Let op de tijd waarin je schrijft. Je vertelt dit verhaal achteraf aan de lezer, dus is het logischer om alles vanuit de verleden tijd te schrijven. Daarnaast schrijf je de eerste alinea van deze twee in de tegenwoordige tijd, maar vervolgens ga je over op de verleden tijd. Blijf altijd opletten in welke tijd je schrijft, anders wordt het zo verwarrend...

Graag gelezen!