#588 Angelica archangelica

Hoi Caitlin, 

Heel mooi en poëtisch! 

Er gaat een bepaalde intimiteit uit van het verhaal. Je koppelt dat heel mooi met je cadeautjes en hoe je die uiteindelijk ook inzet voor het afscheidsritueel. Wat belangrijk was in het verleden, is dat nu ook, voor dit laatste moment. 
Je zet de rum en het parfum bijzonder goed in. Vooral de rum: daar laat je geur en smaak, en zelfs een bepaalde tastzin goed naar voren komen. 

Creatief gezien vind ik het interessant dat je een schrijfproces begraaft: meestal lees je meer over de pen tijdelijk wegleggen en misschien later weer oppakken, maar een definitief einde aan dat proces geven, maakt dit afscheid erg droevig, maar ook mooi, zeker ook in de aanloop die je ervoor gebruikt. 

Goed gedaan! 

Groet, 

Nadine

Jammer dat je je schrijfstijl begraaft. Volgens mij zouden jullie samen nog vele verhalen kunnen maken. Maar toch, graag gelezen.

Dag Caitlin,

Ik had mijn twijfels, maar na een paar keer lezen overboord gegooid.
Hier proef ik de herinnering aan de nachten samen. De warme chocolademelk. De rum. Het plastic van de afgebeten pen. Ik ruik de geur van een nieuw notitieblok.
Ook een soort van show don't tell. Het vertrouwen dat de lezer de smaken en de geuren herkent.
GG

Zoals coach zei: erg poëtisch, dat terugkeren naar de aarde, de moeder, de bron. Uiteraard met wat aardse rum. ZGG

Ha Caitlin,
Ik zou denk ik eerder schrijven: mijn gezicht nat van de dauw. Een eindje verder benoem je dat van de dauwdruppels nog een keer, is dat bewust? Anders zou ik er eentje weghalen en vervangen door iets anders. Mooi detail van die afgebeten pen. Let op het mengen van verleden en tegenwoordige tijd bij dit stukje:

Vier pagina’s schreef ik vol. Daarboven schreef ik: 568, 586, 587 en 588.
De kou kruipt langs mijn rug.

 

Hoi Caitlin, mooi verhaal. Graag gelezen.

Ik wist dat het hier op mij zou wachten; of nou ja, wachten: het zou er zijn en mij uitnodigen er ook te zijn.--> deze zin vind ik persoonlijk niet lekker lezen. Het gebruik van de puntkomma en dubbele punt maakt het een lastige zin. Mooier (naar mijn idee):
Ik wist dat het hier op mij zou wachten. Nou ja, het zou er zijn en mij uitnodigen er ook te zijn.

Emmy wees je al op het verleden en tegenwoordige tijd. Volgende zinnen kloppen ook niet.
Ik had iets voor je meegenomen -->  Ik heb iets voor je meegenomen
Ik had het samen gekocht -->  Ik heb het samen gekocht

Hallo Caitlin,

Het roept een sprookjesachtige sfeer op. Je brengt me in vervoering. 

In deze zin: Ik druk mijn tenen tegen de steen waaronder het ligt en laat mezelf weer vallen in het gras. Zou ik eindigen met: laat mezelf weer in het gras vallen. Vind ik soepeler lezen. Maar zal kwestie van smaak zijn. 

Heel graag gelezen en ook ik vind het jammer dat je je schrijfproces begraaft. 

Hoi Caitlin,

Fijn verhaal, er zit inderdaad iets van een ritueel in. Mooi! Als je het begraaft kan je het ook zien als zaaien waarmee het uiteindelijk helemaal uitgroeit. 

Graag gelezen!