#589 - De schaal

Londen, september 1928

Mary's onderbroek plakt. Drie dagen nu al, die klotezomer wil maar niet ophouden. Het lab stinkt naar rottend vlees: de muizenkooien die niemand schoonmaakt sinds die nieuwe jongen ermee stopte.

Petrischaal acht zit onder de schimmel. Groene troep, precies waar ze gisteren nog gekeken had. Ze pakt hem op. Haar vinger glijdt door iets nats op de rand - god weet wat, alles hier is besmet, vochtig, smerig.

Rondom die groene vlek: niks. Alsof iemand met bleek een cirkel trok.

Huh.

Haar maag knort. Half acht 's morgens en ze heeft nog niks gegeten omdat Arthur alles opdonderde gisterenavond na dat gevecht over haar broer. Ze heeft hoofdpijn. De zon door het raam brandt in haar ogen.

Fleming komt morgen terug uit Schotland. Fleming, die vorige maand naar haar keek alsof ze een hoer was toen ze die kweek liet vallen. Die niets zei, alleen zijn bril afzette en zuchtte. Die zucht. Alsof zij het probleem was, niet dit klotelab waar niks werkt zoals het hoort.

Ze loopt naar de gootsteen. Een vlieg zoemt rond de kraan.

Water. Ze draait de kraan open, houdt de schaal eronder, borstelt, wast, spoelt. De groene troep verdwijnt in de afvoer, samen met wat ook die bacteriën weggevreten had.

Dertig seconden.

Ze zet de schaal te drogen. Steekt een sigaret op. Haar maag knort weer.

Beneden schreeuwt iemand over steenkool. De vlieg zit nu op de vensterbank, wrijft zijn poten over elkaar.

Mary inhaleert. Kijkt naar de straat. Denkt aan brood.