Lid sinds

2 maanden 2 weken

Rol

  • Gewone gebruiker

Wanneer kun je (nog) wisselen van perspectief

In mijn boek heb ik het personaal perspectief gevolgd tot het moment dat iedereen eindelijk in actie komt. Ik ben al die tijd met de hoofdpersoon op stap geweest. Nu wil ik wisselen naar wisselend personaal perspectief, omdat dan alle drijfveren en angsten en emoties van (enkele) nevenpersonen heel duidelijk naar voren komen.

Ik heb drie nevenpersonen die mijn hoofdpersoon gaan helpen en tegenwerken, alle drie vanuit hun eigen motieven en drijfveren. Ik heb iedereen al geïntroduceerd en een heel korte beschrijving en motivatie gegeven, maar een echt nevenplot is dat niet geworden. Bewust niet, omdat ik vind dat dat te veel af zou leiden van mijn hoofdpersoon.

De nevenpersonen zijn dus bekend en ook hun karakters en een klein deel van hun geschiedenis. Hun drijfveren om mijn hoofdpersoon te helpen of tegen te werken zijn zichtbaar maar nog niet heel duidelijk.

Nu ik wil wisselen zit ik op 75% (schat ik) van mijn boek.

Ik wil dus in een hoofdstuk meegaan met een nevenpersoon, dan terugkeren naar mijn hoofdpersoon in het volgende hoofdstuk en daarna weer een hoofdstuk naar de volgende nevenpersoon enz.

Elke van de drie nevenpersonen krijgt dus een hoofdstuk. Uiteindelijk komt alles op een punt samen.

Mijn vraag;

Kan dat? In dit stadium?

Moet ik dat niet doen of eerder?

Hoe voorkom ik dan, als ik wel een nevenplot eerder laat starten en over ga naar een ander perspectief en de drijfveren onthul, dat het geconstrueerd gaat lijken en hoe voorkom ik dat de vaart en de spanning eruit gaat?

Lid sinds

4 jaar 5 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Een mooie vraag. Ik weet niet of er één juist antwoord is, maar ik geef je mijn mening. 

Om te beginnen vind ik het zorgelijk dat pas op 3/4 van het boek "iedereen eindelijk in actie komt." 

Een al eerder geïntroduceerd personage zo laat in het verhaal nog scenes vanuit eigen perspectief geven is niet aan te raden. Het is een beetje mosterd na de maaltijd. Ik denk dat je door, vanaf het begin, alle vier de hoofdpersonen afwisselend scenes in eigen perspectief te geven, de spanning juist goed kunt opbouwen. Je kunt cliffhangers gebruiken en ook is het niet per se nodig, zelfs niet als je vanuit perspectief schrijft, om alle geheimen van het personage meteen te onthullen. Je kunt hun motieven ook dan in nevelen hullen, dan wel lezers op het verkeerde been zetten. Doseer hun emoties en angsten, geef net genoeg weg om de lezer benieuwd te laten worden en te laten doorlezen tot alles uiteindelijk duidelijk wordt en op zijn plaats valt.  

Voorkomen dat het geconstrueerd gaat lijken doe je door goed te schrijven (duh!) en de zaak goed in de hand te houden - plan zorgvuldig wat je wanneer onthult, en wie je wanneer aan het woord laat. Gebruik de afwisseling om de spanning maximaal te verhogen. 

Lid sinds

13 jaar 3 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
  • Pluslid
  • Moderator

Het lijkt erop dat je met een structuurprobleem te maken hebt en nu op driekwart van het boek met een noodoplossing moet komen. Dat kon in de tijd van Agatha Christie wel; mensen lazen toen met een andere perceptie dan tegenwoordig.

Belangrijk is - denk ik - dat je vanaf hoofdstuk 1, personage 1, setting 1 heel goed weet waar je verhaal naartoe gaat/naartoe moet gaan en welke personages daarbij nodig zijn. Echt nodig - niet enkel behulpzaam.

Waarom, bijvoorbeeld, mogen de drijfveren, angsten en emoties van de bijpersonages pas op 3/4 van het verhaal aan bod komen? Zou het niet veel spannender zijn wanneer je al vertellend wat drijfveren, angsten en emoties van de bijfiguren prijsgeeft? Want die zijn verbonden met de ontwikkeling van het hoofdpersonage (en als dat niet zo is: wat is dan hun verbinding met het hoofdpersonage c.q. het hele verhaal?)

