UKV's van de week: Ruimte en Rieks

Iedere week zetten wij vijf ultrakorte verhalen in de schijnwerpers. Wil jij ook een ultrakort verhaal schrijven? Doe mee in onze Facebookgroep

Elka Le Mair - Ruimte

31 oktober

Ze leest over water. Druppels, spookrivieren.

Niets is wat het lijkt. Onder elk oppervlak liggen zoveel meer lagen. Wat zich in je roert, roert zich overal. Wat lijkt te verdwijnen, houdt niet op te bestaan. Jouw ruimte blijft, ook als je onzichtbaar lijkt. En wat je wegdrukt, blijft kloppen, totdat je opendoet.

Dit boek grijpt haar bij de kladden. Ze voelt zoveel pijn, maar nu ook vreugde. Eindelijk voelt ze dat ze niet alleen staat. Ze is niet alleen een waterdruppel. Samen met zoveel andere druppels vormt ze een rivier. Een rivier die haar weg zal vinden. 

Ria Streng -  DiscriminatieTJE

2 november 

‘Zo, lekker wandelingetje gemaakt?’

Verbaasd kijkt ze om zich heen. Heeft hij het tegen haar? Wanneer kwam TJE in haar leven? Ze loopt al jaren dezelfde afstand.

Geboren als een wolk van een baby, via mollige kleuter naar pittige puber. Overgestapt via mejuffrouw naar mevrouw!

Moeder geworden, oma en nog steeds mevrouw. Nog steeds dagelijks dezelfde afstand.

Daaraan is niets veranderd. Niet bij haar!

Wel bij anderen. Van: ‘Hoi geshopt?’ werd het: ‘gezellig boodschapjES gedaan, mevrouwTJE?’

Jup Goffin - Leeftijd, een cijfer

3 november

Vanmorgen was ik bij een doe-het-zelf bouwmarkt, toen ik aangesproken werd door een wat oudere meneer.

‘Het is passen en meten met die Engelse maten.’

‘Zeg dat wel.’

‘Ik heb pas een vaatwasser aangeschaft en nu heb ik zo’n speciaal tussenstuk nodig, maar het is allemaal peperduur tegenwoordig.’

‘Inderdaad, het is niet leuk meer om te winkelen.’

‘Hoe oud bent u als ik vragen mag.’

‘Ik ben eenenzeventig.’

‘Ik wil wel honderd worden.’

‘Ik ook, maar dat haalt u toch makkelijk.’

‘Ja, maar u heeft nog zo’n dertig jaar te gaan, ik maar drie.’

Asko De Vries Robles - APP VERKEER

4 november

Het is druk op de snelweg.

Een slungelachtige jongen staat langs de kant van de weg.

Te appen. Hij heeft pech.

Hoodie over zijn hoofd.

Niemand kijkt op, niemand kijkt om.

Zijn duimen, driftig in de weer.

Onweer op komst.

Auto’s razen voorbij.

Dan staat hij daar te duimendraaien.

‘Ping, ping…’

‘We zijn onderweg.’

De navigatie weet raad.

Het is druk op de weg.

Banden gieren.

Voor hem is het te laat.

Robert Beernink - Rieks

5 november 

Op de rouwkaart staat het heel treffend: ‘zij kon van ieder moment iets bijzonders maken.’

Tonny stelde zich soms voor als ‘Antonia van de Beuk’, naar het erf waar zij was geboren. Dat deed ze met overtuiging, trots op waar ze vandaan kwam, haar wortels en waarden lagen en leefde daarnaar.

Jarenlang speelde zij in de dorpsrevue Rieks, de nieuwsgierige, roddelende en stokende winkelierster met een klein hartje. Naast het podium was ze daarentegen een bescheiden maar sterke vrouw met een heel groot hart.

Prachtige rollen komen het best tot hun recht door prachtige mensen. Zij was er een!