Schrijfopdracht #24- Nachtzuster

Wat een mooie afsluiting van deze dag!

Wat een mooie afsluiting van deze dag!

:)

Bijzondere conversatie, zo rond het sterfbed. Mooi wel, maar ik kon me de dialoog in deze situatie moeilijk voorstellen. In ieder geval een originele uitwerking.

Heftig stukje. Knap gedaan

Marietje, schattig stukje ook bij het ontwaken. En ik ga ervan uit dat deze keer niet gehemeld wordt en het gewoon de allerlaatste glimlach van de dag was :-). Lief en teder.

Heel heel mooi Marietje. In dit hele korte stukje weet je een hele heftige emotie te leggen. Wat ik ook bijzonder vind is dat je deze dialoog die bij vele anderen iets negatiefs of een bepaalde vijandigheid oproept, helemaal in iets heel positiefs en heel innig liefdevol weet te draaien. Schitterend is dat. Of de dialoog werkelijk zou kunnen? Zeker! Doordat je schrijft "Ik speel het spel mee" maak je het voor mij juist heel werkelijk. Wie wil zich niet sterk houden tot het allerlaatste moment? Wie wil het spel niet zo lang mogelijk blijven meespelen? Enfin, door die zin zijn nog vele opvattingen mogelijk vind ik. Ik ben het overigens helemaal met Mili eens. Ook ik zie nog een uitweg. Je laat net voldoende open aan het eind om toch nog hoopvol te kunnen zijn, misschien was het inderdaad alleen maar haar laatste glimlach van de dag (of nacht) en overleeft ze nog een dag... ziet ze daarna de nachtzuster nog een keer weer. Voel je hoe we met haar meeleven? Daar gaat het om, de lezer een ervaring geven, emotie. Bovendien zit je stukje voor mij ook technisch goed in elkaar. De dialoog loopt door je toevoegingen precies op tempo, je voelt de zwakte van de zieke er zo insluipen en doordat het hele stukje vanuit de "ik" is geschreven vergroot je de empathie en de belevening. Je hebt dat echt prachtig gedaan! Ben wreed jaloers :)

Bijzonder verhaal dit. Ik had eigenlijk geconcludeerd dat HP er inderdaad tussendoor was gegaan. Na het lezen van de reacties van Mil en Rynlandt begin ik ook te twijfelen. Hopelijk ging HP een slaapje doen. Echt knap gedaan!

Een ontroerend mooi verhaal. Petje af dat je de houterige dialoog zo naturel in je plot hebt weten te schuiven. :thumbsup: Voor mij is de 'allerlaatste glimlach' echt de allerlaatste. Het versterkt het drama-effect.

@PetraO- Dank voor jouw vroege reactie! Het is inderdaad een bijzondere conversatie. Maar niet onmogelijk. In dit geval verlicht het doen alsof de neus bloed, de luchtige conversatie de HP. Het ging mij m.n. om de tegenstrijdigheden van lichaamstaal/ bewegingen en de woorden. @moesje159- Dank voor complimenteuze reactie! @Mili- Positief als altijd kan het einde ook zoals jij wilt worden uitgelegd: De nachtzuster drukt de alarmknop in, een dienstdoende knappe arts verschijnt, hij reanimeert de HP. De liefde geneest haar en ze leven nog lang en gelukkig! ;) Dank voor jouw reactie! @W Rynlandt - Dank,dank,dank! :o Helemaal voor jouw uitleg. Goed om te lezen dat ik de lezer raak, dat is mijn hoofddoel! Jaloers hoef jij niet te zijn, maar stiekem vind ik het heel erg leuk om dat te lezen! :p @Johanna B- Zoals elke week weer heerlijk om jouw reactie te lezen. Jij weet goed weer te geven wat een stukje met je doet. Zo begrijp ik beter hoe mijn teksten overkomen. :) @Dos - Blij dat het gelukt is de dialoog soepel te verwerken. Ik vond de gegeven dialoog zeer bepalend, het liet weinig vrijheid over. De vrijheid die er was heb ik kunnen pakken. Bedankt! Vlak voor plaatsing heb ik ipv -laatste glimlach- er -allerlaatste glimlach- van gemaakt, voor het drama effect. De uitleg werkt als het halfvolle of half lege glas. ;)

Het raakte mij, Marietje en dat is een compliment. Dialoog, drama, wat heb je dit goed neergezet.

Het raakte mij, Marietje en dat is een compliment. Dialoog, drama, wat heb je dit goed neergezet.

:) Dank je wel @maddbrug

Goede verwerking van de opgelegde dialoog. De vertrahingen werken als een tierelier: de moelijk ademhalende hp komt perfect uit de verf (dus eens met Ryn). Mili interpreteert het zoals het moet zijn, maar toch is de ontknoping voor mij onbevredigend. Kunnen ik-personen in fictieverhalen doodgaan? Zo ja, hoe kunnen ze het verhaal dan vertellen en zo nee, hoe kan het dan de allerlaatste glimlach zijn? [Dat ws mijn notoire azijnpisserij] Ik vond het wél aangrijpend (eens met maddy). Met genoegen gelezen.

originele aangrijpende verwerking van de dialoog; mooi

Mili interpreteert het zoals het moet zijn, maar toch is de ontknoping voor mij onbevredigend. Kunnen ik-personen in fictieverhalen doodgaan? Zo ja, hoe kunnen ze het verhaal dan vertellen en zo nee, hoe kan het dan de allerlaatste glimlach zijn? [Dat ws mijn notoire azijnpisserij]

Natuurlijk heb jij een punt. Wellicht had ik in dit korte verhaal als laatste zin het minder definitief moeten maken. Een ik-persoon kan het verhaal niet vertellen dus ze moet die nacht wel overleven. Dank voor jouw reactie. Een stenen beeld raken zie ik als een compliment! ;)

originele aangrijpende verwerking van de dialoog; mooi

Weet je zeker dat het aangrijpen geen hormonale kwestie is? ;) Dank je wel voor jouw compliment! :)

Weet je zeker dat het aangrijpen geen hormonale kwestie is :)

nee, daar zou je ook een punt kunnen hebben ... ;)

Ook ik ben geraakt door jouw invulling van de opdracht. De dialoog kon inderdaad ook positief worden benaderd. De warmte tussen de nachtzuster en haar patiënt heb je goed weergegeven. De ik sterft natuurlijk niet helemaal, zijn ziel vertelt ons op de een of andere manier het verhaal. Aan zoiets stoor ik me maar heel kort, onder de indruk van de liefdevolle nachtzuster.

