UKV’s van de week: Mijn taalheldin en Miskend verdriet

Iedere week zetten wij vijf ultrakorte verhalen in de schijnwerpers. Wil jij ook een ultrakort verhaal schrijven? Doe mee in onze Facebookgroep.

Tja Huizing - Een kwestie van zelfbescherming

27 september

Normaal neem ik altijd een mes mee als ik ga stappen.

Aangezien het sinds een maand verboden is om een mes mee te nemen, moet ik iets anders verzinnen. Tenslotte wil ik mezelf wel beschermen als ik plotseling weer in een circuit van criminelen terechtkom.

Tot nu toe heb ik gelukkig aan die schurken kunnen ontsnappen.

Voor de zekerheid kijk toch nog even op Internet wat wel en niet mag.

Ik glimlach als ik lees dat het jongeren betreft.

Opgelucht ga ik met een mes de deur uit.

Soms is het een voordeel om oud te zijn.

Mechtilde Meijer - In de e-Gym

28 september

‘Je moet een handdoekje op de zittingen leggen,’ zegt ze nogal nadrukkelijk. 

‘Van wie?’ vraagt hij.

‘Dat hoort zo.’

‘Zegt wie?’

‘Ik, dat is hygiënischer.’

‘Ah, zo. Nou, ik douche ‘s morgens, ik draag schone kleren en ik ben niet incontinent. Bovendien,’ wijst hij, ‘kan ik niet weten waar dat handdoekje van u geweest is. Dus wat is nou hygiënischer?’

‘Nou ja, zeg. Bovendien … je hoort te douchen ná het sporten.’

‘Dat deed ik vroeger, als ik me flink in het zweet had gewerkt. Maar dat doen wij bejaarden niet meer, wel?’

Ze zucht en zoekt tevergeefs naar medestanders.

Jup Goffin - Miskend verdriet

28 september

Het zelfmedelijden kronkelt door haar hersens. Ze is toch een goede moeder, houdt van haar kind. Waarom hebben ze haar dan weggehaald? Is het zo verkeerd om, als alleenstaande moeder, af en toe wat afleiding te zoeken in een drankje of een stimulerend middel? Heeft ze het dan niet al zwaar genoeg in en met haar leven, zonder bemoeienis van familie, politie en wat al niet meer. Ok, afkicken is al een paar keer niet gelukt, maar wat dan nog, ze probeert toch! Als ze de tweede fles leeggiet in haar glas, denkt ze: Krijg de koelere, stelletje huichelaars.

Gea van de Helm - Mijn taalheldin 

1 oktober

Hoe zij met woorden kon toveren.

Ogenschijnlijk moeiteloos.

Vilein en droog.

Nooit neerbuigend.

Nieuwsgierig, met een feilloos oog voor de mens, de maatschappij en vooral: onze taal.

Ze zag wat anderen misten.

Hoorde wat anderen niet hoorden.

En maakte er schone zinnen van.

Woorden die je lieten lachen,

maar soms ook even slikken.

Ik bewonderde haar.

Om haar scherpte.

Om haar humor.

Om haar moed om taal niet netjes te laten zijn.

Ze had gelijk.

En nu is ze dood.

Verdomme.

Paul de Jong - Chaotisch overleg

1 oktober

‘Hebben we alle sleutels al gebruikt?’
‘Ja, de laatste bij het sieradendoosje.’
‘Bart, ben jij nog in die achterkamer bij de puzzel?’
‘Houd die menukaart onder de UV lamp. Daar staat vast een hint op!’
‘De code was nul, drie, negen. Goed onthouden!’ 
‘Hoeveel tijd nog?’
‘Ik weet het raadsel! Het is letterlijk een schapenpoot!’ 
‘Hoeveel tijd nog!?’
‘Druk op die knop! Pakken we gewoon een hint van de spelleider.’
‘Jongens, allemaal even rustig nou. Nog vier minuten.’
‘Is Bart er al?’
‘Welk gerecht staat er onder nummer negenendertig op dat menu?’
‘We komen nooit uit deze escape room!’