Alice XL is de online editie van het literaire tijdschrift Alice uit Schrijven Magazine. Elke maand ontvangen we heel veel verhalen en gedichten terwijl we in de papieren Alice maar beperkt plaats hebben. Vandaar deze voorlopig zeswekelijkse online editie: Alice XL.

Kaarten en krukken

Nee, volgens mij zitten er geen goede kanten aan kanker. Zelfs geen kleine goede kanten. Niet voor niets heeft kanker geen verkleinwoord. Je kunt een verkoudheidje opgelopen hebben, last hebben van een buikgriepje, virusje hier of daar. Maar iemand met een kankertje?

Gekooid

Gevangengezet. In een kooi van krap 3 bij 3 meter. ‘Als een leeuw in een kooi’, heet het.
Ik ben geen leeuw. Ik ben een cheeta; het snelste roofdier ter wereld. Altijd aan het rennen. Dat kan nu dus niet. Hooguit een beetje om mijn eigen as draaien, wat ik ook voortdurend doe. Mijn lijf protesteert; wil sprinten, jagen, achter een prooi aan. Nog even en ik ga mezelf bijten.

Bloedige lente

Twee weken geleden begon de astronomische lente. Om de vrolijkheid van lammetjes en bloemetjes wat contrast te geven, organiseerden we een schrijfwedstrijd met als thema Bloedige lente. De afgelopen weken ontvingen we ruim 100 inzendingen. Hieronder publiceren we de top drie.

Zwarte lippen

Ik drenk haar woorden in de inkt van een
vulpen voor ik ze bewaar, en de woorden
druppelen, lopen uit, zij knippert de huifjes
van haar ogen, mascara trekt korrelige

Pensioen

‘Hou het maar stil, jongens,’ had hij zijn collega’s met een verlegen glimlach verzocht. Ze hadden zich er niets van aangetrokken. Iedereen wist het: vandaag was zijn laatste werkdag.

Machoman

Wat zie ik toch in zo’n machotype? Oké, hij heeft een zelfverzekerde tred en zijn body is een lust voor het oog. Maar hij voelt zich overduidelijk wel erg prettig in zijn vel en dat maakt me eerlijk gezegd een beetje onrustig.
Zo’n echte he-man heb je nooit alleen. Overtuigd van zijn atletische figuur weet hij vele blikken te trekken. Een streling van zijn ego, die hem nog zelfverzekerder maakt.

Het leven is niet makkelijk

Toen ze zes waren, waren ze al eens getrouwd geweest,maar nu hadden ze dan werkelijk verkering. Dit moest volgens Sanne, en na wat overreding ook volgens Mark, gevierd worden met een romantisch etentje in de stad, zonder volwassenen. De moeders waren het echter niet met hen eens, dus had Sanne zich bij een etentje in de keuken thuis moeten neerleggen, onder voorwaarde dat de ouders zich nergens mee zouden bemoeien en dat ze het goede servies uit de kamer mochten gebruiken.