"WK kriebels en rustig thuis"

 

Gisterenavond heb ik samen met een kameraad naar een WK-wedstrijd van 2026 gekeken. Het was Brazilië tegen Marokko. Voor de wedstrijd hadden we allebei een pronostiek gemaakt.

Mijn kameraad voorspelde een 2-0 overwinning voor Marokko. Zelf ging ik voor een 2-1 overwinning voor Brazilië.

De wedstrijd begon pas om middernacht. Dat vonden we allebei niet zo fijn, maar het was ook logisch. Het WK wordt namelijk gespeeld in de Verenigde Staten, Mexico en Canada, aan de andere kant van de wereld. Als Europeaan heb je dus weinig keuze als je deze wedstrijden live wilt volgen.

Om vijf over twaalf klonk het eerste fluitsignaal. Meteen werd duidelijk dat Marokko heel aanvallend aan de wedstrijd begon. Mijn kameraad genoot zichtbaar van die sterke start. Ik bleef echter optimistisch en zei dat de wedstrijd nog maar net begonnen was.

De wedstrijd was ondertussen al 15 minuten bezig. Er begon een soort ongeduldige spanning door mijn living te zweven. Ik zat in kleermakerszit op het horizontale gedeelte van mijn L-vormige zetel, terwijl mijn kameraad aan de andere kant zat, op het verticale deel.

Aan snacks was er geen gebrek. Ik had een potje met groene wasabi-nootjes op mijn zwarte, vierkante salontafel gezet. Af en toe namen we een handvol terwijl we aandachtig naar de wedstrijd keken. Het enige geluid in de kamer kwam van de commentatoren op televisie. Af en toe keek ik naar de klok en vroeg ik me af wanneer de eerste grote kans zou komen.

Beide ploegen zochten naar openingen, maar echte doelkansen bleven uit. Mijn aandacht ging voortdurend van het scherm naar mijn pronostiek. Ik begon stilaan te hopen dat Brazilië het initiatief zou nemen.

Het lot leek zich te bepalen in de 21ste minuut. Plots viel het doelpunt voor Marokko. Ismael Saibari bracht zijn ploeg op een 1-0 voorsprong. De stilte in de kamer werd meteen doorbroken. Mijn kameraad reageerde enthousiast, terwijl ik even teleurgesteld naar het scherm bleef kijken. Toch probeerde ik positief te blijven. Er was nog meer dan genoeg tijd om terug in de wedstrijd te komen en ik bleef geloven in mijn voorspelling.

Naarmate de wedstrijd vorderde, kreeg Brazilië steeds meer balbezit. Marokko bleef gevaarlijk, maar je voelde dat Brazilië steeds beter in de wedstrijd kwam.

En dan was het eindelijk zover. In de 65ste minuut scoorde Vinícius Júnior de gelijkmaker voor Brazilië. Ik sprong bijna recht uit mijn zetel van enthousiasme.

Mijn kameraad kende de speler goed en vertelde dat Vinícius Júnior bij Real Madrid speelt, een van de grootste clubs ter wereld. Hij staat bekend om zijn snelheid, techniek en zijn vermogen om op belangrijke momenten te scoren.

Dat doelpunt gaf mij opnieuw hoop. Ik was ervan overtuigd dat Brazilië nog een tweede keer zou toeslaan.

Na de gelijkmaker gebeurde er echter niet zo veel meer. Beide ploegen bleven hun eigen spel spelen. Er waren nog enkele kansen en corners, maar geen van beide teams kon nog scoren.

Ondertussen begon de vermoeidheid toe te slaan. Tijdens de rust probeerden we wakker te blijven. Met halfopen ogen keken we naar de tweede helft.

Ook daarin bleef het spannend, maar doelpunten kwamen er niet meer. Uiteindelijk eindigde de wedstrijd op 1-1.

Mijn pronostiek kon dus de vuilbak in, maar die van mijn kameraad ook. We zaten er allebei naast.

Na meer dan negentig minuten voetbal vonden we het eigenlijk niet zo erg dat de wedstrijd gedaan was. Het was ondertussen diep in de nacht geworden en de vermoeidheid begon serieus toe te slaan.

We praatten nog even na over de wedstrijd en lachten met onze mislukte pronostieken. Daarna besloten we ieder onze eigen weg te gaan. Mijn kameraad vertrok naar huis en ik trok richting mijn bed.

Het was een rustige zaterdagavond, maar ik heb echt genoten van deze wedstrijd tussen Brazilië en Marokko. Niet alleen door het voetbal, maar ook door de gezellige sfeer samen met een goede kameraad. Het zijn vaak die eenvoudige momenten die achteraf de mooiste herinneringen worden.

Hopelijk is de sfeer maandag even leuk wanneer de Rode Duivels tegen Egypte spelen. En wie weet winnen de Belgen wel met 5-0.

Groetjes, Glenn.