UKV's van de week: Keuze en Wraak

Iedere week zetten wij vijf ultrakorte verhalen in de schijnwerpers. Wil jij ook een ultrakort verhaal schrijven? Doe mee in onze Facebookgroep.

Gea van der Helm – Keuze

26 februari

Hij staat voor het schap met pindakaas.
Twaalf varianten, bijna identiek.
Zijn hand reikt naar een pot.
Twijfel.

‘Welke denk jij dat beter is?’
‘Geen idee,’ zegt ze, ‘maar ik denk dat degene die je kiest later de schuld krijgt van alles wat fout gaat.’

Hij knikt.

Ze lacht.
Pakt zelfverzekerd de grootste.
Legt die in haar mandje en wandelt richting kassa.

Jup Goffin – Geschift

25 februari

Stralend zit je, met je armen om je opgetrokken benen geslagen, op een versleten trede. Het rode duizendblad staat in volle bloei naast je, in een grote roodstenen pot. Terwijl ik je nader, wordt de glimlach die je gezicht siert groter.
Ik besef dat de verandering die jij in mijn leven gebracht hebt, mijn verlangen naar een vrijgezellenbestaan nooit volledig weg heeft kunnen nemen.
Als ik je tot op één trede genaderd ben sluit jij je ogen en richt je getuite lippen omhoog. Ik pak de bloempot op en laat hem met kracht op je hoofd neerkomen.

Luc Vos – Simpel

26 februari

Paasbloemen wringen zich een weg naar boven. ‘Hier zijn we weer,’ roepen ze.
‘Eindelijk,’ fluiten enkele vogels. ‘We waren al bang dat jullie niet meer terug zouden komen.’
‘Natuurlijk wel,’ klinkt het eensgezind. ‘Zonder ons toch geen pasen.’
‘Vieren de mensen dat nog altijd? Er zijn toch niet meer veel gelovigen?’
‘Gelovigen? Daar doen ze het al lang niet meer voor. Ze volgen die haas die soms tussen ons doorvliegt. Of verstoppen eieren op plekken waar je ze direct ziet liggen. Echt niet slim, die mensen.’
‘Ze doen het voor die kleintjes. Die zijn nog dommer.’
‘Mensen. Zo simpel.’

Martine van Asperen – Inspecteur Brandt en het verplaatste lijk

24 februari

De lichtblauwe jurk met spaghettibandjes om het dode lichaam is weinig verhullend.
Niet hier gebeurd. Dat ziet inspecteur Bert Brandt direct. De grote hoofdwond, het weinige bloed op de grond en zijn jarenlange ervaring vertellen hem dat. En zijn checklist draait af in zijn hoofd: camera’s in de buurt controleren, de lijst met vermiste personen, is er iets van legitimatie, een telefoon? ‘Liggen laten,’ zegt hij tegen een jonge agent die een pump van de grond wil oprapen.
‘Bert,’ klinkt het vanuit de eetkamer, ‘kom je, het eten is nu nog warm.’
Hij staat op. Zet de tv uit.

Marion Reeuwijk-Remmerswaal – Wraak

25 februari

Met een schreeuw trapt ze op haar rem. Haar auto stopt met piepende banden, vlak voor de donkere gedaante, die ineens voor haar op de weg verschijnt. Heb ik hem geraakt?

Zijn rooddoorlopen ogen staren haar aan. Met een sprong staat hij op de motorkap.

Ze vloekt en staart geschokt naar zijn benen. De vuist, die de voorruit in gruzelementen slaat, komt onverwachts. Het glas ligt overal in de auto en de vuist zit onder het bloed.

Weg, ik moet weg. Ze grijpt naar het handvat van het portier.

Hij grijpt naar haar keel.

Dan herkent ze hem. 'Waarom?'