# 164 Een plek geven

Vooral de laatste strofe spreekt me aan, waarbij de voorgaande me natuurlijk op een mooie manier naar toe leiden. Ik vind 'jouw droom' wel passend. Het geeft net dat randje overpeinzing dat een gedicht vaak nodig heeft, 'onze' maakt het te idyllisch voor mijn gevoel. De ik hoorde thuis in de droom van de jou, als een soort muze. De muze alleen. Ik zou nog even denken over de titel, ik snap deze wel, maar het is zo'n cliché uitdrukking geworden, dat het mij met een verkeerd 'gevoel' aan het lezen zet. Je woorden overstijgen het cliché. (Ver.)

Prachtig gedicht, Willemina. Ook mij raakt de laatste strofe het meest.

Willemina, De 1e strofe is direct, er staat wat er staat. Wat mij betreft is de 1e regel plus 'naar' genoeg en gelijk door naar strofe 2: langzaam keer ik naar het huis waarin wij enz. strofe 3 spreekt ook mij het meest aan. Dat komt door het rake beeld: geen bloemen /wel wasgoed /denk niet waar. Dat is het herkenbare mechanisme van wel weten en toch ontkennen.

Beste Willemina, Een heel mooi beeld, het huis dat je naast degene die je verliet hebt gezet en er een vuur onder aansteekt. Ook de was die is opgehangen omdat je het niet kunt geloven, vind ik iets om te onthouden. Ik zit te denken of ik het woord tussen haakjes niet weg zou laten. Ik denk dat ik dat wel zou doen, omdat het nog schrijnender is als iemand ook zijn droom achterlaat. Maar dat is iets wat jij moet beslissen... Schrijf ze, Greetje Kruidhof

ik zou ook willen voorstellen [onze] te schrappen verder een helder gedicht wat direct iets raakt

Zo mooi Willemina, het vuur dat onder het huis brandt. En wasgoed aanlijnen omdat je denkt dat het (verdwijnen) niet waar is ... Ik denk stiekem dat het gedicht aan verwondering en kracht wint door de hele eerste strofe (die vertellend is, in tegenstelling tot de prachtige poëtische beelden die volgen) weg te laten; de tweede en laatste strofe spreken al boekdelen, geven het verdwijnen ook aan. (En het 'achterlaten van een droom' past eigenlijk meer in een standaardgedicht, terwijl de rest van je gedicht dat zeker niet is.) Als je dat te vaag is, misschien als eerste strofe alleen 'langzaam keer ik naar het heden' laten staan? Dat geeft het einde van het gedicht dan een dubbele betekenis (het 'langzaam naar het heden keren' lijkt bij het aanlijnen van het wasgoed te vervagen, niet waar te zijn). Heel graag gelezen en herlezen. :thumbsup: :{}

Vooral de laatste strofe spreekt me aan, waarbij de voorgaande me natuurlijk op een mooie manier naar toe leiden. Ik vind 'jouw droom' wel passend. Het geeft net dat randje overpeinzing dat een gedicht vaak nodig heeft, 'onze' maakt het te idyllisch voor mijn gevoel. De ik hoorde thuis in de droom van de jou, als een soort muze. De muze alleen. Ik zou nog even denken over de titel, ik snap deze wel, maar het is zo'n cliché uitdrukking geworden, dat het mij met een verkeerd 'gevoel' aan het lezen zet. Je woorden overstijgen het cliché. (Ver.)

Hadeke, Bedankt voor je feedback. Ik haal [onze] weg, ik twijfelde daar zelf ook al aan. Over de titel denk ik na. In eerste instantie had ik: I.M. - maar dat vond ik ook al wat 'uitgekauwd'. Misschien vind ik nog iets origineler. 'Je woorden overstijgen het cliché' ervaar ik al eens groot compliment. Dankjewel.

Prachtig gedicht, Willemina. Ook mij raakt de laatste strofe het meest.

Dankjewel, Nel. Een compliment van jou op maakt me blij, aangezien ik vind dat jij erg mooie gedichten kunt schrijven. Ik begrijp intussen dat mijn laatste strofe het sterkst is. Misschien moet ik nog wat schaven aan de eerste twee.

