Lid sinds

7 jaar 1 maand

Rol

  • Gewone gebruiker

#8 - als ik kon toveren

Als ik kon toveren dan zou ik kunnen vliegen. Mijn armen zouden zich dan spreiden en als vanzelf zou ik vleugels krijgen. Krachtige vleugels waarmee ik met stevige slagen door de lucht zou kunnen zweven. Reizend naar een magische wereld waarin alles mogelijk is. Daar zou ik in vogelvlucht alles aanschouwen en verankeren in mijn gedachten. Aan alles wat ik zou zien zou ik woorden koppelen, zinnen, alinea’s, paragraven. Daarna zou ik weg gaan… Wanneer ik dan weer terug vlieg, verdwijnen mijn vleugels. Het enige dat overblijft van mijn avontuur zijn mijn gespreide armen, waar hier en daar nog wat verloren veren in prijken. Met een lach om mijn gezicht veeg ik de veren van mijn armen en zet een voorzichtige eerste stap vooruit. Ik heb weer vaste grond onder mijn voeten. Stap voor stap loop ik richting huis waar ik geruisloos de voordeur open maak. Terwijl ik de krakende treden oversla sluip ik naar boven. Op de gang aangekomen zet ik de deur van mijn dochter op een kiertje en aanschouw haar rustig slapende lichaampje. Ze heeft niets gemerkt van mijn avontuur. Voorzichtig sluit ik haar deur en loop richting mijn werkkamer. Het lichtje van mijn laptop knippert en zonder enig gepruttel start hij op. Zelfgenoegzaam ga ik op een stoel zitten en open een document. Ik sluit mijn ogen en als vanzelf komen de woorden, zinnen, alinea’s en paragraven naar boven. Zonder op te kijken van mijn toetsenbord begin ik te typen en ontstaat er een sprookje in het document. Een sprookje dat ik speciaal schrijf voor mijn lieve slapende dochter. Als ik kon toveren dan zou ik kunnen vliegen, maar ik kan niet toveren. Dus open ik dag in dag uit mijn ogen en geniet van mijn dochter die de wereld voor het eerst door haar ogen aanschouwt. Ik geniet van hoe zij zich verwondert over dingen die voor mij gewoon zijn. Haar verwondering en blijdschap zijn de inspiratie die ik nodig heb uit de magische wereld waarin mijn kleine meisje zich, in ieder geval nog voor even, bevindt.

Lid sinds

5 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Buddy, de liefde voor je dochter knalt eruit! Ik zou vermijden dezelfde woorden kort op elkaar te gebruiken zoals stap(pen) en het is paragrafen. Hoewel paragraven een zeldzaam ludiek woord is; graven voor para's :-). Fijn je gelezen te hebben.

Lid sinds

5 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Er is niks waardoor je meer geaard raakt dan je eigen kinderen. Ze zijn ook altijd het allerliefst als ze lekker liggen te slapen:) Mooi verhaal!

Lid sinds

7 jaar 1 maand

Rol

  • Gewone gebruiker
Dank jullie beide voor de feedback.. Een kind is t mooiste wonder dat er bestaat. Daar is immers geen toverkracht voor nodig.