Dit is waarom jij je boek beter vroeg dan laat kan uitgeven

Voor veel schrijvers is het laten lezen van hun werk al een drempel, laat staan hun boek echt eens uitgeven. Toch is dat erg zonde, je kan als schrijver weinig groeien als je geen feedback krijgt van buitenaf. Daarnaast is het uitgeven van een boek iets waar je enorm veel leert. Je zou het kunnen zien als een eerste opstapje in je carrière als schrijver. Probeer de druk dat het gelijk een bestseller zou moeten zijn, los te laten. Daarnaast zal je werk überhaupt nooit de kans krijgen om een bestseller te kunnen worden als je document jaren op je laptop staat te verstoffen. Schrijven Online sprak met Chloë van Silfhout. Zij zou, terugkijkend op het proces van het schrijven en uitgeven van haar eerste boek, het nu heel anders aanpakken dan toen. 

Chloë van Silfhout is nu de trotse auteur en uitgever van zes boeken, maar het zou even duren voordat haar eerste – en al snel daarna tweede boek – eindelijk op de markt kwam. Ze vertelt dat ze de eerste zin van haar novelle tijdens de zwangerschap van haar dochter schreef, maar het boek tien jaar later pas uitgaf. Ze was namelijk al bezig met het derde deel toen haar man haar aanspoorde om haar boek te laten lezen door anderen. Gedachten als ‘het is nog niet goed genoeg’ hielden haar een lange tijd tegen. Van Silfhout vond het 'doodeng', maar ging uiteindelijk toch overboord. “Op een gegeven moment moet je toch je stoute schoenen aantrekken en denken: ik laat het nu los.” 

Groeien als schrijver

Volgens Van Silfhout kan je je als schrijver minder goed ontwikkelen en op een hoger niveau komen als mensen niet je stukken lezen en hun ervaring delen. “Ik heb er zoveel van geleerd toen andere mensen mijn boek gingen lezen.” Van Silfhout vergelijkt schrijven met autorijden; je kan er van alles over lezen en leren, maar je leert het pas wanneer je het echt doet. Op de angst van schrijvers dat hun werk niet “goed genoeg” zou zijn, heeft Van Silfhout dit te zeggen: “Dat is eeuwig zonde, want je werk mag er zijn.” Zonder feedback te vragen aan andere mensen, kan je geen boek uitbrengen. Een boek schrijf je namelijk niet alleen.

Negatieve reacties

Uit analyses van onder andere Roy Baumeister blijkt dat negatieve feedback zo'n vijf keer zwaarder weegt in ons brein dan een compliment. Toch is het belangrijk om je te realiseren dat je niet ieders “cup of tea” kan zijn. Schrijven is en blijft een kunstvorm waarin er vaak geen duidelijk goed of fout is. 

Van Silfhout had eerst veel moeite met negatieve reacties, ondanks dat ze grotendeels lovende geluiden terugkreeg. “Ik kon echt een dag buikpijn hebben als ik een negatieve recensie had gelezen.” Nu gaat ze hier beter mee om, ze heeft geleerd dat ze haar eigen afwegingen mag maken, dat sommige opmerkingen nou eenmaal een kwestie van smaak zijn en dat je nooit iedereen tevreden kan stellen. “Met de punten waar ik iets van kan leren doe ik iets en de rest laat ik gaan.” 

Belangrijk om je verhaal te delen

“Eigenlijk vind ik het nu heel zonde dat ik dat niet veel eerder heb gedaan.” Van Silfhout beschrijft hoe bijzonder en “magisch” het is wanneer anderen je boeken lezen en je hoort wat de woorden die jij op papier hebt gezet met ze deden. “Je kan zinnen opschrijven, maar je weet eigenlijk pas echt of het werkt als andere mensen zeggen wat die zinnen met hen gedaan hebben.” Zo vertelde een hoop lezers Van Silfhout geëmotioneerd geworden te zijn aan het einde van haar novelle. Dat vond ze ontzettend speciaal en ze ging daardoor ook anders naar haar eigen werk kijken. “Je legt een bepaalde connectie met je lezers door ze mee te nemen in jouw fantasie.” Van Silfhout legt uit dat de reacties van haar lezers nu juist haar motivatie verder voeden om verder te gaan met schrijven.