Hoe voorkom ik dan, als ik wel een nevenplot eerder laat starten en over ga naar een ander perspectief en de drijfveren onthul, dat het geconstrueerd gaat lijken en hoe voorkom ik dat de vaart en de spanning eruit gaat?

Je kunt proberen de verbindingen tussen de verschillende personages organisch aan elkaar te knopen. Wij weten niet hoe de personages met elkaar verbonden zijn, en met het verhaal, en in welke mate/intensiteit. Wat is de rol van de bijfiguren? Wat hebben ze met het hoofdpersonage te maken? Hoe stuwen ze het verhaal voort? Hoe essentieel zijn ze, en waar blijkt dat uit? Heb je daar een overzicht van? Een verhaalschema? 

Normaliter hebben personages een bepaalde omgang met elkaar waar belevenissen uit voortvloeien, dus zijn ze allemaal onderdeel van het verhaal. Maar nogmaals: we kennen het verhaal niet, dus het is wat moeilijk om concreet te adviseren.

Lid sinds

2 maanden 2 weken

Rol

  • Gewone gebruiker

Dank jullie wel. Hier kan ik inderdaad wat mee.

Ik ga de gegeven raad opvolgen, het klinkt allemaal heel logisch.

Ik ben ermee begonnen de diverse personages eerder met hun drijfveren te introduceren en het voelt ineens heel natuurlijk om het zo op te bouwen. Door al vroeg van perspectief te wisselen komen hun drijfveren ineens naar voren.

Het wordt dynamischer en minder beschrijvend ook.

Dit was een heel fijne reactie, ik kan weer verder.

Lid sinds

7 jaar 3 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Dag Pieter, ik ga akkoord met alle reacties hierboven: maak eerst de structuur van je verhaal:
- wie stuwt wat wanneer voort.
- in welke volgorde (chronologisch of niet) vertel je de gebeurtenissen.
- spanning dient steeds weer opnieuw op- en afgebouwd te worden door tegengestelde motivaties/doelstellingen van de personages in de verf te zetten. Typisch heb je een protagonist en een tegenwerkende antagonist. Hoe sterker de antagonist, hoe sterker de spanning, hoe sterker de protagonist uit de hoek zal moeten komen om de vele obstakels te overwinnen. Elk te overwinnen obstakel zorgt voor spanning. Opnieuw en opnieuw. Trapsgewijs. De sterkste obstakels zijn de interne obstakels: karakteriële, psychologische, mentale, fysieke beperkingen etc. Het overwinnen van een intern obstakel is katharsis en onontbeerlijk om de allerlaatste obstakels in het verhaal geloofwaardig te kunnen overwinnen.
- het begin van een nieuwe scene kan een perspectiefwissel inhouden, zodat je de verschillende personages om beurt in de verf kunt zetten karakteriëel, emotioneel etc.
- de drijfveren van de personages hoeven niet allemaal van in het begin gekend te zijn (dit heet mysterie), maar er moet wel af en toe gehint worden op die drijfveren. Hoe sterker de drijfveren, hoe sterker het personage.
- voor je het verhaal begint uit te schrijven, dien je exact te weten hoe het zal aflopen, zodat je daar naartoe kunt werken van in het begin van het verhaal. Dit laat je toe om doelgericht te schrijven.
- op het einde van het verhaal heeft de antagonist bijna gewonnen. Dit zorgt voor een heel grote spanning, want hoe zal de protagonist nog kunnen winnen nu de antagonist de buit haast binnen heeft?

Hopelijk ben je hier wat mee. Veel succes!
Carl

Lid sinds

3 jaar

Rol

  • Gewone gebruiker

Naar mijn mening kun je dat gewoon doen. Voorbeeld, Harry Potter. In de eerste boeken wordt zover ik me kan herinneren niet echt een perspectief wisseling gedaan. In de latere boeken wel een paar keer.

Het komt iets natuurlijker over als de hoofdpersoon weg is of zo. Voorbeeld, in de Ban van de Ring, ligt het perspectief bij Frodo als Frodo samen met Sam is. Maar het pespectief gaat naar Sam als Frodo gevangen genomen is.

Sommige mensen zullen het misschien niet helemaal fraai vinden, maar vreselijk is het ook niet.