UKV's van de week: Koekjes en Geheugenverlies

Iedere week zetten wij vijf ultrakorte verhalen in de schijnwerpers. Wil jij ook een ultrakort verhaal schrijven? Doe mee in onze Facebookgroep

Luc Vos – Koekjes 

27 oktober 

'Ik lust dat niet!' roept de kleine spruit en duwt zijn bord met boontjes van zich af.
Oma glimlacht en kijkt haar zoon minzaam aan. 'Hij is nogal kieskeurig, jouw vrucht uit de bloemkolen.’
De jongen kruist zijn armen voor zijn borst en tuit zijn lippen voor hij met zijn hoofd tegen zijn borst naar zijn papa en oma loert.
'Ik eet liever koekjes!'
'Ik denk dat jouw papa je iets moet vertellen, jongen,' zegt oma en duwt het bord terug.
'Kom, eet nu, schat,' zegt de man na een schuine blik op zijn moeder. 'Lieverkoekjes worden niet gebakken.'

Mechtilde Meijer - Sterallures

27 oktober 

Achteloos zet ze haar Birkin op het tassentafeltje naast haar stoel. Ze kijkt nauwelijks op als ik de kaart breng. Haar begeleider bestelt twee glazen champagne. 
Als ik de bestelling kom opnemen, kijkt ze me streng aan. ‘Ik eet geen vlees, vis of zuivel. Ik heb een glutenallergie, hou niet van noten en ik word een beetje moe van tempura van vergeten groenten. Wat zou ik kunnen bestellen?’
Niet doen, zegt een stemmetje in mijn hoofd. Dit gaat je je baan kosten.
‘Een taxi?’ opper ik met mijn charmantste glimlach. 

Vera Oor – Lussiknie

28 oktober 

‘Lussiknie.’
Hij vervormt zijn lippen tot een stevige, gesloten tuitmond waar geen lepel meer doorheen past.
‘Kom, nog één hapje spinazie dan. Daarna krijg je vla,’ probeert zijn moeder het nogmaals.
Hij zet zijn mening kracht bij door zijn armen omhoog te brengen om ze vervolgens te laten vallen met zijn platte handen in het bord: ‘Lussiknie.’
Een minihulk met duckface is geboren. 

Marijcke Cauwe – Geheugenverlies 

28 oktober 

Ze staat aan het venster op de uitkijk. Een boodschappenlijstje in haar hand geklemd. Het is donderdag en dan komt haar dochter Rita om 4 uur. Om samen boodschappen te doen. 
Ook de andere kinderen zijn zorgzaam. Ze brachten vanmorgen een doos vol met levensmiddelen en namen haar daarna mee naar een begrafenis. Bij de plechtigheid in de aula kreeg ze een ereplaats. Bij het graf mocht ze als eerste bloemen leggen.
Het moest een geliefd persoon geweest zijn. Ze zag veel verdrietige gezichten rond het graf.
Maar waar blijft Rita toch. Het is al 4 uur voorbij

Laura van der Linde – Kruimels

29 oktober 

Dat deed ie dan weer wel. Ontbijt op bed met een croissantje. Elk jaar, voor mijn verjaardag. Goed, de keuken een bende, verder geen cadeautjes - want: ‘je hebt mij toch al?’ - en natuurlijk een veeg kersenjam in het dekbed. Nee, het was niet perfect. 
Maar ik miste elk onderdeel. Ik zou met liefde de keuken opruimen en het dekbed wassen. Had ik hem nog maar. 
Verjaardagscroissantjes hoor je gewoon met z’n tweeën te eten. Ik laat expres wat kruimels vallen op de lege kant van mijn te grote tweepersoonsbed. 
Ik zou zweren dat ik ‘m hoor grinniken.