#590 Control+Alt+Delete

Hallo allemaal, 

Op de valreep mijn allerlaatste verhaal hier. Nogmaals allemaal bedankt.

____________________

'Jij?'

Ik kijk door de kier van mijn voordeur naar de man die een paar weken geleden onaangemeld solliciteerde naar de rol van held in een van mijn verhalen. Hij staat met de rug naar me toegekeerd maar ik herken hem meteen aan zijn gespierde postuur en zijn strakke kapsel. Hij draait zich naar mij om en duwt zijn handen wat steviger in de zakken van zijn hoodie. 

'Hé babe, heb je me gemist?' Hij lacht zijn spierwitte tanden bloot en gaat met gespreide benen voor me staan. Je zou denken dat hij míj de uitgang verspert in plaats van dat ik hèm de toegang.

'Jij kunt hier niet zomaar...'

'Wat?'

'We hadden een afspraak...je zou me niet meer lastig vallen.'

Ik gluur door de kier of er iemand op straat te zien is. Maar op dit uur van de dag komt geen sterveling meer naar buiten.

'Ik wacht al te lang.' Zijn stem klinkt korzelig, ongeduldig. Ik duw de deur iets verder dicht. Als hij binnenkomt, ben ik verloren.

'Ben je er al aan begonnen?'

'Nee. Ik kan er nu geen verhaal meer uitpersen. Je weet toch dat Sol stervende is.'

'Ach kom doe niet zo dramatisch. Voor hem tien anderen. Je hebt hem niet nodig.' Hij komt een stap naar voren. Zijn linkerhand gaat traag richting de deur. Alsof hij mij de tijd gunt me zonder verzet over te geven. Ik ruik onmiskenbaar "Forever wanted elixer". De houtgeur is ruw en robuust. Ongemerkt heb ik mijn grip op de deur wat los gelaten waardoor de druk aan de andere kant toeneemt en ik naar achter tuimel.

Hij schiet naar voren, grijpt mijn hand en trekt me naar zich toe.

Ik kijk naar zijn hals en zie het bruin leren koordje met daaraan het ankertje. Ach ja, geen geloof, geen liefde.

Laat je me nu binnen?

Waarom zou ik?

'Omdat je me nodig hebt. Ik ben het antwoord op al jouw verhalen.'

Arrogante kwast.

'Het is over en uit met verhalen voor Sol. Finito. Einde. Control ... Alt ... Delete.'

Bij.de laatste woorden beginnen zijn ogen te flikkeren, lichten groen en rood op. Er komt een korte piep uit zijn oren en dan verstijft hij. Onder zijn hoodie licht het blauw op. Met trillende handen trek ik de ritssluiting open. Waar ik een harige borstkas had verwacht, tref ik een blauw scherm aan met daarop de tekst:

"Klik op 'Afmelden".