UKV's van de week: Stofzuigen en Stalker?

Iedere week zetten wij vijf ultrakorte verhalen in de schijnwerpers. Wil jij ook een ultrakort verhaal schrijven? Doe mee in onze Facebookgroep.

---

Nel Goudriaan - Stofzuigen

5 september

Met z’n drieën stappen ze de bus binnen zonder de chauffeur te groeten.

Even later zijn hun stemmen in de hele bus te horen. Af en toe kijkt iemand verstoord op van zijn mobiele telefoon.

Het zijn vijftigers. Alle drie strak in het pak.

‘Hockey is stofzuigen voor gevorderden,’ zegt de man met het kale hoofd.

Zijn lach klatert door de bus.

‘Je hebt helemaal gelijk.’

‘Ik hoorde dat Piet ging mountainbiken. Hij is veel te zwaar voor zo’n fiets.’

‘Dat gesport is nergens goed voor.’

Even later drukt de kale op de bel. Ze waggelen de bus uit.

Roy Ramakers - Toen een deurbel nog “gewoon” was

5 september

Een schaduw trekt voorbij de ramen.

De hond vliegt op, oren gespitst en staart omhoog.

Bezoek op dit late uur?

Verbaasd kijken we beiden naar de deur.

Gespannen wacht ik op de bel, maar het bekende geluid blijft uit.

Wie waagt het zich op dit uur nog rond het huis?

Opeens twee handen tegen het raam.

Twee priemende ogen zoeken naarstig naar leven.

Verbaasd kijk ik naar de donkere silhouet.

Drie keer wordt er hard geklopt.

De hond slaat paniekerig alarm.

Mijn hartslag zwelt aan.

‘Pa, ben jij dat? De batterij van de deurbel is op.’

Luc Vos - Morgen

5 september

Het voelt vreemd te weten dat lange zwoele avonden, gevuld met geklets en te veel drank - alsof er geen morgen is - binnenkort niet meer tot de mogelijkheden zullen behoren.

Het voelt ongewoon te beseffen dat muggensteken en opdringerige wespen me morgen niet meer zullen irriteren.

Het doet pijn als de wetenschap me raakt dat de geur van knetterend hout achter het berookte glas in de kille morgen niet meer in mijn neus zal dringen.

Het geeft rust om te weten dat pijn morgen tot het verleden zal behoren.

Het is onvatbaar dat er morgen geen morgen meer zal zijn.

Simone de Vos - Stalker?

6 september

Zodra ze dicht bij haar huis komt, volgt hij haar. Zet zij een stap, dan hij ook. Hij past zich aan haar tempo aan en houdt haar nauwlettend in de gaten.

Als ze haar voordeur van het slot haalt, wacht hij op gepaste afstand en loert tot het juiste moment daar is.

‘Nou kom dan maar,’ zegt ze en miauwend rent hij langs haar benen naar binnen.

Paul de Jong - Henry rolt nog maar een sjaffie

10 september

Henry plukt het flintertje tabak van zijn tong. Het prijsetiket op de shag verpakking lacht hem in zijn gezicht uit. De accijns steeg laatst alweer.
Hij leunt achterover in de plastic tuinstoel. Naast hem staat de scooter, die al maanden onklaar is. Henry heeft sinds tijden ook geen puf meer om te fietsen. Dus hoe moet een mens nog op zijn werk komen?
Hij hoopt op een verlossende brief van het UWV dat ook bij hem een misrekening was. Volgende maand is er vast wel geld voor de scooter. Dan heeft hij het weer op de rit. Volgende maand…