Straaljagers in mijn hoofd

18 juni

Het is 18 juni en ik bevind me momenteel in mijn kamer.

Met een temperatuur van dertig graden zit ik in mijn bureaustoel, achterovergeleund tegen mijn groene hoofdkussen dat mijn kapotte onderrug ondersteunt.

Door de warmte draag ik niet veel: enkel een boxershort en een wit marcelleke met het logo van de Tibetaanse gebedsvlaggetjes in de kleuren groen, rood, wit en blauw.

Het was ook mijn bedoeling om vandaag gewoon thuis te blijven.

Toch heb ik opnieuw last van duizend-en-één gedachten die door mijn hoofd razen, alsof ze even snel vliegen als straaljagers.

Wat me bovendien opvalt, is dat die gedachten de laatste dagen erg donker zijn. Ze trekken me naar beneden. Soms vraag ik me af of de sertraline nog wel voldoende werkt. Misschien ga ik morgen eens langs bij de huisarts om te bespreken hoe ik me de laatste tijd voel.

Gelukkig brengt de rustige jazzmuziek die ik via Spotify beluister wat kalmte in mijn hoofd. Daardoor heb ik minder last van al die negatieve en ingebeelde rampscenario's.

Soms moet ik zelfs lachen als ik achteraf terugdenk aan alles wat mijn fantasie kan verzinnen. Ik zou er eigenlijk een boek over kunnen schrijven. (lacht)

Vanmorgen stond ik rustig de afwas te doen terwijl ik luisterde naar een comedyshow van Jeroen Verdick. In veel van zijn grappen herkende ik mezelf.

Dat is ook wat ik bedoel wanneer ik zeg dat ik een boek over mijn leven zou kunnen schrijven.

Mijn gekke fantasie voelt soms alsof ik de hoofdrol speel in een absurde komediefilm.

Wat ik zo bewonder aan Jeroen Verdick, is dat hij met zoveel zelfrelativering en optimisme over zichzelf kan lachen.

Hij vertelde bijvoorbeeld dat hij maar 1,63 meter groot is en daardoor lang vrijgezel is geweest. Maar nu hij enkele keren op televisie is verschenen, zei hij lachend dat de vrouwen plots voor hem in de rij staan.

Zijn moppen zijn niet alleen grappig; er zit ook een harde werkelijkheid achter. Misschien is dat juist waarom ik hem zo bewonder.

Soms denk ik: kon ik dat maar... comedian worden.

Gek genoeg ben ik die droom zelfs even gaan onderzoeken.

Ik vond een opleiding voor comedians en mijn enthousiasme sloeg onmiddellijk op hol. In mijn hoofd stond ik al op een podium. Ik hoorde applaus, mensen juichten, er werden bloemen gegooid... mijn fantasie draaide alweer op volle toeren. (lacht)

Ik stuurde meteen een e-mail om meer informatie te vragen.

De volgende dag kreeg ik antwoord. Die persoon bleek helaas niet langer verantwoordelijk te zijn en verwees me door naar een collega.

Opnieuw stuurde ik vol enthousiasme een mail waarin ik mijn verhaal vertelde en uitlegde waarom ik zo graag comedian wilde worden.

Een dag later kwam het antwoord.

Jammer genoeg moest je al ervaring hebben als comedian om aan de opleiding te mogen deelnemen. Dat stond blijkbaar ook op de website. Eigenlijk wist ik dat wel, maar ik dacht bij mezelf: als je het niet probeert, weet je het nooit.

De man wilde me gelukkig niet ontmoedigen. Hij zei dat ik nog twee maanden de tijd had om ervaring op te doen en eventueel ergens een eerste optreden te geven.

Ik begreep zijn logica wel.

Toch voelde het niet goed.

Misschien zal de comedian in mij nooit echt geboren worden.

Misschien zal die droom langzaam verdwijnen.

En misschien is dat ook oké.

Uiteindelijk zal ik er wel vrede mee vinden en mijn eigen weg ontdekken.

Want het is niet succes of geld waar ik naar verlang.

Ik verlang gewoon naar een plaats waar ik me thuis voel.

Een job die betekenis heeft.

Een vrouw.

Een huis.

Kinderen.

Gewoon een gelukkig leven.

Al vind ik ook dat een mens altijd mag blijven dromen. Verlangen naar iets moois is nooit verkeerd, ook al valt het niet zomaar uit de lucht.

Namasté.