Lid sinds

7 jaar 8 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

#255 — The more you drink, the W.C.

Met een zucht laat ik me zakken op de bril. De details zal ik je besparen, zo’n verhaal is dit niet. Ik heb aan tafel iets teveel gedronken, maar niet zoveel dat ik er hier een troep van maak. Ik kan me nog netjes gedragen. Gelukkig, want we zijn bij vrienden. Nou ja, kennissen. Ik wacht op verlichting - was die kaas bij de lunch nog wel goed? - en kijk om me heen. Een toiletrolhouder met bijpassende standaard in, wat is het, lichtpaars of donker roze, deze mensen houden van deze kleur, het komt overal terug. Magenta? Bij elkaar heb ik vier rollen bedrukt met roze (hier wel) bloemen tot mijn beschikking. Dat moet genoeg zijn. Een fonteintje met een zeepje in bijpassende kleur. Moderne kraan. Handdoekje ook weer in die kleur. Aan de andere kant een toiletborstel met houder die ik niet nodig hoop te hebben. Net als ik denk uitgekeken te zijn, zie ik beneden, vlak voor de broek op mijn enkels en de punten van mijn schoenen, onontdekte werelden in de patronen van de namaak marmeren tegeltjes. Twee hokjes voorbij de punt van mijn linkervoet, meen ik het geschrokken gezicht van een klein jongetje te zien, maar als ik erop focus is het weg en zie ik een lege schommel, met een vervallen huis op de achtergrond. Een hokje naar rechts alleen maar wolken, maar dan waan ik me bespied door een monster, een paardensprong verwijderd. Hij lijkt nog het meest op Kronos in het schilderij van Goya, maar in plaats van een kind heeft ie bijna een vlieg te pakken die daar niets vermoedend rondloopt. Ik beweeg mijn voet en redt het insect dat een fractie van een seconde later landt op de afvoerpijp van het fonteintje, zo’n vijf centimeter boven waar het in de vloer verdwijnt, buiten bereik van de valse Griekse titaan. Dan is er de verlichting gevolgd door een opspattende plons. Er is gelukkig genoeg bloemetjespapier.

Lid sinds

6 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
O Bart, … je laat me snikken van de lach. Heb jij even een chique afvoer. Ik zie het allemaal voor me. Wat geweldig geschreven. Even vertellen, hoor. Jaren geleden was ik eens bij mensen die gek waren op Kerstmannen enz, zelfs in het kleinste kamertje. Ik stap daar binnen met een gevoel van opluchting. Zat daar zo'n knikkende kerstman met: merry merry Christmas. Ik wist niet hoe ik het had ...

Lid sinds

9 jaar

Rol

  • Gewone gebruiker
Hoi Bart, na de hondendrollen van Marie en het rioolverhaal van Riny, begin ik met jouw verhaal ook een patroon te zien :). Maar alle gekheid.. je titel vind ik geweldig, en het tweede deel zo herkenbaar. Op een van de treden van onze trap zit een konijntje verscholen in de knoesten van het hout. Maar als ik er langer stil zou staan, zou ik vast nog veel meer geheime levens ontdekken.

Lid sinds

3 jaar 11 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Bart goed beschreven, die nepmarmeren tegels op de vloer doen het voor mij helemaal :D Keurig binnen de sociale lijnen gebleven met de opluchting, daar hou ik van :thumbsup: Persoonlijk vind ik een Engelse titel jammer, we hebben zoveel moois in het Nederlands. Heel graag gelezen en leuk dat je weer hier schrijft :nod: Fijne avond.

Lid sinds

7 jaar 8 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Ja, fascinerend, die tegeltjes, toch hoor je er zelden iemand over. Bedankt voor jullie fijne reacties. mw. Marie, ik wijk ook liever niet uit naar het Engels, maar probeer deze maar eens te vertalen...