Lid sinds

9 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

#508 De droomvlucht van een loser

31 mei 2024 - 18:28

 

Met muizenvoetjes sluit ik bij de jongens aan. Hoofdschuddend kijken ze naar me, maar ze zeggen niets. Brian en Nick glippen onder wat stangen door voor wat terreinwinst. Zij zullen waarschijnlijk al het teken hebben gegeven dat het vandaag voor mij 'doodzwijgdag' is. Die zijn het pijnlijkst; vooral de zombieblikken en het complete negeren. Het heeft niet eens zin om tegen ze gaan schreeuwen of ze zelfs te slaan om een reactie te krijgen. Urenlang kunnen ze tegen mij de rol van levende standbeelden vertolken.

Pardoes is de enige in de wachtrij die naar me glimlacht en zelfs danst om mijn aandacht te trekken. Maar die glimlacht zelfs naar Brian en Nick, die inmiddels doorhebben dat andere bezoekers er niet akkoord meer mee gaan dat ze nog meer tijdwinst willen behalen. Onrustig begin ik een beetje met de Eftelingmascotte mee te bewegen. Miro's zombieblik verandert in een verwrongen grimas. Misschien is het omdat hij nieuw op school is, dat hij de regels van de doodzwijgdag nog niet kent. Ik zal wel gek zijn, maar stiekem hoop ik dat hij me uitlacht. En me aan mijn Eastpak naar de grond trekt en op me spuugt, waarna de hele wachtrij wijst en grappen over me maakt. Het normale, alledaagse, waarin ik gewoon zoals het hoort aandacht krijg op de manier die voor mij is weggelegd.

Als we de binnenruimte naderen, verdwijnt de mascotte weer naar de achtergrond. Er is geen ondersteuning meer. Mijn voeten beginnen weg te zakken als de karretjes beginnen te naderen. Het bord dat je alleen met zijn tweeen in een karretje mag zitten. Alles voelt als het werkstuk geschiedenis dat je echt alleen samen mocht doen. Wolfsen die bleef herhalen dat ik 'ze maar moest vragen', ook wel wetende dat iedereen nog liever alleen tot diep in de nacht eraan zou willen ploeteren, dan zich ook maar een seconde in mijn toxische aura te hoeven bevinden. Overal zitten ze daar op school over te zeiken; dat je het allemaal maar samen moet doen. Samen zegt niks, als het lot al bepaald heeft dat je de eeuwige lone wolf mag zijn. De medewerkster, denk dat ze maar iets ouder is dan ik, knikt begripvol als ze me de ministapjes richting de loopband ziet maken. Stiekem weet de wereld wel dat het voor een ieder beter is dat mijn loserstatus in stand blijft.

 

Siv

Lid sinds

9 jaar 8 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
1 juni 2024 - 7:54

AU! Wat een afschuwelijke situatie zit die hp en dat ze hem zover hebben kunnen krijgen zo negatief over zichzelf te denken. Gek moeten doen om toch wat 'negatieve' aandacht te krijgen en denken dat hij een 'toxische aura' heeft.

Die zal later in zijn leven wel bij de psycholoog langs moeten gaan. Hopelijk kan hij wel een beetje van de droomvlucht genieten.

Lid sinds

4 jaar 1 maand

Rol

  • Gewone gebruiker
1 juni 2024 - 10:40

Hoi Virtuosu, 

Dat is niet zozeer wachten, als wel de kwelling gewoon in actie. Dat maakt de wachtrij als setting erg goed. Niet alleen vanwege de opdracht, maar juist omdat het ervoor zorgt dat het idee van ´wachten tot het voorbij is´ wordt veranderd in het niet wegkunnen uit de situatie. Ga  je maar eens tussen al die bezoekers de wachtrij uitwurmen, met daarbij ook nog mensen die je vast en zeker gaan tegenhouden als je dat zou proberen. 

Je personage spreekt heel weloverwogen, met wat 'volwassen' woorden, zoals toxisch aura. Voor de leesbaarheid van het verhaal werkt dat prima. Ik vraag me wel alleen af of het niet beter bij het personage zou passen om wat meer in simpele, meer kinderlijke taal te spreken, omdat het kind zo verlegen, gepest en onhandig is. Maar dat is een stijlkeuze, niet per se goed of fout. 

Goed gedaan. 

Groet, 

Nadine

 

Lid sinds

9 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
3 juni 2024 - 23:17

Dank voor het lezen en alle opbouwende feedback.

@Nadine

Taalgebruik is inderdaad misschien wel wat te volwassen voor kind van jaar of dertien dat inderdaad zwaar beschadigd is. Vond het lastig om dit heel geloofwaardig neer te zetten.