Lid sinds

4 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

# 125 - De vriendenclub

‘Geef toe Mia, je pantoffelheld ziet eruit als een verzopen zwijn.’ Zijn alcoholadem dringt mijn neusgaten binnen, maar Steven spreekt verontrustend nuchter de woorden uit. Frans hapt naar adem. Ik schud het hoofd, het gezellig samenzijn is omgeslagen naar een vat vol beledigingen, en schenk het glas van Steven bij. De inkijk in mijn bloesje maakt hem gretig, zijn hand glijdt naar mijn bovenbeen. Een vuistslag op tafel en kletterend bestek leiden hem af. ‘En jij bespringt iedereen die een rok draagt.’ De ogen van Frans zijn even bloeddoorlopen als zijn biefstuk saignant. Hij steunt op tafel en wankelt overeind met gebalde vuist. Steven mag een dreun verwachten. Vanuit mijn ooghoek zie ik de kelners een stap dichterbij zetten. ‘Met een vrouw als de jouwe is dat niet moeilijk. Ze is lekker. Je herinnert je dat toch nog, dat ze lekker is?’ Steven is ook gaan staan. Mia hapt hoorbaar naar adem. Frans kijkt haar aan met toegeknepen ogen. ‘Welja,’ bevestigt Mia met haar kin omhoog. Haar handtas klemt ze verdedigend tegen haar buik aan. De anderen en ik happen unaniem naar lucht. Gelukkig doet de alcohol tijdig zijn werk, Frans zakt door zijn benen. ‘En jullie,’ Steven draait zich met een ruk naar Dimitri en zijn vriendin, ‘Al die nepvertoningen van een gelukkige relatie. Gezellig zitten wezen, maar stiekem met anderen omgaan. En je laten betalen.’ Dimitri’s ogen en de mijne kruisen elkaar. ‘Profiteurs zijn jullie. Op geld belust,’ Stevens lip krult van misprijzen. ‘Steven,’ ik sta recht en leg mijn hand op zijn arm maar hij schudt me af. ‘Jullie verdienen het op de rug. Je weet toch dat Dimi het ook met mannen doet?’ Het wordt een gewoonte, dat naar adem happen. ‘Sorry dat ik stoor. Ik moet iets belangrijks vragen.’ Mijn opluchting om de onderbreking zakt weg als een hand zwaar op mijn schouder drukt. ‘Eerder zeggen.' Twee ogen kijken me doordringend aan. Ik glimlach en zwaai mijn haar naar achter. ‘Ga gerust je gang, nu we toch bezig zijn,’ grijnst Steven. Voor de onbekende verder kan gaan, slaat Steven zijn glas wijn in enkele slokken naar binnen. Onze ruziestoker stuikt neer en Frans slaagt er tegelijkertijd in recht te komen, een blik vol haat op Steven en zijn vrouw. ‘Shit.’ De vreemdeling schiet naar voren, knielt neer en voelt de pols van Steven. Ik kijk verontschuldigend op mijn horloge, ‘ik moet ervandoor jongens,’ en neem mijn handtas. ‘Dat zal niet gaan, mevrouw.’ De man staat sneller dan verwacht rechtop. Ik knipper maar mijn charmes werken niet op hem. Er komen kelners op me af. ‘U wordt ervan verdacht madam te zijn, en afnemer van GHB. Steven Driessens wist hiervan. En u wist dat hij het wist. U komt hier niet mee weg.’

Lid sinds

8 jaar 9 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Een lang verhaal over een totaal uit de hand gelopen samenzijn van foute figuren. Veel namen, veel handelingen die in veel woorden worden weergegeven. Ik zou het verhaal kleiner maken, waardoor het gegeven vriendenclub meer kracht krijgt, Marlie.

Lid sinds

4 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Je bedoelt waarschijnlijk personages, i.p.v. namen. Namen zijn er slechts vier, Steven, Frans, Mia en Dimitri. De drie anderen zijn naamloos gebleven. Ter info: in het verhaal van Schrijvenmaar komen ook meerdere personages voor, waarvan vier met naam benoemd. Mss hangt alles af vh soort tekst? Ik heb net 'De Eetclub' van Saskia Noort verteerd. Wat inspiratie daaruit gehaald. Ook daar zijn vrienden niet wie en wat ze zijn. Dank voor je reactie Maddbrug.

Lid sinds

6 jaar 6 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Hangt zeker van het soort tekst af (vandaar ook dat JanP mij al bijna wilde berispen). Ik schreef een soort slapstick, het drijft op de visuele voorstelling, de lezer hoeft niets te weten of te begrijpen van de personages, het gaat enkel om de actie. Jij daarentegen hebt een ingewikkelde plot, met veel personages met onduidelijke, maar voor het verhaal relevante verhoudingen en achtergronden - dan wordt het snel te veel in een kort verhaal. Een mooie, verder nergens op gebaseerde vuistregel: (met een echte verhaallijn) blijf onder de vijfhonderd woorden idealiter onder de vijf personages.

Lid sinds

3 jaar 11 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Het is een leuk en interessant plot. Inderdaad wel ingewikkeld, ik kan het niet met de eerste keer lezen volgen. Wel de grote lijnen, maar niet wie nou wie is in welke relatie tot de anderen en welke acties bij wie horen.

Lid sinds

8 jaar 4 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Dit is ook naar mijn idee allemaal wat veel, marlie. Veel personages, veel handelingen, veel achtergronden/geheimen, en dan een soort Hercule Poirot die orde op zaken komt stellen. Dat de hp na de plotselinge dood van Steven zou kunnen denken haast achteloos weg te kunnen gaan, lijkt me bovendien niet geloofwaardig.

Lid sinds

4 jaar 1 maand

Rol

  • Gewone gebruiker
De opzet van de scène is erg leuk, marlie. Zoals hierboven genoemd zou ik het inderdaad iets kleiner maken. Er gebeurt zo veel met zo veel personages tegelijkertijd, dat het moeilijk te volgen is. Ik raakte eerlijk gezegd de draad kwijt. Less is more!

Lid sinds

4 jaar

Rol

  • Gewone gebruiker
Ook ik raakte door alle informatie de draad kwijt. Je schrijft boeiend. Ben eigenlijk benieuwd naar een kortere versie met minder door elkaar lopende personen. Graag gelezen, Connie