UKV's van de week: Weerwoord en Mijn opa

Iedere week zetten wij vijf ultrakorte verhalen in de schijnwerpers. Wil jij ook een ultrakort verhaal schrijven? Doe mee in onze Facebookgroep.

---

Cora van B - Weerwoord

25 juli

Nog voor ik mijn jas heb opgehangen, voel ik het. De lucht is zwaar, maakt mij zwaar. Onderuitgezakt hangt hij in zijn stoel, sliertjes rook van de Chief Whip in zijn vingers cirkelen de kamer in.

Muisstil duik ik in mijn hoekje onder de tafel. Ik lees Pietje Bell. Of ik werk aan mijn plan. Want later als ik groot ben, ga ik studeren. Dan ga ik onderzoeken waarom de lucht binnen altijd zwaar was en buiten niet. En als ik dat heb ontdekt, dan ga ik iets uitvinden wat de lucht binnen weer licht maakt.

En hem weer blij.

Jup Goffin - Mijn opa

25 juli

De smaak van zijn zelfgemaakte ijsjes kwam terug in haar mond. Ze voelde hoe hij haar hand vasthield als ze gingen wandelen. Zijn priemende ogen, als ze opstandig werd. Maar hoorde ook zijn zachte stem, als ze tot bezinning was gekomen en ze er over konden praten.

Dit en nog veel meer prikkelde haar geheugen en zintuigen, teruggaand in de tijd die ze samen gedeeld hadden en die ze nu zo miste.

Voor Juliët lagen deze herinneringen nog vers in het geheugen, voor hem niet meer.

‘Hoi opa.’

Paul de Jong - Super snel rennen

25 juli

Ibrahim wil niet normaal zo snel kunnen rennen. Zijn droom is de Libanese nationale atletiektop te halen op de honderd meter sprint. Misschien lukken de hordes erbij ook nog. Dat zou gaaf zijn.

Zijn vrienden noemen hem Ibra en grappen vaak dat hij zo snel is dat de tweede lettergreep van zijn naam er in tweeduizendtweeëntwintig al is afgewaaid.

Vorige week bestelde hij online, na lang sparen, zijn eerste paar schoenen met echte spikes.

Verwachtingsvol sprintend naar het pakketpunt, klinkt een schot, niet van de baanofficial, maar vanaf de heuvel buiten de stad. De kogel haalt zijn dromen in.

Laura Weterings - Verleiding

26 juli

De gigantische reus boog zich voorover tot zijn gezicht vlak voor haar neus hing. Zijn schaduw viel over haar heen, terwijl zijn duistere ogen zich in de hare boorden.

Aan zijn riem bungelden menselijke schedels die zachtjes tegen elkaar tikten. Onwillekeurig vergeleek Shanaya die met haar eigen hoofd. Ze hadden ongeveer dezelfde maat.

Hij wees naar een poortje. De verleiding was groot. Even bleef Shanaya twijfelen, maar toch draaide ze zich om. Als ze nu ook nog het spookhuis in ging was ze zeker te laat thuis. Dan kon ze een nieuw bezoek aan de kermis morgen zeker vergeten.

Harmke Roestenburg - STROHALM

26 juli

De nieuwe deelnemer van de activiteitengroep komt, in tegenstelling tot de meesten, nog vitaal over. Vorige week praatte hij honderduit over zijn tijd als hoogleraar natuurkunde. Maar nu heeft hij een gespannen blik.

Met een dik boek onder zijn arm geklemd, gaat hij aan mijn tafel zitten en kijkt ongemakkelijk naar Coby die met de mouw haar snotneus afveegt, Klaas die alweer is ingedut en Anna die onverstaanbare gesprekken met zichzelf voert.

Hij klapt het boek op tafel en zegt: ‘Dit boek moet ik uit hebben vóór volgende week.

Het gaat over Alzheimer en dat moet mij helpen.’