Respectvol verhaal met een laatste eer, mooi gedaan

Prachtig mooi gedaan Marietje. Op het einde kreeg ik kippenvel. Geweldig! :thumbsup:

@Odile, @RichardOtten en @Anne - Hartelijk dank voor jullie lovende reacties! :nod:

Marietje, Sterk uitgevoerd, emotioneel, zonder iets te benoemen.

Hier word ik niet vrolijk van, Marietje. Alle lof voor de manier waarop je dit hebt neergezet.

Marietje, Sterk uitgevoerd, emotioneel, zonder iets te benoemen.

Hartelijk dank @janpmeijers! :)

Hier word ik niet vrolijk van, Marietje. Alle lof voor de manier waarop je dit hebt neergezet.

Bedankt voor de lof! ;) Het is niet de bedoeling dat jij er verdrietig van wordt! Misschien dat mijn andere invulling je weer vrolijk maakt? De naakte waarheid Ik hoor de deur open en dicht gaan. Een gestalte doemt op uit de damp. Haar ronde vormen trekken mijn aandacht. De temperatuur in deze kleine ruimte stijgt en mijn libido ook. Ik veer op, trek mijn buik in en pomp mijn borstkast op. ‘Hé, wat leuk dat ik jou hier tref.’ Ik verbied mijn ogen af te dalen. ‘Inderdaad.’ Ze scant mij van top tot teen en weer terug. ‘Bijzonder.’ Mijn poriën openen zich. ‘Tijd niet gesproken.’ Ik zet een stap naar haar toe. Een druppel eindigt in mijn bilnaad. ’Hoe is het ermee?’ Op haar ooghoogte glijden net de zweetdruppels van mijn voorhoofd. Ze laat haar blik zakken en knijpt haar ogen samen. ‘Ik moet helaas weg.’ Haar droge arm voelt aan als een spons onder mijn natte handpalm maar er wordt niets geabsorbeerd. ‘Wat jammer!’ Mijn lichaam spreekt boekdelen. ’Ik had graag nog even bij geketst.’ Ze trekt haar arm weg. ‘Lijkt me leuk!’ Haar borsten zwiepen in de draai naar de deur. ‘Ik bel je wel.’ Heupwiegend loopt ze weg. ‘Waar ken jij haar van?’ Mijn vrouw duikt naast mij op. ‘Van haar gele mantel in de trein.’ Terwijl ik in het dompelbad spring, klinkt haar woede na in de klap waarmee de saunadeur dicht valt. :?

Mooi gedaan, Marietje. De opening van de dialoog is vreemd, maar dat los je mooi op met dat 'spel'. Geweldig hoe je de dialoog hebt verwerkt. Een ik-persoon laten sterven, ik zou het ook niet zo snel doen. Je houdt als lezer toch altijd het gevoel dat het niet klopt. In dit verhaaltje voelt het sterven voor mij bovendien nogal terloops, bijna komisch aan. Daardoor ervaar ik het verhaal uiteindelijk als een soort parodie - een grap die je met de opdrachtdialoog hebt uitgehaald. Maar wel heel goed gedaan dus.

Dag Marietje, Het roept bij mij een troosteloos gevoel van eenzaamheid op. Je laatste ademtocht en dan alleen de nachtzuster aan je zijde. Vreemd,, of wrang, genoeg, vind ik dat dan weer aansluiten bij de laatste woorden .

Mooi gedaan, Marietje. De opening van de dialoog is vreemd, maar dat los je mooi op met dat 'spel'. Geweldig hoe je de dialoog hebt verwerkt. Een ik-persoon laten sterven, ik zou het ook niet zo snel doen. Je houdt als lezer toch altijd het gevoel dat het niet klopt. In dit verhaaltje voelt het sterven voor mij bovendien nogal terloops, bijna komisch aan. Daardoor ervaar ik het verhaal uiteindelijk als een soort parodie - een grap die je met de opdrachtdialoog hebt uitgehaald. Maar wel heel goed gedaan dus.

@Ostinato- bedankt voor jouw leuke reactie! Apart dat jij het als komisch, als een parodie hebt ervaren. Ik vond de opgelegde dialoog op zichzelf een bepalende beschamende en dus negatieve sfeer oproepen. Ik heb geprobeerd met mijn invulling de dialoog positief te laten werken. In die zin heeft mijn 'grap' ook voor jouw gewerkt. :p

Dag Marietje, Het roept bij mij een troosteloos gevoel van eenzaamheid op. Je laatste ademtocht en dan alleen de nachtzuster aan je zijde. Vreemd,, of wrang, genoeg, vind ik dat dan weer aansluiten bij de laatste woorden .

@Woodpecker- de achteloze interesse van de nachtzuster vult haar eenzaamheid op. Zij voelt de troost en geeft als dank haar allerlaatste glimlach. Goed aangevoeld! Hartelijk dank voor jouw reactie! :)