UKV's van de week: Een geheim voor een geheim en Het leven

Iedere week zetten wij vijf ultrakorte verhalen in de schijnwerpers. Wil jij ook een ultrakort verhaal schrijven? Doe mee in onze Facebookgroep.

Roy Ramakers - Een geheim voor een geheim

10 oktober

Mijn ogen staren naar de afgrond van het ravijn.

Wrok over vroeger raast als een bezetene. Over hoe hij me aankeek en het meisje kuste waar ik al jaren heimelijk verliefd op was. Mijn beste vriend, noemde hij me.

Opluchting was waarop ik gehoopt had toen ik hem confronteerde.

"Dat was nog niet alles wat ik die avond deed, maar dat blijft geheim", die smalende, compassieloze glimlach waarmee hij het zei...

Verbolgen kijk ik naar het natte spoor van modder dat tot aan de rand leidt.

‘Jij jouw geheim, ik het mijne,’ zeg ik en gooi zijn tas naar beneden.

Mechtilde Meijer - Familiefeest

11 oktober

‘En Teun, heb je nog geen Spaanse schone aan de haak geslagen?’

Hij is even over uit Barcelona, waar hij studeert. ‘Eh, nee.’

‘Wordt tijd, jongen. Je hebt er de leeftijd voor, lekker achter de meiden aan.’

Ik lach en kijk opzij naar de Gijp-grijns van mijn zwager. ‘Wie zegt dat hij dat wil? Misschien vind Teun jongens wel leuker.’

Al voor hij vragend naar Teun kan kijken, reageert die met een olijk: ‘Ja.’

‘O … ja, dat kan natuurlijk ook.’

Later bij het afscheid fluistert Teun: ‘Zouden ze het snappen?’

Strijdvaardig antwoord ik: ‘Zo niet, dan toch, hè?’

Maaike Van Der Stap - Het leven

14 oktober

Een normale dag was het, de dag dat mam de dokter bezocht. Er zat al dagen een liedje in haar hoofd.

‘Jij wil toch directeur worden?’, vroeg ze me een paar dagen later, terwijl ze door me heen keek en mijn naam haar niet te binnen schoot.

Een kleine hersenafwijking, zei de dokter. Twee maanden later was ze weg.

Met een burn-out thuis denk ik aan ons laatste gesprek. Toen te jong en onervaren om te weten wat ik wilde worden. Nu te moe om erover na te denken. Mam, wat had ik graag nog even met je gepraat.

Harmke Roestenburg-Hiemstra - Moord op de volkstuin 

14 oktober

Beschaamd kijk ik naar zijn hulpeloos gekronkel.

Ik kon er niks aan doen. Het was een ongeluk.

De hele zomer was er geen verkeer en nu krioelt het.

Nog even dacht ik, dat hij in tweevoud verder kon, maar zonder kop heeft hij geen kans.

De rest van het gras pluk ik met de hand weg, geen scherp gereedschap meer.
 

Gea van der Helm - Afscheid

15 oktober

‘Het is mooi geweest.’

Hij is moe. 

Moe van alles. 

Van elke week weer presteren. 

Van levenslang in de belangstelling staan. 

Van altijd de underdog zijn. 

Hij weet dat hij in vele huishoudens werd uitgelachen, voor schlemiel werd versleten, terwijl zijn geëmancipeerde vrouw een rolmodel werd en zijn kinderen een voorbeeld.

Jan kijkt Jans aan. Ze knikt hem bemoedigend toe.

‘Ga maar,’ zegt ze zacht.

‘Doei poepeloei.’