UKV's van de week: Vaderdag en Nu het nog kan

Iedere week zetten wij vijf ultrakorte verhalen in de schijnwerpers. Wil jij ook een ultrakort verhaal schrijven? Doe mee in onze Facebookgroep.

---

Jacqueline Van Meerten - De bal rolt verder

21 juni

Voetbal liep als een rode draad door mijn leven. Mijn broers leefden ervoor. Later stond ik langs de lijn bij mijn zonen. Als Oranje speelt, lees ik alles over de spelers, over talent, twijfel en karakter. Mijn jongste zoon kent geen genade. Ze moeten presteren.
Vanochtend was hij vroeg wakker; de overwinning op Zweden zat nog in zijn botten. Ik zag zijn glimlach en dacht aan al die jaren. Misschien kijken we daarom. Omdat we in elke wedstrijd iets van onszelf herkennen. Het juichen. De stilte na verlies. Toch weer verder gaan.
En de bal? Die rolt altijd verder.
Ze voelt haar kleine kinderhand in zijn kolenscheppen.
Dan is ze weer het meisje met een versje aan zijn bed, een grijze, gekleide asbak in haar handen.
‘Dag vader,’ fluistert ze tegen zijn foto op de kast.
‘Ik mis je elke dag.’

Mechtilde Meijer - VADERDAG

21 juni

De stad had grote aantrekkingskracht op de zesjarige Jopie. Ondanks de overvloed aan speelgoed thuis was hij liever buiten om gebruikte tramkaartjes te verzamelen die op de kinderkopjes bij de halte waren achtergebleven. Ze lieten zich gemakkelijk bundelen en de gekleurde stapeltjes werden thuis als juwelen bewaard in een baleinendoosje uit vaders fabriek.
Eén keer vergat hij opzij te springen voor de klingelende tram, maar kwam gelukkig met wat schrammen vrij, waarna de conducteur hem thuisbracht.
‘Jij wilt later zeker wel conducteur worden, jongeman?’
‘Nee hoor,’ zei Jopie. ‘Later wil ik vader worden.’

Chamira van Valderen - Nu het nog kan

21 juni

Ik hou van de manier waarop je voorzichtig de wereld betreedt en je luisterend oor voor iedereen klaar heeft. Hoe je vijf kwartier in een uur praat en soms alleen met je stilte liefde geeft.
Ik hou van je sigarengeur die in je kleren is getrokken en je liefde voor tijdloze muziek. Van de manier waarop je waarschuwt voor het leven en dat ik nog steeds je kleine meisje ben, waar je alles aan wilt geven.
Zeg ik te weinig hoeveel ik van al deze dingen hou. Zeg ik het bij deze pap, dat ik op je bouw. 

Tja Huizing - Heet hè?

23 juni

‘Je moet er toch niet aan denken om in die verlammende hitte te zitten?
Van genieten is dan geen sprake meer. Je kunt het ook aan de spelers zien. Die passen hun tempo bij moeder natuur aan.
Helaas hebben de mensen de natuur nadelig beïnvloed.
Zelfs op de tribune is het moeilijk vertoeven.
Ze hadden nooit die wedstrijden in zulke bloedhete gebieden moeten laten spelen.
ln Nederland zijn ook voetbalvelden genoeg.
Zeg ook eens wat,’ zeg ik tegen mijn man.
‘Te heet.’
‘Wat kunnen we nog meer opendoen?’
‘Alleen onze mond. Niet om te praten maar om te drinken.’

Roy Ramakers - Geen titel

23 juni

Gedurende de onophoudelijke dans van elementen, vindt het vuur eindelijk voorrang.
Waar haar bravoure in de andere jaargetijden telkens door water wordt geblust, kondigt ze met een zomerse lichtshow eindelijk haar overwinning aan.
Na krakende inslagen en oogverblindende bliksem stuurt ze zelfs de dondergod tijdelijk van het toneel.
Zo regeert ze voor even over het land, in het domein van haar zomer.
Door het vuur vertraagd dan ook eindelijk de mens. Kinderen zoeken verkoeling in het water. Glazen klinken in verbindend samenzijn. Het vuur in onze lendenen wordt ontstoken en we dansen tot in de luwte van de nacht.