Willemina, De 1e strofe is direct, er staat wat er staat. Wat mij betreft is de 1e regel plus 'naar' genoeg en gelijk door naar strofe 2: langzaam keer ik naar het huis waarin wij enz. strofe 3 spreekt ook mij het meest aan. Dat komt door het rake beeld: geen bloemen /wel wasgoed /denk niet waar. Dat is het herkenbare mechanisme van wel weten en toch ontkennen.

JanP, Ik begrijp wat je bedoelt maar ik heb dit gedicht geschreven naar aanleiding van het overlijden van de man van een vriendin van mij. Zij hadden een huis gekocht in Frankrijk, hun grote droom, maar hebben hun huis moeten verkopen en alle plannen voor een nieuw leven moeten opgeven omdat hij kanker kreeg. Ik bedoel in mijn gedicht dat een foto van hun droomhuis naast een foto van hem op de schoorsteenmantel staat (wat niet geheel de waarheid i; de foto van het huis heeft ze gebruikt als achtergrond op de rouwkaart maar dat noem ik dan dichterlijke vrijheid) Ik weet dat je geacht wordt gedichten niet uit te leggen, maar ik kom hier om te leren en misschien kun jij of iemand anders mij helpen dit duidelijker weer te geven. Ik kan natuurlijk ook de werkelijkheid helemaal laten vallen en alleen gebruik maken van het gevoel, zoals ik in de laatste strofe heb gedaan. Ik ga in elk geval aan de slag met de eerste en tweede strofe. Bedankt voor je - zeer gewaardeerde - feedback.

Beste Willemina, Een heel mooi beeld, het huis dat je naast degene die je verliet hebt gezet en er een vuur onder aansteekt. Ook de was die is opgehangen omdat je het niet kunt geloven, vind ik iets om te onthouden. Ik zit te denken of ik het woord tussen haakjes niet weg zou laten. Ik denk dat ik dat wel zou doen, omdat het nog schrijnender is als iemand ook zijn droom achterlaat. Maar dat is iets wat jij moet beslissen... Schrijf ze, Greetje Kruidhof

poëzie coach Greetje, Hartelijk dank voor het lezen en reageren. [onze] ga ik weghalen. Groet, Willemina

ik zou ook willen voorstellen [onze] te schrappen verder een helder gedicht wat direct iets raakt

Helder commentaar, Schrijvenmaar. [onze] gaat de prullenbak in.

Zo mooi Willemina, het vuur dat onder het huis brandt. En wasgoed aanlijnen omdat je denkt dat het (verdwijnen) niet waar is ... Ik denk stiekem dat het gedicht aan verwondering en kracht wint door de hele eerste strofe (die vertellend is, in tegenstelling tot de prachtige poëtische beelden die volgen) weg te laten; de tweede en laatste strofe spreken al boekdelen, geven het verdwijnen ook aan. (En het 'achterlaten van een droom' past eigenlijk meer in een standaardgedicht, terwijl de rest van je gedicht dat zeker niet is.) Als je dat te vaag is, misschien als eerste strofe alleen 'langzaam keer ik naar het heden' laten staan? Dat geeft het einde van het gedicht dan een dubbele betekenis (het 'langzaam naar het heden keren' lijkt bij het aanlijnen van het wasgoed te vervagen, niet waar te zijn). Heel graag gelezen en herlezen. :thumbsup: :{}

Elyse, Bedankt voor je mooie feedback. Op dit forum beschouw ik jou persoonlijk als de meest poëtische schrijfster, zelfs in je proza, dus een compliment uit jouw mond is voor mij bijzonder aangenaam . Dankjewel. Ik denk dat je gelijk hebt voor wat betreft het weglaten van de eerste strofe (JanP schreef het eerder ook al). Ik ga de eerste twee strofes nog eens herzien omdat het gedicht voor voor mij veel waarde heeft.

