Lid sinds

2 jaar 6 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

#475 Wattenhoofd

 

Het briefje op de koelkast vertelt me dat ik nog een half uur heb. Ik pak mijn dagboek en snuif de geur van de kaft op. Het doet me denken aan de winkel van de schoenmaker, waar ik papa’s leren schoenen altijd naartoe bracht. Maat zesenveertig en met groene veters, ik weet het nog precies. Elke woensdag, met Josje aan mijn ene hand en schoenen in de andere. Goh wat mis ik haar, mijn lieve zusje.

Het tikken van de klok brengt me terug naar nu. Ik klik een paar keer met mijn pen. Uitstelgedrag. Waar mijn pen eerder over het papier danste, blijft hij er tegenwoordig vaak boven zweven.

Ik kijk op om te zien hoe laat het is. Niet lang meer voor de zuster komt. Tijdsdruk maakt het moeilijker. Ik dwing mezelf om terug te gaan naar vanochtend. Wie zat er ook alweer naast me? Wat deed ik op mijn brood? Er zitten watten in mijn hoofd. Ik voel dat ik er bijna ben, maar dan hoor ik geklop en het piepen van de deur. De vage herinnering ontglipt me.

De zuster trekt mijn kousen uit. "Wat schreef je over vandaag?", vraagt ze. Ik staar naar mijn dagboek en krijg tranen in mijn ogen. Het enige wat ik zie is een lege pagina.

 

Lid sinds

7 jaar 5 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Vivian, ik merk dat je al meer dan twee jaar lid bent van het forum en als dit jouw eerste pennenvrucht is kan ik niet anders dan je aanmoedigen. Veel collega forumleden noemen mijn stijl wel eens nostalgisch en dat is precies wat ik ook bij deze tekst voel. In het begin denk ik als lezer dat de HP een jong meisje is dat haar poëziealbum bovenhaalt om er iets in te schrijven. Al snel krijg je door dat het om een oudere dame gaat die met veel heimwee terug kijkt naar vroegere tijden maar wiens geheugen haar in de steek laat. Helaas erg waarheidsgetrouw. Graag gelezen. 

Lid sinds

3 jaar 5 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Wat een prachtige, ontroerende invulling van de opdracht. Mooi gedaan!

Tussen danste en blijft (tweede alinea) mag een komma.

De zin: Mijn dagboek, een naslagwerk van mijn leven voor als ik het zelf niet meer weet. vind ik iets te veel van het goede. Deze mag er van mij uit.

Lid sinds

7 maanden 1 week

Rol

  • Gewone gebruiker

Ik sluit me aan. Heel mooi klein verhaal, zeker niet nostalgisch overigens, maar met rake, ware woorden beschreven wat de licht-dementerende voelt (denk ik). Dit:

Ik voel dat ik er bijna ben, maar dan hoor ik geklop en het piepen van de deur. De vage herinnering ontglipt me.

Bijzonder mooi.

Eens ook met de opmerking van Musonius: die zin hoeft niet, ik voel dat zelf wel.

Lid sinds

4 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Hoi Vivian, mooi bedacht en beschreven. De lege pagina's zullen meer en meer worden. 
Ik sluit me aan bij Musonius en Raymond wat betreft die ene zin. 

Lid sinds

2 jaar 6 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Bedankt allemaal voor de mooie reacties. Dat is nog eens een warm welkom!

@Gi Ik ben inderdaad al meer dan 2 jaar lid. Toen ik vorige week besloot te gaan schrijven kwam ik daar achter. Dus dit was mijn eerste 'pennenvrucht'. Smaakt naar meer.

Verder kan ik me vinden in jullie suggestie om de zin over het naslagwerk te schrappen, dus dat heb ik aangepast.

Lid sinds

11 jaar 4 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
  • Pluslid

Inderdaad mooi gedaan. Die subtiele zaken zoals de geur, die de hoofdpersoon terugbrengt naar vroeger; sterk.

Ik kon me wel verplaatsen in de hoofdpersoon en haar (rouw) verdriet.

Lid sinds

9 jaar 5 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Welkom. Mooi omschreven die mijmeringen, zonder dat het overdreven sentimenteel wordt. Ook sterk dat je in het verhaal al proeft dat het symbool staat voor de lege pagina, maar dat je het pas letterlijk noemt in de laatste zin.