UKV’s van de week: Sneeuwbaleffect en Vergeten

Iedere week zetten wij vijf ultrakorte verhalen in de schijnwerpers. Wil jij ook een ultrakort verhaal schrijven? Doe mee in onze Facebookgroep.

Asko de Vries Robles - Sneeuwbaleffect

21 september 

Een klein jongetje op straat gooit een sneeuwbal naar een auto.
De automobilist schrikt zich het apelazarus, trapt vol op de rem en raakt in de slip. Hij botst frontaal op een voorbijrijdende fietser. De fietser wordt over de auto heen gelanceerd en blijft levenloos op straat liggen.
112 wordt gebeld. Ambulance en politie spoeden zich naar de plaats van het onheil.
Het kleine jongetje ziet lijkbleek van schrik en rent naar huis.
Klokslag zes uur. De tafel is gedekt en ma schept het eten op.
Pa is nog niet thuis.

Milly Lanser – Julianadorp

22 september 

Nog 23 kilometer zegt een onverbiddelijk bord. Hoe lang moet je op een kinderverjaardag blijven voordat je zonder schaamte naar huis kunt?
14 kilometer nog. Weiland na weiland trekt aan me voorbij. Een van de koeien daarin zijn, lijkt me een minder zware taak dan een klant zijn van Intertoys XL zoals vanmorgen. 
2 kilometer nog. Zal ik mijn auto heel zachtjes tegen die boom parkeren?
‘Hé, hallo leuk dat je er bent!’
Met een gemaakte glimlach stap ik de hel in

Roy Ramakers – Vergeten

23 september 

‘Ga maar vast naar de gang.’
Jorre's woordeloze antwoord weerklinkt in zijn hoorbaar opgewonden voetstappen. 
Seconden later leunt hij met zijn handen tegen het glas van de voordeur.
Op de achtergrond klinkt gerommel. Mama is altijd meer gespannen als papa komt, weet hij. Het deert zijn enthousiasme niet. 
Ongeduldig wacht hij bij de deur. 
Niets. 
‘Waar blijf je nou?’
Bij het horen van haar verwijtende toon spitst Jorre zijn oren. 
Aarzelend gaat de keukendeur open. 
‘Kom maar Jorre, papa is het vergeten,’ zegt ze boos.
Dan komt er besef.
Zijn vragende ogen raken haar meer dan zijn herhalende gedrag.

Luc Vos – Sturen

24 september
De avondzon werpt een lange schaduw. Hij volgt de uitstervende streep naar het punt waar ze oplost in de zee. 
'Daar gaan we uiteindelijk allemaal naartoe.’
Het meisje naast hem volgt zijn wijzende vinger. 
'Waar is dat, opa?’
'Een plek waar geen pijn meer is. Geen verdriet en geen spijt.’
’Maken mensen daar nog ruzie?’
'Nee, schat. Niemand maakt daar ruzie.’
'En vechten?’
Hij schudt zijn hoofd. 
'Zijn daar dan geen slechte mensen?’
'Iedereen is daar goed en gelijk.’
Lang is ze stil. 
'Kunnen we een paar mensen daar nu al naartoe sturen?’
Hij glimlacht. ‘Als dat zou kunnen.’

Gea van der Helm – Requiem 

24 september

Ze hoort in de verte de kerkklokken verluiden.
Ze weet dat zijn kist nu wordt uitgedragen.
Hun zonen lopen voor in de rouwstoet, achter zijn nieuwe gezin.
Zo verlaat hij haar voor de tweede keer.
Ze pakt het album uit de kast en bladert door hun leven. Het eerste huis. De kinderen. Vakanties. Verjaardagen. Zijn arm om haar heen. Haar hoofd tegen zijn schouder.
Tot de dood ons scheidt.
De woorden klinken na tussen de plaatjes.
Ze slaat het boek dicht.
Voor altijd.