Willemina, #9 De informatie over bestaande personen kan de lezer niet uit het gedicht halen. Indien het specifiek over iemand gaat, kun je dat voorafgaand vermelden. Gedicht voor ... / opgedragen aan / in memoriam, naam en datum. Daar zijn genoeg voorbeelden van. (Anna Enquist schreef een dichtbundel, De tussentijd, over haar overleden dochter.) Je kunt het ook algemeen maken, je geeft het zelf al aan: 'Ik kan natuurlijk ook de werkelijkheid helemaal laten vallen en alleen gebruik maken van het gevoel, zoals ik in de laatste strofe heb gedaan.'

ik had je letterlijke bedoeling niet uit de tweede strofe ghaald, maar denk niet dat je dat per se duideljker moet willen maken, het zou het volgens mij zowel banaler als minder universeel maken. En ik ben degene die altijd zo'n moeite met poëzie heeft, omdat het voor mij wel direct iets moet betekenen ... :confused:

Willemina, #9 De informatie over bestaande personen kan de lezer niet uit het gedicht halen. Indien het specifiek over iemand gaat, kun je dat voorafgaand vermelden. Gedicht voor ... / opgedragen aan / in memoriam, naam en datum. Daar zijn genoeg voorbeelden van. (Anna Enquist schreef een dichtbundel, De tussentijd, over haar overleden dochter.) Je kunt het ook algemeen maken, je geeft het zelf al aan: 'Ik kan natuurlijk ook de werkelijkheid helemaal laten vallen en alleen gebruik maken van het gevoel, zoals ik in de laatste strofe heb gedaan.'

Ja, dat getuigt eigenlijk ook van meer respect: Gedicht voor..., I.M. en/of opgedragen aan. Ik ga kiezen uit de beide mogelijkheden: persoonlijk of algemeen, en het gedicht daarop aanpassen. Nogmaals dank, Janp.

ik vond het trouwens een mooi beeld, al was het dan niet concreet, wat juist het cliché van iets 'een plek geven' doorbrak, daarom titel fraai in combinatie met het gedicht

ik had je letterlijke bedoeling niet uit de tweede strofe ghaald, maar denk niet dat je dat per se duideljker moet willen maken, het zou het volgens mij zowel banaler als minder universeel maken. En ik ben degene die altijd zo'n moeite met poëzie heeft, omdat het voor mij wel direct iets moet betekenen ... :confused:

Schrijvenmaar, Ik kan ontzettend genieten van poëzie maar begrijp er zelden iets van, hoewel het met de jaren iets beter lukt. Op school plozen we gedichten uit, dat was verplicht. Ik stond erbij en keek ernaar, en vond er vervolgens niks meer aan, terwijl ik er voordoen echt van genoot. Ik vond me echt een sukkel, iedereen begreep wat er nou werkelijk bedoeld werd - ik niet. Ook na uitleg niet. Dan dacht ik: maar dat stáát er helemaal niet. Ik heb jarenlang niet kunnen genieten van gedichten/poëzie. Ik (be)schrijf zelf meestal ook heel rechtstreeks. Toch kan ik het wel, met metaforen werken. Ik heb nog wel een ander dingetje: is het eigenlijk wel gepast om in de ik-vorm te schrijven over zoiets intiem en heftigs als de dood wanneer het iemand anders rouw betreft? Daar twijfelde ik wel even aan toen ik dit schreef, maar in de jij-vorm vind ik het eigenlijk te afstandelijk.

herkenbaar! ik had moeite met bijv. mijn roze schoentjes-verhaal en mijn stroopwafel-verhaal plaatsen, omdat ik dacht wie ben ik om over zulke ingrijpende dingen te schrijven, zonder er daadwerkelijk ervaring mee te hebben. Mag ik zomaar andermans verdriet nemen en ermee aan de haal gaan? Maar schrijvers mogen dat. Moeten dat, om het bespreekbaar te maken, en herkenning te bieden aan wie het nodig heeft, omdat niet iedereen die het daadwerkelijk meemaakt het schrijven kan. In jouw geval is het nog moeilijker, omdat je daadwerkelijk een concrete situatie van een bekende gebruikte. Dat voelt fout. Maar ik denk dat het goed is. Dit is hoe je je inleeft in die ander. Inleven, meeleven, dat zijn mooie zaken. Maar alleen jij kunt inschatten of je het aan je vriendin wilt geven, of dat je het liever van haar lostrekt en algemener leest/ schrijft. Ik denk dat het persoonlijke randje erin is wat iedereen die hierboven reageerde (onbewust) raakte. Met schrijvers weet je nooit wat echt gebeurd is, maar wel wat echt overkomt.