Afbeelding
Luke Dean-Weymark via Unsplash
Luke Dean-Weymark via Unsplash
Iedere week zetten wij vijf ultrakorte verhalen in de schijnwerpers. Wil jij ook een ultrakort verhaal schrijven? Doe mee in onze Facebookgroep.
14 augustus
‘Lidwoord drie letters.’
‘Heb je al een letter?’
‘Eerste letter is een e.’
Ze zit in haar rode bikini onder een blauwe parasol.
Hij ligt in zijn gele boxershort met roze flamingo’s op de rest van het strandlaken.
‘Wat is een lidwoord eigenlijk, iemand die ergens lid van is geworden?’
‘ Drie naar beneden, zomerse drank.’
‘Sex on the beach.’
‘Vier letters.’
‘Wijn.’
‘Dan is de tweede letter van dat lidwoord een j’
Hij zucht.
‘Maak jij die puzzel of ik?’
Ze kijkt op.
‘We zouden vandaag toch iets samen doen?’
Hij pakt zijn telefoon.
‘Ik zoek het voor je op.’
14 augustus
Hier loop ik, ruim tachtig jaar later, door Braunschweig en Wolfsburg. Met de brieven die je schreef aan je ouders. We zoeken plekken die je noemt, bellen met ‘the Place of Remembrance’ voor een rondleiding.
Bij de portiersloge ervaar ik kampachtige kilte. Gelukkig ontmoeten we daarna een bevlogen, inlevende vrouw die niet alleen rondleidt. Ze luistert naar mijn aanvankelijk spaarzame zinnen over mijn vader.
Alles schrijnt. Ik hoor je, zie je, voel je nu ik je lees. Ik mis je en realiseer me dat ik zoveel van jou niet heb gezien toen je, lang geleden, nog bij ons was.
17 augustus
In onze twintigerjaren schreven we brieven. Zo ging dat toen. We bewaarden ze, tientallen jaren, voor later.
Dan zouden we ze teruglezen, een week naar Italië gaan, naar zon, schoonheid en levenslust waarnaar we bleven verlangen.
Later lag altijd voor ons, als een belofte waar niemand aan twijfelde.
Nu is ze ernstig ziek en ineens begrijp ik hoe kwetsbaar dat woord is. Misschien doet daarom de angst haar te verliezen zo verschrikkelijk veel pijn.
Niet alleen zij kan verdwijnen, maar ook een deel van wie ik met haar was. En ons later, dat al die jaren op ons wachtte.
17 augustus
Vanaf de parkeerplaats zagen we ze liggen. De blote-billenmensen. We wandelden achter de anderen aan. Sommigen sjouwden met luchtbedden, karretjes vol attributen en zonneparaplu's.
Op de zonneweide zochten we een plekje. We trokken ons kostuum aan en hoorden er meteen bij. Door naar de hoofdactiviteit: genieten van de paraderende lijven en luieren. De hitte deed de rest.
Na een verkoelende duik wandelde manlief de weide over om op te drogen en achter de heuvels te kijken.
Hij kwam snel terug.
“Er liggen daar alleen maar mannen.”
Ik keek hem aan vanachter mijn zonnebril.
“Zat er niets voor je bij?”
18 augustus
Terug van vakantie betekent kat geruststellen, uitpakken, was doordraaien en langs de buurvrouw. Traditiegetrouw verzorgen we over en weer dieren, planten, post.
Buurcontact vind ik belangrijk, dus ‘graag’ op de vraag of ik binnenkom, of ik thee wil. Uitstralen dat ik even heb.
‘Wil je een koekje erbij?’ vraagt ze ook traditiegetrouw.
‘Nee, bedankt,’ zeg ik als altijd. ‘Ik moet een beetje oppassen’ en ik hoop weer op de standaardreactie: ‘Ah joh, jij … stel je niet aan.’
‘Nou,’ stelt ze me gerust, ‘ik vind dat dikke je wel goed staan, eigenlijk.’
Met een combinatie-abonnement Schrijven Magazine en Boekenkrant krijg je 50% korting én veel leesplezier.
Abonnees profiteren van extra voordelen.
Nog beter leren schrijven? Volg dan een online schrijfcursus bij Schrijfcurssen.nu! In 4 lessen + feedback, te doen wanneer het jou uitkomt. Met korting voor abonnees!