UKV'S van de week: Bevroren hart en Schrijver van niets

Iedere week zetten wij vijf ultrakorte verhalen in de schijnwerpers. Wil jij ook een ultrakort verhaal schrijven? Doe mee in onze Facebookgroep.

De zachte leugen van een potlood - Jacqueline Van Meerten

15 december

Opa was eigenlijk een stiefopa, de tweede man van oma. Maar niemand mocht dat weten, want een eerder leven was te gevaarlijk voor het huidige.
Omdat opa vijf jaar jonger was, besloot oma zichzelf ook minstens vijf jaar jonger te maken, een correctie die ze niet alleen vertelde maar ook consequent doorvoerde. Ze zei dat ze van 1927 was in plaats van 1921, precies dat verschil, omdat je van een één met weinig moeite een zeven maakt.
Met een klassiek geel Bruynzeel HB-potlood vervalste ze secuur de geboortedatum in haar paspoort. Een kleine leugen, niet van echt te onderscheiden.

Schrijver van niets - Asko De Vries Robles

16 december

Zelfs als middelmatige schrijver, heb je recht van bestaan.
Voor dag en dauw klim je in de pen. Je doet je best, al word je nooit bekend.
Familie en vrienden zijn moe van de al te korte verhalen, maar hanteren een gedoogbeleid.
‘Als je er maar lol in hebt.’
De arbeidsdeskundige bij het UWV hanteert een gelijksoortig beleid.
Als vrijwilliger zou je nog wat kunnen betekenen maar het is: ‘de dood of de gladiolen,’
en als zodanig verwoord je het ook.
De deskundige heeft nog wel een vacature in de aanbieding.
Een uitermate flauwe glimlach zweemt om zijn lippen.

Bevroren hart - Roy Ramakers

15 december

Nachtelijk gekwaak verstilt in de winter. 
Met gesloten ogen verliest het zich dan in de bevroren lagen van de wereld. Smachtend, naar een teken van nieuw leven.
Pas wanneer zonnestralen van de lente zijn hart ontwaakt, opent hij weer zijn ogen.
Het is dan alsof de tijd even heeft stilgestaan. 
Soms zou ik ook weleens op die manier willen ontsnappen. 
Wanneer ik bevroren raak door koude harteloosheid, voorbij de pijn te gaan om weer te ontdooien door de lente van de liefde.

Thijs Hanrath

16 december

Ik ga zitten voor mijn ontbijt, zegt de stoel: 'misschien zijn wij wel illusies.'
Ik doe net of ik niet schrik en antwoord dat ik koffie wil drinken.
'Gisteren was ik tafel, morgen misschien ladder. Ik ben niet zo goed in identiteit.'
'Oh dat herken ik, ik kan wakker worden als schrijver, maar ook als zanger, of iemand die de plantjes water geeft.'
'Ik ben niet zo goed in identiteit', die zin is nog lang blijven hangen.
Ik heb nog vaak geprobeerd daarover verder te bomen, maar tot op de dag van vandaag, zegt de stoel niets meer terug.

#588 Noodpakket voor een schrijfknobbel - Cora van B

15 december

Op een zondagochtend, als de pijn-en-pillenroes ons niet meer beheerst, ben je er weer. Verrukt schuif ik je achter het scherm. Zie je onwennig zoeken naar zinnen, sferen, een plot. 
Tijd voor het schrijfknobbelnoodpakket:
Verboden: aandringen, deadlines, wereldleed.
Aanbieden: de juiste mix van Cohenteksten, woordgrappen, Karuneshtonen. Aanvullen met mooie gesprekken, vleugjes hacheegeur en lavendelaroma. Buiten wijs ik je dartele wolken boven de IJssel, het roodgele herfstbladerdek gelardeerd met paddenstoelen. Met gesloten ogen, diep inademend betast je de oude eik.
Thuis geef ik je koffie met gevulde speculaas. Als je onrustig wordt, weet ik: inspiratie borrelt. 
Daar ga je. Los!