# 190 - Over spel

(inspiratie brengt mij ertoe een tweede verhaal te zetten) **** ‘Zie je die schoonheid op de dansvloer?’ Hij dronk zijn bierflesje halfleeg, veegde met de rug van zijn hand over zijn mond en boerde luidruchtig. ‘Mijn bedgenote. Om maar te zeggen, ik betaal haar.’ Zijn hoge hoed hing schuin over een uiteinde van zijn stoel. ‘Oh ja? Is ze zo goed?’ Ik zwaaide naar haar. Met een hooghartige blik draaide ze zich van me weg. ‘Ze is niet goedkoop, maar ik krijg waar voor mijn geld.’ ‘Alsof je zo veel hebt. Aristocraat of niet, je bent een armtierige dronkenlap geworden, Mack.’ Ik klopte hem op de schouder. ‘Maar een sympathieke.’ Hij grijnsde. ‘Ik heb nog reserve.’ Ik hield mijn hand op. ‘Dat hoef ik allemaal niet te weten.’ ‘Jawel. Jij wel. Je bent mijn…hips… beste vriend, Jacques. Jij mag alles van me weten. Iedereen vermijdt me. Behalve jij... en zij.’ Hij wenkte haar, ze kwam naar hem toe. ‘Nog een biertje?’ Ik aarzelde. ‘Sorry, Mack. Kinderen kosten geld. Nee, dus.' ‘Nou, dan betaal ik je er toch één?’ De vrouw op zijn schoot kuste hem vol op de mond. ‘Ik weet niet…’ ‘Héhé. Vooruit. Je kindertjes kunnen er toch maar baat bij hebben, als hun papa gelukkig is? En geluk, mijn vriend, zit in een flesje. Of in bed.’ Hij duwde haar weg. ‘Straks?’ Ze knikte en verdween. ‘Ik betaal je terug,’ zei ik, voor ik een slok nam. ‘Je gelooft me niet, hé. Weet je,’ hij boog zich naar me toe, ‘In mijn wijnkelder heb ik een vol wijnvat zonder wijn.’ Hij tikte met zijn vinger tegen zijn neus. Het bier spoot uit mijn neusgaten. ‘Vermoeiend, hoor,’ zuchtte ze de volgende dag. Ik hield haar tegen mij aan, onze hartslagen waren één. ‘Volhouden, Joslien. Laat hem nog één wijnvat aan je besteden, dan verdwijnen we.’