#590 Esina

Onrustig knipperend bindt alleen de cursor nog de strijd aan met leegte op mijn scherm. De openingszinnen die ik eerder bedacht, heb ik allemaal gewist. Het moeten er wel twintig zijn geweest. Mij lukt het maar niet de juiste woorden, de juiste toon te vinden. Ik klap mijn laptop dicht en ga naar beneden. 
Esina zit opgekruld op de bank met een koptelefoon op haar hoofd. Ze kijkt me vragend aan als ik zachtjes in haar schouder knijp en haar wang aai.
‘Is er iets? Je komt binnenlopen met zo’n sombere blik in je ogen.’ De koptelefoon schuift ze in haar nek, ik hoor Freddie Mercury zachtjes zingen ‘Mama, just killed a man …’
Ook nu zoek ik naar de juiste woorden.
‘Het gaat over SOL,’ weet ik tenslotte uit te brengen. ‘Ehm … ik las op de site dat ze gaan stoppen. Met het forum, de wekelijkse schrijfopdracht, dus.’
Haar pupillen verwijden zich, vol ongeloof kijkt ze me aan.
‘Stoppen met het forum? Houden ze er zomaar mee op? Dat is toch niet te geloven!’
Ik zucht. ‘Ja. In het nieuwe jaar is het voorbij.’
‘Dat kunnen ze niet maken!’ Haar stem stijgt bijna een octaaf. ‘Daar begon jij, daar begon dit.’ Haar vinger wijst vaag tussen ons in.
‘Precies. Daar vond ik jou, mijn lief, elke week opnieuw. Jij was erbij, je leefde mee. Het was alsof we samen schreven. Jij was mijn schrijfstem nog voordat de woorden mijn toetsenbord verlieten.’
Esina pakt mijn hand en drukt die tegen haar lippen. ‘Lief dat je dat zegt, maar je maakt me groter dan ik in werkelijkheid ben. Want jij bent degene die schrijft, niet ik.’
Ik neem haar in mijn armen. ‘Ik verwoord alleen hoe het is, jij bent mijn muze. Zo simpel is het.’
Zo blijven we enige tijd zitten, we ademen in hetzelfde ritme. Dat voelt heerlijk vertrouwd.
Mijn vingers woelen door haar haar en ik fluister in haar oor: ‘Jij bent mijn muze, zo simpel is het.’
Ze kust me lang en intens, alsof ze de tijd wil vasthouden, alsof ze daarmee het einde van het forum kan tegengaan.
Dan neemt ze mijn hoofd in beide handen en kijkt me indringend aan. ‘Beloof me dat je altijd blijft schrijven.’ Het komt er smekend, nee, eerder dwingend uit.
‘Dat is niet zo moeilijk met jou in mijn leven. Het forum stopt, maar het vertelvuur blijft. Zo simpel is het.’